Barka Wojskowy Dom Wypoczynkowy

Oglądasz posty znalezione dla zapytania: Barka Wojskowy Dom Wypoczynkowy

Sobotni spacer na Twierdzę Wisłoujście

Zali trza Waszmość Panny i Waszmościowie znamienici peregrynacje uczynić w terminie akuratnym a jesiennym, coby wszelakie nadobne wdzięki a i tajemnice takowe obnażyć wyspy Sobieskiego zwanej drzewiej Bonsack, tajemnej a niezwyczajnej. Takoż instrumenta niezbędne w apanaże składajcie i podwody szykujcie co koń mechaniczny wyskoczy. Hej!

A zali także imaginujcie sobie Państwo coby pochodnie jakoweś przysposobić także, bo po lochach sprawy mieć będą przebieg...

Aby Was przeto w klimat wprowadzić takoż artykuła powszechne a dostępne w temacie powyższym przytoczone poniżej zostały...

--------------------------------------------------------------------------------------------

,,Tajemnice Forsterówki,,

Wyspa Sobieszewska to fragment Mierzei Wiślanej przeciętej dwoma ujściami Wisły, położona na wschód od aglomeracji miasta Gdańska. Z uwagi na piękne plaże i walory przyrodniczo - krajobrazowe terenów leśno - wydmowych w północnej części i malowniczych łąk i pól w części południowej, zyskała już w XVII wieku sławę wśród gdańskiego patrycjatu budującego tu swoje rezydencje letnie i urządzającego w tutejszych lasach polowania. Ta wyspa skrywa wiele ciekawostek przeszłości.

To nie tylko unikalne budowle hydrotechniczne w Przegalinie, relikty drewnianej zabudowy podmiejskiej w Górkach Wschodnich czy Świbnie. To także fortyfikacje z okresu ostatniej wojny lub jedne z najstarszych barokowych nagrobków menonickich w Sobieszewie. Lasy kryją też nie jedną tajemnicę jak chociażby opuszczone instalacje podziemne i schrony bazy rakietowej z lat 60/70-tych XX wieku (dawna „JW1110"), wybudowanej na terenie dawnego poligonu i strzelnicy Kriegsmarine z 1941 roku - jednostki rakietowej otoczonej do niedawna kilkoma rzędami drutu kolczastego pod napięciem !

Na tym terenie okopały się w desperackiej obronie w ostatnich miesiącach wojny po zajęciu portu gdanskiego przez Armię Czerwoną, resztki 2 Armii generała Weissa. Kilkadziesiąt tysięcy żołnierzy i uchodźców z Prus Wschodnich i Pomorza koczowało, od marca do maja 1945 roku, oczekując pod ostrzałem na nieuchronną kapitulację. Do dnia dzisiejszego widać w lasach ślady po tym dramacie w postaci licznych pozostałości po ziemiankach, okopach i przypadkowo znajdowanym wyposażeniu wojskowym, amunicji i szczątkach ludzkich.

Te nadmorskie lasy skrywają także mało znaną przez mieszkańców Pomorza tajemnicę. W ich zaciszu z dala od zabudowy miejskiej zapadały najbardziej zbrodnicze rozkazy w historii Ziemi Gdańskiej. To właśnie tu w prawie nietkniętym zębem czasu i wojny modrzewiowym dworku myśliwskim rezydował hitlerowski „Kat Pomorza" - gaulaiter i SS - obergruppenführer Albert Forster.

Działkę pod budowę tzw. dworu myśliwskiego w Wordell (Orliki) k/Sobieszewa przekazał zimą 1932 jeden z urzędników Senatu WMG - członek NSDAP. Budowę budynków rezydencji rozpoczęto wiosną 1933 roku. Autor projektu obecnie jeszcze nie został ustalony. Pewne wskazówki w postaci projektu plastycznego stylizowanych swastyk wyrzeźbionych następnie na belkach stropowych sali kominkowej wniósł osobiście Adolf Hitler na prośbę swojego ulubionego gauleitera. Motyw swastyk przewija się w elementach krat i bramy wjazdowej na teren ośrodka rekrutacyjno - szkoleniowego rozbudowywanego w sąsiedztwie rezydencji Forstera w latach 1935-38. Istnieją przesłanki źródłowe wskazujące na zaprojektowanie modrzewiowego dworku Forstera przez monachijskiego architekta Otto Neumayera, który wcześniej wybudował rezydencję Hitlera w Obersalzbergu. Projekt dworku jest połączeniem niemieckiego modernizmu i elementów zaczerpniętych z tyrolskiego folkloru.

Za zasługi położone w zdobyciu władzy w Gdańsku przez NSDAP, Senat Wolnego Miasta Gdańska na wniosek partyjnych kolegów nadał Forsterowi honorowe obywatelstwo Gdańska, a 26 lipca 1933 roku z okazji swoich 31 urodzin, otrzymuje od swojej partii oraz fuhrera prezent w postaci modrzewiowego domku myśliwskiego z zapleczem kuchenno - jadalnym. Albert Forster z wielką pasją oddawał się łowiectwu. Posiadał pokaźną kolekcję broni myśliwskiej i trofeów łowieckich.

Od tej pory rezydencja pełni funkcję także głównego miejsca poufnych spotkań i narad dla wysokich funkcjonariuszy NSDAP i SS z terenu WMG. Albert Forster przebywał okresowo w swojej rezydencji od 26.07.1933 do 27.03.1945 roku. Rezydencja pełniła również funkcję tajnego magazynu dużych ilości broni zwłaszcza maszynowej, przemycanej na teren WMG barkami od strony morza, w celu uzbrojenia szkolonych potajemnie członków S.A. i SS. Broń przechowywano w piwnicy „Forsterówki" oraz w wybudowanych w późniejszym okresie barakach magazynowych na terenie osrodka „rekreacyjnego" NSDAP.

Szczególnymi gośćmi na terenie „leśnej kwatery gauleitera" byli m.in. Wysoki Komisarz Ligi Narodów w WMG - Carl.J. Burckhardt (kilkukrotnie w 1937 roku), Reichsführer SS Heinrich Himmler (kilkukrotnie w 1939 roku i w listopadzie 1941 roku), dowódca okrętu liniowego „Schleswig-Holstein" komandor Gustav Kleikampf (28.08.1939 roku).

Stałymi bywalcami narad byli: SS - Oberführer dr Aleksander Reiner (jeden z organizatorów gdanskiej SS), SS-Gruppenführer Erach von dem Bach - Zelensky (późniejszy dowódca wojsk pacyfikujacych Powstanie Warszawskie), dr Rudolf Troeger (szef gdanskiej policji kryminalnej przysłany z berlinskiego Gestapo), dowódca SS - Heimwehr Danzig Friedman Goetze, SS-Oberführer Walter Stein (szef gdańskiej policji politycznej), SS-Brigadeführer Johannes Schafer (dowódca okregu SSwGdansku), SS-Sturmbannführer Max Pauly (komendant KL Stutthof), SS-Obersturmbannführer Kurt Eimann (szef Einsatzkommando - realizujący od jesieni 1939 do wiosny 1940 program masowej eksterminacji działaczy polskich na Pomorzu i Poloni gdańskiej. Tu też omawiano szczegóły i zapadały najbardziej zbrodnicze decyzje w historii Pomorza!

W czerwcu 1939 roku w obecności Heinricha Himmlera przygotowywano tu szczegóły operacji „Tannenberg". W trakcie jednej z poufnych wizyt reichsführera SS, Forster otrzymał szpadę honorową z napisami: „Mój honor to wierność" oraz "Mojemu kochanemu Albertowi Forsterowi. H.Himmler wódz SS na Rzesze"! To świadczyło o wyjatkowej pozycji Forstera w strukturach SS i zaufaniu, jakim darzyli go najwyżsi dygnitarze III Rzeszy.

W rezydencji gauleitera przygotowywano w ramach operacji „Tannenberg" listy aresztowań i likwidacji Polaków z terenu WMG i Pomorza (tzw „Sonderfahndüngsbuch Polen"). Tutaj także zapadła w lipcu 1939 roku decyzja oraz wybrano lokalizacje dla utworzenia obozu koncentracyjnego w Sztutowie (KL Stutthof).

W okresie lata 1939 roku prowadzono na polowej strzelnicy osrodka szkolenie specjalne dla wydzielonych grup SS-Waehsturmbann Eimann w zakresie przygotowania i prowadzenia masowych egzekucji lesnych. „Kursanci" mogli wykazać się następnie w praktyce w lasach okolic Szpegawska k/Stargardu Gdańskiego i Piasnicy k/Wejherowa gdzie wymordowano kilkanaście tysięcy pomorskich Polaków.

W sąsiedztwie rezydencji gauleitera, od 1935 roku rozbudowywano ośrodek rekrutacyjno - szkoleniowy NSDAP. Wybudowano budynek koszarowy z zapleczem socjalno - technicznym i własnym ujęciem wody oraz dom dla oficerów -instruktorów wojskowych. W latach 1936-39 pod osłoną lasów i ... policji gdańskiej prowadzono intensywne szkolenie dla formacji S.A. i SS z terenu WMG. Wybudowano także 2 baraki magazynowe dla składowanej z przemytu broni. Wybudowano też dużą strzelnicę polową. Teren był w tym okresie otoczony płotem z drutu kolczastego oraz silnie strzeżony. Zlokalizowano tu równie. jedną z nowo tworzonych jednostek wartowniczych gdanskiej SS-Haimwehry z której rekrutowano następnie załogę wartowniczą obozu koncentracyjnego w Stutthofie.

W listopadzie 1941 po wizytacji KL Stutthof przez Himmlera (po drodze urządzono wystawny obiad na cześć gościa w wielkiej jadalni „Forsterówki", w uznaniu za sprawną organizację i zasługi dla SS, Albert Forster otrzymuje awans na SS-Obergruppenfuhrera.

W latach 1941-1944 ośrodek pełni funkcję szpitala i sanatorium dla rannych na froncie wschodnim żołnierzy między innymi elitarnej Waffen SS. „...W tym miejscu mogą przebywać jedynie najlepsi i najdzielniejsi synowie narodu niemieckiego. Tu mogą leczyć swe chwalebne rany odniesione za naszą ojczyznę..." jak scharakteryzował ten „ośrodek rekonwalescencyjny " sam Forster.

Teren rezydencji gauleitera był też od listopada 1944 do stycznia 1945 roku miejscem zwożenia zagrożonych nalotami dzieł sztuki i archiwów partyjnych NSDAP z terenu Gdańska. To najmniej poznana karta historii tego obiektu. Część archiwum zostało zdeponowane w jednym ze schronów przeciwlotniczych wybudowanych na tym terenie w 1941r. Do dnia dzisiejszego nie zlokalizowano schronu dla personelu i pacjentów przebywających w obiektach dawnego wojskowego ośrodka szkoleniowego NSDAP.

Ze wspomnień biorących udział w początkowym zagospodarowywaniu obiektu po wojnie jak i relacji odwiedzających niedawno ośrodek byłych żołnierzy niemieckich wynika iż, wybudowano tam w 1941 roku duży schron na ok. 150 osób. Znajdował się on w części wschodniej terenu ośrodka pod masywną zalesioną obecnie wydmą, o wysokości ponad 30 m npm o nazwie „Mewia Góra" (Möwe Berg). Schron został po wojnie prawdopodobnie wysadzony przez Rosjan i zasypany. Pełnił on także funkcje magazynu tranzytowego dla wywożonych w okresie początku marca 1945 roku z Gdańska cenniejszych dokumentów urzędów niemieckich i części depozytów muzealnych.

Składnica tranzytowa w „Forsterówce" została zlikwidowana w obliczu bezpośredniego zagrożenia działaniami frontowymi. Depozyty muzealne przewożono ciężarówkami do pobliskiego portu w Swibnie, gdzie barkami i kutrami przewożono je wraz z ewakuowaną ludnością na Hel i dalej statkami na zachód.

Pod koniec działań wojennych na początku kwietnia 1945 roku na terenie rezydencji A. Forstera rozlokował się sztab 4 dywizji pancernej gen. Betela. Na drodze dojazdowej pod osłoną sosnowego lasu i wysokich wydm (dzisiejsza ul. Lazurowa) stała duża kolumna pojazdów pancernych wycofanych z Gdańska. Pojazdy (w tym kilka czołgów) zostały tuż przed kapitulacją zniszczone przez własne załogi. Poległego w walce generała pochowano w pobliżu domku myśliwskiego A. Forstera. Ekshumacje szczątków przeprowadzono kilka lat temu w ramach niezwykłej akcji ekshumacyjnej odsłaniającej mroczne tajemnice okresu końca wojny.

W 2000 roku na terenie tym zlokalizowano w wyniku prac poszukiwawczych niezwykłą masową mogiłę ponad 220 osób. Poszukiwania były prowadzone przez pasjonata lokalnej historii Mariusza Jaskulskiego z gdańskiej Straży Miejskiej przy współpracy z Fundacją „Pamięć" (Niemiecka Fundacja Opieki nad Grobami Wojennymi) pod nadzorem antropologa Andreasa Hintze. Masowy grób zlokalizowany kilkadziesiąt metrów od „Forsterówki" w kierunku SE, zawierał szczątki ludzkie z częściowo zachowanymi mundurami: SS, grenadierów pancernych i policji gdańskiej. Biegli rozpoznali w trakcie ekshumacji również szczątki jednej kobiety. To tajemnicza sprawa zważywszy na fakt, iż większość czaszek w mogile posiadało ślady postrzałów w potylice. Historycy snują domysły na ten temat - akcji „komisji weryfikacyjnej" Armii Czerwonej, której jeden ze sztabów jednostki specjalnej kwaterował po zajęciu terenu właśnie w „Forsterówce" Obiekt służył wojskowej ekipie tropiącej m.in. ukryte dzieła sztuki i ...członków załogi KL Stuthoff. Szczątki rozstrzelanych Niemców przeniesiono w 2001 roku do wspólnej kwatery na cmentarzu garnizonowym w Gdańsku.

Po wojnie dawny ośrodek szkoleniowo - rekrutacyjny NSDAP pełnił przez kilka lat funkcję początkowo rządowego ośrodka wypoczynkowego PZPR, a następnie ośrodka Funduszu Wczasów Pracowniczych. Beztroscy kuracjusze przez lata nieświadomie wypoczywali na masowej mogile w cieniu „Forsterówki", świadka ponurej historii wpisanej w tragiczne losy tego regionu...

Obecnie od 2003 roku zespół obiektów dawnej rezydencji gauleitera Pomorza Gdańskiego i ośrodka szkoleniowego gdańskiego NSDAP nie posiada użytkownika. Obiekty bez należytego dozoru i konserwacji mogą szybko popaść w ruinę lub spłonąć!

Gmina Gdańsk planowała utworzenie Muzeum Wyspy Sobieszewskiej, w ramach filii Muzeum Historycznego Miasta Gdańska, w którego skład wchodziłby kompleks dawnej rezydencji gauleiter (łącznie ze schronem, także udostępnionym do zwiedzania). Jednak z uwagi na brak funduszy gminnych na adaptacje i utrzymanie obiektu projekt zarzucono. Miasto planuje wystawić na przetarg obiekty „Forsterówki" wraz z okolicznym terenem. Z uwagi na brak pełnej ochrony prawnej (procedura wpisu zespołu do centralnego rejestru zabytków PSOZ jest jeszcze w toku), historyczny obiekt może kupić każdy i nie koniecznie umożliwić jego zwiedzanie. Również ryzyko ewentualnych rozbiórek czy przebudowy wisi nad obiektem pozbawionym statusu zabytku.

Obecnie teren przeżywa najazd turystów pragnących z bliska przyjrzeć się obiektom, w których działa się tragiczna dla mieszkańców Pomorza historia. Teren dawnego FWP „Mewa" na którym zlokalizowany jest zespół dawnej rezydencji i osrodka rekrutacyjno - szkoleniowego S.A. i SS jest opuszczony i dozorowany przez firmę ochroniarską z Warszawy.

Zespół dawnej Rezydencji Gauleitera składał się z:

1. Domku myśliwskiego
2. Budynku Kuchenno - Jadalnego (późniejsza restauracja FWP)
3. Schronu przeciwlotniczego

Zespół dawnego Ośrodka Rekrutacyjno - Szkoleniowego gdańskiej NSDAP składał się z:

1. Budynku Koszar (późniejszy lazaret)
2. Domu Oficerów - instruktorów wojskowych
3. Schronu przeciwlotniczego (obecnie niedostępny - zasypany)
4. Baraków magazynowych na sprzęt wojskowy (fundamenty)
5. Strzelnicy polowej (teren na północ od Góry Mew)

Jednym z ciekawych obiektów fortyfikacyjnych na tym terenie jest osobisty schron gauleitera. Wejście do niego jest nawet obecnie trudne do zlokalizowania mimo, że oddalone kilkadziesiąt metrów od samej „Forsterówki". Dopiero od niedawna zaistniała możliwość przeprowadzenia gruntownej inwentaryzacji obiektu. Był on dotychczas niedostępny bez sprzętu nurkowego z uwagi na wykorzystywanie jego kubatury przez wiele lat jako podziemnego zbiornika przeciwpożarowego w okresie funkcjonowania FWP.

Schron przeciwlotniczy wybudowany w wiosną 1941 roku, modernizowany (instalacje łączności i drzwi gazoszczelne typ 19P7), w 1944 roku. Odporność obiektu wg nomenklatury niemieckiej B1 - strop i ściany żelbetonowe o grubości 100 cm. Przewidziany dla kilkunastu osób. Zagłębiony na ponad 6 metrów w piaszczystej wydmie porośniętej sosnowym lasem. Wyposażenie techniczne i socjalne obiektu zdewastowane, wnętrze mocno zawilgocone. Powierzchnia schronu ok. 50 m2, wysokość w pomieszczeniach 2-2,5 m.

Pomorska Komisja Opieki nad Zabytkami PTTK z Gdańska, która przeprowadzała pod nadzorem Państwowej Służby Ochrony Zabytków inwentaryzację obiektu oraz od lat uzupełniała informacje o jego historii, złożyła już wniosek do Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Gdańsku dotyczący wpisu zespołu do centralnego rejestru zabytków. Obiekt zostanie początkowo zarejestrowany w gminnym rejestrze obiektów objętych ochroną Miejskiego Konserwatora Zabytków oraz uwzględniony przy zmianie planów zagospodarowania przestrzennego gminy na najbliższe lata tego historycznego miejsca.

To miejsce posiada jeszcze wiele białych plam i w miarę dalszych poszukiwać archiwalnych i terenowych być może będą one powoli zanikać...

W jednej z najnowszych książek przygodowych dla młodzieży z serii „Pana Samochodzika” w części 85 pt. „Pan Samochodzik i Wyspa Sobieszewska” przedstawiono inne niezwykłe atrakcje tego skrawka Mierzei Wiślanej...oraz zawiłą intrygę sięgającą czasów i tajemnic ostatniej wojny...

żródło:http://www.polskieszlaki.pl/rezydencja-kata-pomorza---forsterowka-na-wyspie-sobieszewskiej.htm
tudziesz: http://pl.wikipedia.org/wiki/Forster%C3%B3wka

autor -ibidem ;))

»

Szkoła

zaczne od tego że podział prywatne-dobre, państwowe-złe jest bardzo mylny.
proponuje zrobić gruntowną analize dlaczego dana szkoła ma wysoki poziom a inna niski zarówno gdy właścicielem jest państwo oraz osoba prywatna.
należy wymienić plusy,minusy,zagrożenia itd itp

pozatym proponuje na zasadzie analogii przyjżeć się również mediom które kiedyś głównie były państwowe a dzisiaj prywatne i również nalezałoby zrobić analize

PS jak będe miał czas to sam to zrobie ale to dopiero za kilka dni a tymczasem macie do przeczytania ciekawy artykuł

miłego czytania

-----------------------------------------------------------------------------
Profesor Jarosz skazany na śmierć
Napisał Piotr Korycki
Saturday, 19 August 2006
Wszystko zaczęło się 1 września 1998 roku. To wtedy właśnie, prof. zw. dr hab. inż. Antoni Jarosz otworzył dla studentów podwoje Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej w Jarosławiu. W ciągu zaledwie 5 lat uczelnia rozrosła się do jednej z największych w Polsce. Naukę w niej podjęło ponad 11 tysięcy studentów. Uczelnia nie miała jednak szczęścia. Wśród jej założycieli był zarówno patriota i katolik – Antoni Jarosz, jak i działacz Rotary Club (organizacji masońskiej), parlamentarzysta AWS-u Andrzej Mazurkiewicz. Walka tych dwóch osobowości nie wróżyła nic dobrego. Po początkowych sukcesach Jarosza, szala przechyliła się zdecydowanie w przeciwną stronę. Przeciwko Rektorowi zmobilizowano media, polityków, urzędników a nawet wymiar sprawiedliwości. Dziś majątek uczelni jest wyprzedawany lub oddawany w obce ręce, a Jarosz, człowiek starszy wiekiem i z poważną chorobą serca, od blisko roku przetrzymywany bez wyroku w więzieniu. – Oni czekają aby umarł przed rozprawą sądową – mówią dobrze poinformowani.

W roku 2000 w artykule dla amerykańskiej Gwiazdy Polarnej pisałem:
„Przez polskie media co pewien czas przewala się fala dyskusji na temat masonerii i jej wpływu na życie polityczne. Część mediów, zwłaszcza liberalnych, czy też liberalno-lewicowych, porusza ten temat naturalnie w celu dyskredytacji i ośmieszenia tzw. „Ciemnogrodu”, czyli ludzi ujawniających troskę o istotę ducha narodowego. Nieliczni, jak na przykład „Nasz Dziennik”, starają się systematycznie demaskować wszelkie przejawy aktywności wolnomul-arstwa. Związane z tym publikacja za każdym razem spotykają się z alergiczną reakcją „postępowej” części społeczeństwa. O cóż ten krzyk, wszak, masoneria, to coś takiego, jak bajka o Kopciuszku, a w najgorszym razie niegroźne towarzystwo wzajemnej adoracji. Tymczasem...

Państwowa Wyższa Szkoła Zawodowa w Jarosławiu ma zostać filią nieistniejącej jeszcze uczelni przemyskiej. Decyzja taka, jaka ponoć zapadła już w Ministerstwie Edukacji Narodowej, ma być panaceum na toczący się w Jarosławiu ostry konflikt między J.M. Rektorem prof. zw. dr hab. inż. Antonim Jaroszem a miejscowym senatorem Andrzejem Mazurkiewiczem. Jego podłożem jest ponoć walka o wpływy na finanse i światopoglądowy kształt szkoły. Rektor w ciągu dwóch lat istnienia PWSZ zmierzał do nadania jej chrześcijańskiego oblicza, zaś senator... W Jarosławiu mówi się także o prawdziwej inwazji Rotarian. Nie bez znaczenia jest też coraz większa aktywność Fundacji Batorego. W tych kręgach słychać wprost: „Rektor musi odejść”.
Wyższa Szkoła Zawodowa w Jarosławiu, jak wynika ze zgodnych wspomnień miejscowych działaczy, powstała dzięki staraniom senatora Andrzeja Mazurkiewicza. Senator przyjął na siebie ciężar formalnego organizowania uczelni, potrzebował jednak osoby odpowiedzialnej za stronę dydaktyczną. Wybór padł na profesora Jarosza, który skierowaną do niego ofertę przyjął bez wahania. W 1997 roku PWSZ została wpisania do rejestru państwowych szkół wyższych. Dzięki poparciu Mazurkiewicza, jej pierwszym rektorem, z nominacji ministra Handkiego, został prof. Jarosz, którego kandydaturę potwierdził wybrany później senat uczelni.
Dziś kadra naukowo-dydaktyczna liczy 72 pracowników, w tym piętnastu samodzielnych pracowników naukowych i pięciu profesorów zwyczajnych. Reprezentują oni liczne, szanowane środowiska naukowe, takie jak Katolicki Uniwersytet Lubelski, Uniwersytet Jagielloński, Polską Akademię Nauk, Uniwersytet Lwowski, Politechnikę Rzeszowską i kilka innych. W minionym roku akademickim, w KUL, Akademii Ekonomicznej w Katowicach i Uniwersytecie Śląskim zamkniętych zostało pięć przewodów doktorskich, w tym trzy z wyróżnieniem. Przewody doktorskie otworzyło już kolejnych siedmiu młodych pracowników naukowo – dydaktycznych.

Studia odbywają się w czterech specjalnościach: ekonomia i organizacja gospodarki żywnościowej, gospodarka turystyczna i hotelarstwo, rachunkowość i finanse przedsiębiorstw oraz handlowo – celna. Nauka trwa siedem semestrów i kończy się uzyskaniem tytułu licencjata. Wychodząc naprzeciw oczekiwaniom studentów, PWSZ podpisuje bezpośrednie umowy z uczelniami posiadającymi prawo nadawania tytułu magistra ekonomii. W przygotowaniu są kolejne kierunki studiów: - pielęgniarstwo, geodezja i ochrona środowiska, filologia angielska oraz muzyka sakralna. W bieżącym roku rektor szkoły otrzymał wyróżnienie w czasie Wyborów Najlepszego Nauczyciela Akademickiego Roku
Przez dłuższy czas współpraca dwóch filarów nowej szkoły, a więc rektora i senatora, układa się wręcz wzorcowo. Jak mówią dziś w Jarosławiu, profesor zajmował się swoimi sprawami, zaś Mazurkiewicz zarządzał całą administracją. Rektor bezkrytycznie akceptował wszystkie decyzje swego przyjaciela, w tym również personalne. Zdawał sobie sprawę z popełnianych czasem błędów. Zwalniał wtedy powołane osoby, by przyjąć następne, również rekomendowane przez Mazurkiewicza. Idylla trwała stosunkowo długo. Zmieniło się to, gdy Jarosz zaczął mieć poważne zastrzeżenia do decyzji finansowych podejmowanych przez zatrudnianych pracowników. Pewnego dnia rektor powiedział wprost: „Nie będę wyko-nywał pańskich poleceń”. – Nie mogąc pogodzić się z utratą wpływu na wiele ważnych wydarzeń, senator zaczął otaczać się ludźmi, którzy robią wiele złego, ale w ich mniemaniu to ma być ich szkoła – mówi jeden z wykładowców.

O jarosławskiej uczelni zrobiło się głośno, gdy do ataku przystąpiła lokalna prasa. „Folwark rektora Jarosza”, „Wszystko możliwe”, „Akademickie przekleństwa”, to tylko nieliczne tytuły z lokalnych czy brukowych gazet atakujących władze uczelni. Jak dotychczas racje drugiej strony nigdzie nie zostały wiarygodnie przedstawione.
Na PWSZ powstała też Komisja Zakładowa NSZZ „Solidarność”, na czele której stanął blisko związany z senatorem Przemysław Pietrzyk. Związkowcy od pewnego czasu głośno nazywają postępowanie profesora Jarosza „stalinowskim” i nawołują do jego odwołania. Pretekstem stało się zwolnienie z pracy jednego z członków „S”, Andrzeja Żółtka, który oskarżany był o pijaństwo, rozpijanie młodzieży i „nagabywanie” studentek. Żółtkowi komisja dyscyplinarna uczelni wytoczyła proces, który Pietrzyk nazywa „pokazowym”. Twierdzi jednak, iż nigdy nie upominał się o kolegę, a jedynie o poszanowanie prawa. – Jedyną osobą, która szkodzi szkole jest sam rektor – powiedział nam szef istniejącego od października związku, który od chwili jego powstania przebywał wiele miesięcy na zwolnieniu lekarskim, a obecnie wykorzystuje zaległy urlop wypoczynkowy. Przeciwnicy zarzucają mu świadome unikanie pracy, lecz z analizy zdobytych kopii zwolnień lekarskich wynika, iż początkowo, w sposób ciągły, wystawiane były one przez lekarza ortopedę, później zaś przez Specjalistyczny Psychiatryczny Zakład Opieki Zdrowotnej, a na końcu przez lekarza prowadzącego prywatną praktykę lekarską. Pietrzyk zaprzecza, jakoby jedynym celem działalności jego organizacji była obrona niektórych pracowników. – Zorganizowaliśmy się nie po to, by bronić swoich członków, lecz prawa na uczelni. – To jakieś nieporozumienie – usłyszeliśmy w Biurze Prasowym Regionu Mazowsze NSZZ „S”. Innego zdania jest Region Przemyski. Jego wiceprzewodniczący mówi, że interesuje go jedynie to, że Komisja Zakładowa działa i często się zbiera.

Sam Przemysław Pietrzyk, w rozmowie z nami, twierdzi, że żadnego konfliktu personalnego między rektorem a senatorem nie ma. W trakcie długiej rozmowy stara się raczej pouczać dziennikarza o właściwych metodach zbierania „wiarygodnych” informacji, niż ustosunkowuje się do zadawanych pytań.
Rektor Jarosz części osób związanych z uczelnią podpadł z innych jeszcze powodów, o których mówi się powszechnie, aczkolwiek po cichu. Otóż w PWSZ dwaj księża wykładają etykę ekonomii i Katolicką Naukę Społeczną. Ponadto senat poparł inicjatywę prof. Jarosza, by uczelni nadać imię Sługi Bożego, Ks. Bronisława Markiewicza. – Jego Magnificencja, prof. Antoni Jarosz promuje w Jarosławiu wartości chrześcijańskie i stara się wpajać je studiującej młodzieży. Tymczasem grupa osób dobro uczelni wykorzystuje dla własnych celów – mówi duszpasterz PWSZ i wykładowca etyki biznesu, ksiądz Andrzej Chmura. Nie chce mówić więcej, gdyż uważa, iż autorytet Kościoła nie pozwala mu na bezpośrednie angażowanie się w toczący się spór personalny. Dużo więcej, chociaż prosząc o zachowanie anonimowości, mówi inny z wykładowców: - Jarosław jest miastem, gdzie od pewnego czasu swą działalność rozwija Rotary Klub i Fundacja Batorego. Nie chcę wnikać w zasadność obaw rektora, ale on jest przekonany, iż jego szkołą chce zawładnąć masoneria, która ma tu grupę aktywnych działaczy. O wpływie rotarian i przedstawicieli Fundacji na uczelnianą atmosferę mówi też jeden z posłów ziemi przemyskiej: - Trudno udowodnić rzeczywistą działalność tych kręgów, niemniej prawdą oczywistą są przynajmniej towarzyskie kontakty części przeciwników Jarosza z Fundacją. Proszę jednak nie liczyć na to, że ktoś zgodzi się otwarcie mówić o tej sprawie. Konflikt, jaki toczy się w szkole, może bardzo szybko przenieść się na szersze forum. Wszak niemal wszystkie zaangażowane w niego osoby są z kręgu AWS. Nikt więc nie chce, by w obecnej sytuacji politycznej doszło do rozłamów. Lepiej milczeć. Już dawno senator Mazurkiewicz „polecił” kilku politykom opowiedzenie się po jego stronie, a on ma wielkie wpływy – twierdzi parlamentarzysta. W podobnym duchu wypowiedział się poseł Krzysztof Kłak, według którego PWSZ w Jarosławiu rozwija się lepiej niż inne podobne jej szkoły. Obawia się jednak wpływu toczącego się sporu na dalsze losy uczelni. – Tam obie strony zwalczają się wszelkimi dostępnymi jej sposobami. Osobiście spotkałem się z naciskami, aby opowiedzieć po stronie jednej z grup – twierdzi parlamentarzysta.
Przed kilkoma miesiącami jednogłośnie senat szkolny i powołany w tym celu społeczny komitet, który zebrał 16 tys. podpisów mieszkańców powiatu, zwrócił się do ministra Mirosława Handkego z wnioskiem o nadanie uczelni imienia Ks. Bronisława Markiewicza. Pod odpowiednim wnioskiem do resortu oświaty podpisali się również liczni parlamentarzyści, Metropolita Przemyski i władze kilku powiatów. Widnieją tam między innymi podpisy prof. Stanisława Bieli, Haliny Nowiny – Konopki, Zdzisława Pupy, Piotra Krutula, Stanisława Misztala, Witolda Kowalskiego, Andrzeja Zapałowskiego, Krzysztofa Kłaka, Leszka Szewca, Ryszarda Matusiaka i ... Andrzeja Mazurkiewicza. Stosowny apel o wsparcie inicjatywy został za zgodą władz kościelnych odczytany we wszystkich okolicznych parafiach. – Był to niezwykle aktywny na naszym terenie kapłan – opowiada Zofia Kukla, pracownik odpowiedzialny za marketing. – Działał na przełomie wieków, w czasie, gdy panowała tu straszna bieda. Zajmował się wtedy opieką nad dziećmi z rodzin, które nie miały pieniędzy nie tylko na kształcenie własnych dzieci, ale często nawet na ich wyżywienie. To ten ksiądz właśnie stworzył dla nich system szkolnictwa – mówi Kukla. Ku zdziwieniu tysięcy osób określone kręgi rozpętały prawdziwą histerię. Jeden z pracowników tak opisuję powstałą wówczas sytuację: - Rozpoczęły się niesamowite naciski nawet na MEN, by zatrzymać tę inicjatywę. Resort oświaty stawiał nam absurdalne wymagania, by na końcu stwierdzić, iż szkoła jest za młoda na własne imię. Jego zdaniem szef MEN miał wątpliwości czy na taką decyzję wyrażają zgodę krewni kapłana. Handke zwracał też uwagę, iż „zgodnie z obowiązującym prawem, nadanie uczelni imienia osoby fizycznej wymaga zgody osoby uprawnionej, a do przedstawionego pisma takiej zgody nie dołączono”.
W tej kuriozalnej sytuacji działacze komitetu społecznego zwrócili się o wydanie takiej zgody do Generała Zgromadzenia Św. Michała Archanioła, do którego należał zmarły ksiądz. W odpowiedzi Ks. Kazimierz Tomaszewski napisał: „Szanowny Panie Rektorze, z radością pragnę poinformować, iż wyrażam zgodę na nadanie PWSZ w Jarosławiu imienia ks. Bronisława Markiewicza. Równocześnie zaświadczam, iż najbliżsi krewni Ks. Bronisława już nie żyją”. Pismo to dołączone zostało do kolejnej korespondencji z szefem resortu. Mimo to, 15 maja do rektora trafiło pismo podpisane własnoręcznie przez ministra, w których tenże informuje, że nie może pozytywnie „rozpatrzyć Pańskiej prośby między innymi z powodu występujących braków formalnych”. W śród tych braków formalnych wymienia... brak zgody osoby uprawnionej!!! W dokumencie pojawia się jednak nowy element. Minister napisał o utraceniu swego zaufania do rektora. Wymienił nawet jego powód. Było nim uczestniczenie władz uczelni w organizowaniu społecznego poparcia dla idei nadania szkole imienia.
Rektor, który utracił zaufanie swego ministra stał się już łatwym celem dla wrogów na każdym poziomie. Ci mali niszczyli jego mienie, grozili pobiciem, ci więksi nadal obrzucali błotem, a ci najbardziej wpływowi starali się na przykład usunąć go ze składu Rady Nadzorczej Cukrowni.
Rozpętano także podjazdową wojnę na pomówienia. „Rektor jest czerwony” – głosi jedna z plotek. – To bulwersujące – odpowiada Jarosz. – Nigdy nie miałem żadnej legitymacji partyjnej. Pochodzę z chłopskiej rodziny, której wiele członków było prześladowanych przez władze komunistyczne. Chcąc skończyć studia, musiałem wyjechać aż do Szczecina, poważne represje dotknęły mnie również w stanie wojennym. Kto się chwyta takich insynuacji – pyta retorycznie zdenerwowany rektor. W obronie swego szefa stanęli pracownicy PWSZ. Do ministerstwa i marszałka Senatu wpłynęło pismo podpisane przez blisko 70 osób, w którym czytamy: „W związku z licznymi skargami pracowników Szkoły skierowanymi do pracy przez Pana Senatora mgr Andrzeja Mazurkiewicza i nadal blisko z nim współpracujących, nauczyciele akademiccy oświadczają, że odcinają się od działań, które godzą w dobre imię J.M. Rektora Prof. zw. dr hab. Antoniego Jarosza.” Autorzy zapewniają, iż rozliczne pisma adresowane do ministra, prokuratury, sądu, Inspekcji Pracy, KK „Solidarność” są niezgodne z prawdą, działają destrukcyjnie i szkodzą Uczelni. Przeciwstawiają się ośmieszaniu i kompromitowaniu rektora Jarosza. Kilkoma przykładami ataków na rektora zajmuje się obecnie prokuratura i sąd. W ostatnim czasie biegły sądowy zaświadczył, iż jeden z podpisów, złożony na pieczątce rektora, widniejącej na spornym dokumencie, został sfałszowany.

Od udziału w zmowie na władze uczelni odcina się senator Mazurkiewicz. W rozmowie z nami zaprzecza, jakoby żywił osobistą niechęć do dawnego przyjaciela. Twierdzi, iż stanowczo sprzeciwia się jedynie łamaniu prawa. Jego szczególnymi przykładami ma być niezgodne z prawem mianowanie kanclerza i dyrektora biblioteki. Na pytanie o kontakty z rotarianami i Fundacją Batorego odpowiada śmiechem. Na koniec dodaje słowa Tymińskiego: - Jestem w posiadaniu stosownych dokumentów, które ujawnię w swoim czasie. One udowodnią kto miał rację i to, że stosuje się wobec mnie szereg kłamstw, oszczerstw i pomówień.
Minister Handke znalazł jedno rozwiązanie, które ma pozbawić go kłopotu – zlikwidować szkołę poprzez włączenie jej w skład nieistniejącej jeszcze uczelni przemyskiej. Biuro prasowe MEN w odpowiedzi na zadane przez nas proste pytanie w sprawie jarosławskiej szkoły odpowiedziało po licznych monitach po upływie dwóch tygodni. Jego treść jest na tyle lapidarna, iż staje się niegodną uwagi. Tymczasem zgodnie z przysłowiem o szczekających psach i karawanie, senat PWSZ w Jarosławiu ma już plany dalszego rozwoju szkoły. Mają powstać nowe kierunki stadiów, nowi studenci przygotowują się do zdobywania nowych stopni naukowych, a tablica informująca o nadaniu uczelni imienia sławnego duchownego, jaka ma być wmurowana obok wejścia do jej gmachu, jest już gotowa.”

Psy szczekały, karawana jechała jednak dalej. Oto krótka historia uczelni:
Na początku jej jedyną siedziba był budynek byłej, opuszczonej synagogi. Budynek, szczególnie zniszczony, wymagający gruntownego remontu Uczelnia otrzymała na podstawie umowy użyczenia. W ramach prac naprawiono elewację, dach i odrestaurowano wnętrze. Zainstalowano także nowoczesną klimatyzację. W chwili obecnej znajdują się tam cztery pracownie komputerowe na 80 komputerów (w przygotowaniu kolejnych 40), sale wykładowe i barek dla studentów.
Marzec 1999: PWSZ zakupiła "Gwiazdę", zabytkowy budynek w centrum miasta przy ulicy Franciszkańskiej 2. Po generalnym remoncie zlokalizowano tam dwie sale wykładowe i pięć ćwiczeniowe.
Wrzesień 1999: PWSZ wydzierżawiła od Urzędu Miasta budynek przy ul. Kasprowicza 1 z przeznaczeniem na Rektorat. Niezbędny remont i adaptacje przeprowadzono z własnych środków. Przy ul. Kasprowicza znajdują się pomieszczenia Rektora, Prorektora, księgowości i administracji Uczelni.
Wrzesień 1999: PWSZ zakupiła biurowiec po byłych Zakładach Przetwórstwa Zbożowego. Budynek ten, po przeprowadzonych pracach remontowo-adaptacyjnych przeznaczono na Dom Studencki. W 2,3 i 4 osobowych pokojach mieszka około 150 studentów.
Styczeń 2000: Z uwagi na duże potrzeby i prężny rozwój Uczelni, zakupiono zabudowaną działkę po Jarosławskich Zakładach Meblarskich o pow. 1,2 ha. Kompleks wymagał modernizacji i generalnego remontu.
Styczeń 2000: Zakupiono nowy budynek mieszkalny, przeznaczony na mieszkania dla kadry naukowej
Marzec 2000: PWSZ zakupiła lokal przy ul. Pasieka (220 m. kw.) z przeznaczeniem na mieszkania dla profesorów i wykładowców. Remont wykonana ze środków własnych.
Wrzesień 2001: Zakupiono 8,5 ha. działkę po byłej Jednostce Wojskowej ze znajdującymi się tam 16 budynkami. Po niezbędnych pracach remontowo-adaptacyjnych będą służyć rozwijającej się Uczelni. Już od 15 listopada 2001 znajduje się tam studencka stołówka.
W ostatnim okresie władzy Rektora Jarosza zainicjowano budowę kaplicy, wyremontowano zakupione wcześniej koszary, stworzono miasteczko studenckie z prawdziwego zdarzenia. Doszły kolejne kierunki kształcenia, między innymi tak potrzebne w regionie pielęgniarstwo. Nie bez znaczenia pozostaje fakt, że PWSZ w Jarosławiu stała się największym w słynącym z bezrobocia regionie pracodawcą.

Pod koniec 2004 roku do pracy zaprzęgnięto stacje telewizyjne. W oczernianiu uczelni i samego rektora prym wiodła TVN. Jej „dziennikarze” chodzili za Jaroszem, podsłuchiwali jego rozmowy, przepytywali pracowników i znajomych. Na porządku dziennym były nagrania ukrytą kamerą. Preparowany następnie materiał emitowano dyskredytując Rektora.
Na przygotowany w ten sposób grunt poszedł atak po linii politycznej. Przeciwnicy Jarosza, na podstawie pomówień telewizyjnych nakłonili SLD-owski rząd do zmiany ustawy o szkolnictwie wyższym i na tej podstawie odsunięcia od urzędu prof. Antoniego Jarosza. Misję swą poczuła także rzeszowska prokuratura, która dała wiarę absurdalnym zeznaniom świadków. Niczyich wątpliwości nie wzbudza na przykład świadectwo jednego z pracowników oskarżających rektora o przyjęcie od niego 30 tysięcy złotych łapówki za przyjęcie do pracy. Nikt nie sprawdził, że świadek ten w gabinecie rektora pojawił się w porwanych adidasach i trzydziestu tys. zł. nigdy na oczy nawet nie widział, zatem nie mógł tez dać nikomu takiej łapówki. Nikt tez nie wycenił obrazu, który został podarowany Rektorowi, ponoć też w celu jego przekupienia. Obraz taki na byle straganie można kupić za kilkadziesiąt złotych. Nikt nie zastanowił się, że Antoni Jarosz zbudował i systematycznie rozbudowywał uczelnię w sytuacji, gdy zewsząd słychać biadolenie na tragiczny stan finansowy polskiej oświaty. Nikomu nie wydało się dziwne, że człowiek tak łakomy na pieniądze, że połaszczył się na byle ochłap, zawsze miał pieniądze na inwestowanie w państwową uczelnię. Nikt nie sprawdza dzisiaj, jakie stanowiska obsadzają z nadania nowej władzy uczelnianej osoby zeznające przeciw byłemu rektorowi. Nikt nie sprawdza, co dzieje się z majątkiem państwowym przez lata gromadzonym przez Jarosza.

Od 2004 roku w Polsce zmieniło się wiele. Przede wszystkim nastąpiła radykalna zmiana w polityce i obowiązujących zasadach. Tak przynajmniej głoszą przedstawiciele największej partii w Parlamencie. Nic się nie zmieniło tylko w sprawie schorowanego człowieka, który miast cieszyć się zasłużoną emeryturą i leczyć w najlepszych klinikach, gnije w więzieniu. Dziwne? Nie. Otóż główny antagonista Jarosza, senator Mazurkiewicz jest dziś działaczem Prawa i Sprawiedliwości na Podkarpaciu.
Piotr Korycki

Stowarzyszenie Obrony i Rozwoju Polski w marcu 2006 roku pisało do Ministra Edukacji:

Stowarzyszenie Obrony i Rozwoju Polski z niepokojem śledzi wydarzenia związane z Państwową Wyższą Szkołą Zawodową im. Bł. Ks. Bronisława Markiewicza w Jarosławiu. Wieloletni wysiłek kadry Szkoły, a zwłaszcza jej założyciela i rektora - są w krótkim czasie, w sposób porażający, niwelowane. Opisane tu zaszłości rodzą podejrzenie, że wszystko odbywa się w sposób ściśle przemyślany, zaplanowany i dokładnie realizowany, zaś niektóre z działań mogą nosić znamiona przestępstwa. Poniżej pozwalamy sobie przedłożyć dokonania tych, którzy budowali i tych, którzy burzą.

Państwowa Wyższa Szkoła Zawodowa im. Bł. Ks. Bronisława Markiewicza – historia działalności dwóch rektorów

PWSZ w Jarosławiu powstała w 1998 r., jako jedna z pierwszych wyższych uczelni zawodowych na Podkarpaciu. Początkowo siedziba uczelni mieściła się w Zespole Szkół Ekonomicznych w Jarosławiu. Dzięki staraniom pierwszego rektora uczelni prof. zw. dr hab. Antoniego Jarosza i dr. Bogusława Piotrkowskiego, na potrzeby uczelni zaadoptowano zdewastowany budynek dawnej Synagogi. Następnym krokiem prof. A. Jarosza w pozyskaniu bazy dydaktycznej był zakup 5. obiektów na ul. Pruchnickiej, własności byłych zakładów meblarskich „Kołodziej”, od Syndykatu Masy Upadłościowej, a w następnym etapie - terenu wraz z 16. zdewastowanymi budynkami po zlikwidowanej jednostce wojskowej przy ul. Czarnieckiego, budynku od Zakładów Zbożowych na potrzeby pierwszego akademika, budynku (domu jednorodzinnego), gdzie umiejscowiono pierwszy rektorat, budynku socjalnego przy ul. Pasieka, budynku dydaktycznego przy ul. Opolskiej, oraz przy głównej ulicy Jarosławia – Grunwaldzkiej, mieszkania dla dojeżdżającej kadry przy ul. Chopina, budynki od Agencji Mienia Wojskowego przy ul. Poniatowskiego, oraz szereg innych jeszcze budynków i pomieszczeń stanowiących obecnie masę majątkową Uczelni. Obecnie Szkoła posiada bardzo dobrze rozwiniętą infrastrukturę z około 30 ha gruntów, 28 budynkami dydaktycznymi, których łączna powierzchnia użytkowa wynosi 30. 000 m2. Oprócz pomieszczeń dydaktycznych prof. A. Jarosz zorganizował także warunki do fizycznego rozwoju młodzieży, budując halę sportową, siłownię, boisko sportowe. Na lata 2006-2007 prof. Jarosz zaplanował także budowę krytej pływalni, kortów tenisowych, bieżni i całej infrastruktury sportowo-rekreacyjnej. Dla potrzeb młodzieży studiującej zorganizowano także przychodnię lekarską wraz z całym otoczeniem medycznym.

Przez 7 lat pełnienia funkcji rektora, prof. A. Jarosz zgromadził majątek przekraczający 300 mln. zł. Należy zaznaczyć, że większość inwestycji zrealizowana została ze środków wypracowanych przez Uczelnię, niewielka tylko część funduszy pochodziła ze środków Ministerstwa Edukacji Narodowej.

Oprócz bazy dydaktyczno – socjalnej i sportowej prof. Jarosz doceniał także rolę kształcenia i wychowania młodzieży oraz zapewnienia możliwości kształcenia na rozwojowych kierunkach studiów. Początkowo Uczelnia kształciła młodzież na dwóch specjalnościach, aby w ciągu następnych lat uruchomić łącznię 5 specjalności, a do 6-tej – biotechnologii, uzyskano akredytację Państwowej Komisji Akredytacyjnej. W planach było uruchomienie nowych kierunków studiów: Wychowania Fizycznego i Socjologii. Tego również nowe władze zaniechały.

Dla funkcjonowania i uruchomienia nowych kierunków studiów Rektor Jarosz pozyskał znaczną kadrę profesorską i doktorską, która decydowała o poziomie naukowym Uczelni. Nieustanne zabiegi prof. Jarosza doprowadziły do stworzenia krajowej i międzynarodowej kadry profesorskiej, która reprezentowała takie ośrodki naukowe jak Lublin, Warszawa, Kraków, Wrocław, Szczecin, Lwów, Kijów, oraz uczelnie wyższe z Chorwacji. Istotną rolę w zapewnieniu procesu kształcenia odgrywała ponad 80 osobowa kadra doktorów, w tym 19 osób uzyskało stopień doktora pod promotorstwem prof. Jarosza.

Prof. A. Jarosz, jako człowiek wierzący, dostrzegał także rolę wychowującą i formacyjną religii katolickiej w życiu młodzieży. Mając to na uwadze rektor prof. A. Jarosz przeznaczył większość powierzchni jednego z budynków dydaktycznych na potrzeby kaplicy akademickiej, w której odprawiano coniedzielne i inne, okolicznościowe, Msze Św. W celu właściwego formowania sumień młodzieży rektor prof. A. Jarosz zatrudniał wielu duchownych – profesorów, którzy prowadzili zajęcia z Katolickiej Nauki Społecznej, Etyki
i Filozofii Chrześcijańskiej.

Marzeniem rektora Jarosza była budowa świątyni ekumenicznej (grecko i rzymsko-katolickiej). Dzięki poparciu ks. abpa Józefa Michalika dokonano poświęcenia gruntów pod budowę kościoła i bardzo dynamicznie rozpoczęto budowę Świątyni pod wezwaniem Matki Bożej Fatimskiej, którą w stanie „surowym” wzniesiono pod koniec 2005 roku.

Prof. A. Jarosz przykładał także znaczną uwagę do rozwoju intelektualnego młodzieży i kadry dydaktycznej, będąc organizatorem międzynarodowych sympozjów i konferencji cyklicznie organizowanych w maju i listopadzie każdego roku akademickiego. Powołał także do życia - przy współpracy lwowskiego środowiska naukowego - Instytut Badań Regionalnych i Transgranicznych oraz podpisał współpracę z Lwowskim Instytutem Narodowego Banku Ukrainy, Uniwersytetem im. I. Franko ze Lwowa oraz innymi ośrodkami naukowymi Ukrainy i Chorwacji.

Szczytem marzeń i ambicji prof. Jarosza było powołanie do życia – a dokładniej: przekształcenie Uczelni zawodowej w Akademię Polsko – Ukraińską. Za czasów kadencji rektora Jarosza podpisano już między stronami wzajemne listy intencyjne i doprowadzono do spotkania zainteresowanych stron z czynnikami rządowymi na Ukrainie – obecny rektor dr hab. R. Fedan, jak większość projektów rozwoju uczelni, i ten zaniechał.

Wśród mieszkańców Jarosławia panuje przekonanie, że prof. A. Jarosz był typem naukowca, który zbudował „coś, z niczego”. Przekonanie to stało się faktem. Prof. Antoni Jarosz:

w przeciągu 7 lat zbudował jeden z najpiękniejszych i największych ośrodków akademickich na Podkarpaciu, a może i w Polsce,
zakupił na rzecz uczelni blisko 30 budynków, które ze stanu niemalże całkowitej ruiny przekształcił w piękne i budzące powszechny podziw budynki akademickie i socjalne dla studentów (3 domy studenckie, stołówka akademicka, klub studencki).
przy współpracy części wypromowanych przez siebie doktorów zorganizował Instytuty, dziekanaty, całe zaplecze gospodarcze i administracyjne Uczelni,
zorganizował dla młodzieży Euroregionu „Podkarpacie”, w którego skład wchodzą Białoruś, Słowacja, Polska i Ukraina, wyjątkowe warunki dydaktyczne, socjalne i bytowe. W roku akademickim 2004/2005 na pięciu kierunkach kształcił ponad 12 tys. studentów,
zakończył budowę w stanie „surowym” kościoła pod wezwaniem Matki Bożej Fatimskiej. To ewenement, pierwszy, i jak dotąd jedyny kościół wyznania rzymsko i greckokatolickiego w Polsce na terenie państwowego ośrodka akademickiego,
oraz, co najważniejsze, zostawił Uczelnię w bardzo dobrej kondycji finansowej i materialnej.

Szkoła cieszyła się olbrzymią popularnością na terenie całej Polski, o czym świadczy nabór studentów z wielu miast.

To całe dobrodziejstwo inwentarza przejął Jego następca dr hab. Roman Fedain w sposób uzurpatorski uzyskując władzę na uczelni przy poparciu byłego ministra edukacji M. Sawickiego.

Wybory II. rektora PWSZ im. bł. ks. Bronisława Markiewicza
- dr hab. Romana Fedana

W dniu 3. października 2005 r., ustępujący już Minister Edukacji Narodowej i Sportu Pan Mirosław Sawicki, po odwołaniu według zapisów nowej ustawy – prawo o szkolnictwie wyższym z dnia 27. lipca 2005 r. - rektora PWSZ w Jarosławiu prof. zw. dr hab. Antoniego Jarosza, zarządził przeprowadzenie przez Senat Uczelni nowego wyborów rektora.

Przygotowania do tak ważnego wydarzenia w Szkole podjęto zaraz po odwołaniu rektora, toteż w jej łonie miały miejsce gorączkowe spotkania władz miasta i samorządu oraz polityków Platformy Obywatelskiej z osobami, które istotnie przyczyniły się na Uczelni do odwołania rektora Jarosza.

Przystąpiono wówczas do pozyskiwania głosów w składzie Senatu, aby został wybrany na to stanowisko - już wcześniej „namaszczony” przez środowisko władz Jarosławia – dr hab. Roman Fedan, także nauczyciel akademicki, będący w permanentnym konflikcie z prof. Jaroszem. Pozyskiwanie głosów od niektórych członków Senatu wymuszano manipulacją, zastraszaniem, lub ewentualnymi korzyściami (wybór na stanowisko Dyrektora Instytutu, zwiększenie wynagrodzenia, gwarancją dalszego zatrudnienia), obiecanymi po elekcji nowego rektora. W stosunku do byłych prorektorów stosowano bardziej stanowcze działania – rozmowa Ministra, Pana M. Sawickiego z Prorektorem Prof. Czumą (kontrkandydatem dr hab. R. Fedana), połączone z gwarancją dalszego zatrudnienia i uzyskania innych, bliżej nie sformułowanych, korzyści. Jeszcze bardziej restrykcyjne działania podjęto w stosunku do Prorektora dr Marii Laska, którą zastraszano lub stawiano ultimatum, co do dalszego jej zatrudnienia na Uczelni. Takie same działania zorganizowano także w stosunku do członków Senatu z ramienia Samorządu Studenckiego, którzy zostali wcześniej „zwerbowani” przez pracowników Uczelni i Ministerstwa Edukacji do poparcia kandydatury R. Fedana.

Sprawujący jeszcze funkcję prorektorzy podjęli działania zmierzające do uzyskania z Ministerstwa informacji o procedurze wyborów nowego rektora, bowiem jeszcze przed odwołaniem rektora Jarosza, Senat akademicki nie działał w pełnym składzie – 6 wakujących mandatów. Wypada tu podnieść, że na dzień wyboru rektora, tj. 6.10.2005 roku, trzy osoby nie były członkami Senatu, a brały udział w głosowaniu. Odnosi się to do: prof. dra hab. Dionizego Niezgoda, dr. K. Zahradniczek, mgr Ireny Wójtowicz. Wcześniejsze, telefoniczne rozmowy z ministrem Sawickim odnośnie powyższej sprawy były pełne enigmatycznych i niejasnych sformułowań, począwszy od wyboru nowego rektora w aktualnym, niepełnym składzie Senatu do przełożenia wyborów rektora, aż do czasu przeprowadzenia uzupełniających wyborów Senatu. W konsekwencji poproszono ministra Sawickiego o sformułowanie powyższych zasad i zaleceń na piśmie. Minister Sawicki nigdy nie udzielił odpowiedzi. Jednocześnie kanclerz uczelni, mgr Mariusz Jucha, bez konsultacji z aktualnymi prorektorami działał na własną rękę prowadząc rozmowy ze wspomnianym ministrem.

Ostatecznie, kanclerz w porozumieniu z ministrem Sawickim zdecydował, że stosowne wybory nowego rektora nastąpią bez konieczności dokooptowania do składu Senatu wakujących senatorów. Równocześnie w stosunku do prorektora prof. Czumy – kandydata ubiegającego się o stanowisko rektora – podjęto manipulację informacjami, rozmowy zmierzające do wycofania własnej kandydatury, obiecaniem zachowania stanowiska Prorektora itp. Szczególną rolę w tym kontekście odegrał kanclerz Mariusz Jucha, poseł PO Tomasz Kulesza i Przewodniczący Rady Miasta Jarosławia, Marian Janusz – polityk i także pracownik dydaktyczny Uczelni, jednocześnie z ugrupowania PO. Należy tu jeszcze przytoczyć odczucia osób, dla których Szkoła przedstawia wielką wartość, a osoba usuniętego rektora – kimś bardzo zasłużonym. Piszą oni: „Przedstawione zarzuty w oparciu o które Rektor został aresztowany, w opinii społeczności akademickiej i studentów dobrze znających Rektora Jarosza, są spreparowane i oparte w głównej mierze na zeznaniach niewiarygodnych świadków, którzy ze względu na spodziewane korzyści (funkcje i stanowiska na Uczelni) – donieśli do prokuratury zeznając na szkodę rektora Jarosza, (aktualny rektor dr hab. Roman Fedan, dr Krzysztof Rejman, dr hab. Zbigniew Makieła oraz – wspomniany tu już, kanclerz mgr Mariusz Jucha).

Nowe władze uczelni mają silne poparcie aktualnego posła PO Tomasza Kuleszy, komendanta policji w Jarosławiu – J. Dymek, prokuratora rejonowego w Jarosławiu M. Haśko oraz Starostwa Powiatowego w Jarosławiu, którzy kolegialnym działaniem, przy aprobacie byłego ministra edukacji Mirosława Sawickiego, doprowadzili do odwołania i zatrzymania w sposób skandaliczny Profesora Antoniego Jarosza”.

W konsekwencji, w atmosferze pośpiechu, manipulacji i przy udziale pracowników Ministerstwa Edukacji Narodowej i Sportu dokonano wyboru nowego rektora – dr hab. Romana Fedana.

Następnie, wybór rektora – elekta został zatwierdzony przez Pana Ministra Sawickiego, który działając przez delegowanych pracowników resortu edukacji nie stwierdził ewidentnego naruszenia prawa w postaci:

Prowadzenia agitacji i manipulacji w stosunku do senatorów uczelni,
Działania senatu w trakcie wyborów w niepełnym składzie, bez konieczności przeprowadzenia wyborów uzupełniających, których do dzisiaj nie przeprowadzono,
Braku pisemnego ustosunkowania się Pana Ministra do sposobu przeprowadzenia elekcji nowego rektora, mimo kilkakrotnych starań ze strony prorektorów,
Działalności polityków, noszącej znamię agitacji, głównie ze strony Platformy Obywatelskiej będących członkami senatu i konwentu Uczelni,
Brak jakiejkolwiek reakcji ze strony organu kolegialnego Uczelni, Konwentu, na występujące nieprawidłowości i niepodjęcie działań zmierzających do zaprzestania agitacji i manipulacji oraz wywierania presji na członków Senatu Uczelni.

Nowy rektor odziedziczył Uczelnię bardzo dobrze zorganizowaną i właściwie przygotowaną do rozpoczęcia nowego roku akademickiego 2005/2006.

Trudno jest ocenić kadencję nowego rektora w ciągu półrocznego okresu jej sprawowania, ale bazując na obserwacjach, a także na doświadczeniach pracowników Uczelni można dokonać podsumowania tej działalności.

Pierwszym przejawem mało twórczej działalności nowego rektora było wynagrodzenie ludzi, którzy aktywnie przyczynili się do odwołania rektora Jarosza. Jeszcze przed powołaniem ich na dyrektorów Instytutów i ich zastępców, prorektorów; przyznano im nieuzasadnione, wysokie nagrody w wysokości oscylującej w granicach 1000 – 4000 zł (rzekomo za pracę na rzecz Uczelni), zakupiono wszystkim służbowe telefony komórkowe, zatrudniono ponad potrzeby pracowników administracji (głównie osoby według klucza znajomości), zakupiono samochód służbowy za kwotę 90. 000 tys. złotych. To, według opinii obecnych władz uczelni – inwestycje.

Kolejnym działaniem nowego rektora PWSZ dra hab. R. Fedana jest usuwanie ze swojego najbliższego otoczenia, ale także z uczelni - osób związanych (lub zatrudnionych) z odwołanym rektorem Jaroszem. Od listopada do grudnia trwały nieustanne rozmowy z w/w pracownikami, stosowano upomnienia, niewygodnych pracowników dydaktycznych - pod pozorem niezgodności wykształcenia z nauczanym przedmiotem - zwalniano lub przenoszono na stanowiska administracyjne. Takie działania dotyczyły generalnie osób, które były zatrudnione na czas nieokreślony i w charakterze nauczyciela akademickiego – wbrew regulacjom ustawowym prawo o szkolnictwie wyższym. Obecnie osoby z otoczenia prof. Jarosza są wzywane do nowego rektora i zastraszane zwolnieniem z pracy, inwigilowane (śledzone, nieustannie sprawdzane w trakcie zajęć dydaktycznych) i pouczane, co do zachowania. Rektor Fedan zakazał także spotkań z osobami objętymi „infamią” w ten sposób je dyskryminując. Szczególnie takie działania nasilono w stosunku do byłych prorektorów, którzy znajdują się na „nieoficjalnej liście do zwolnienia.”

W trakcie postępowania karnego prowadzonego w stosunku do rektora prof. A. Jarosza, nowy rektor Fedan poinformował wszystkich pracowników uczelni, że udostępni organom policji i prokuraturze odpowiednie pomieszczenia uczelni w celu przeprowadzenia przesłuchania. Takie deklaracje rektora Fedana wywołały poczucie zastraszania i wywołały negatywną atmosferę wśród pracowników, szerząc lęk i strach przed utratą pracy w przypadku zeznań niezgodnych z oczekiwaniami przesłuchujących.

Kolejnym przejawem destrukcyjnej działalności nowego rektora jest masowe skreślanie studentów i zmniejszanie ich liczebności do docelowej liczby 3tys. oraz odstąpienie i użyczanie budynków znajdujących się w posiadaniu Uczelni – posłowi Platformy Obywatelskiej – Tomaszowi Kuleszy na potrzeby prywatnej wyższej szkoły – konkurencyjnej wobec PWSZ.

Na jarosławskiej Uczelni mają miejsce regularne spotkania o charakterze politycznym i werbunkowym posłów i samorządowców Platformy Obywatelskiej z władzami uczelni. Sam rektor jest członkiem Rotary Club i Platformy Obywatelskiej w Jarosławiu, a jego bliski współpracownik – Przewodniczący Rady Miasta, również członek Platformy Obywatelskiej – mgr Marian Janusz, na uczelni zatrudniony na dwóch etatach, jako nauczyciel akademicki oraz na nowym stanowisku administracyjnym, jako Dyrektor Biura Rektora. Takie spotkania i relacje są publikowane na stronach internetowych uczelni. Działanie tego gremium doprowadziło do zaprzestania budowy kościoła i zmiany profilu jego przeznaczenia na potrzeby ośrodka rozrywkowego – ma to być sala dyskotekowa.

Innym przejawem niszczącym historię Szkoły, a szczególnie jej pierwszego rektora jest zacieranie wszelkich śladów istnienia prof. Jarosza na uczelni, poprzez usuwanie obrazów z jego portretem z Sali senackiej, zmiany w księdze pamiątkowej Uczelni. To niesamowite! Obecnie nowe władze uczelni zaniechały budowy wszystkich obiektów będących już w fazie projektowej – krytego basenu, kortów i boiska, tłumacząc to brakiem funduszy, które przecież zgromadził prof. A. Jarosz.

Istnieją jeszcze inne skandaliczne zachowania nowych władz uczelni, które sprawiają, że wypracowany majątek uczelni przez rektora Jarosza jest roztrwaniany, lub przekazywany jako darowizna dla osób, które aktywnie przyczyniły się do obalenia rektora Jarosza, chociażby pobieranie pożyczek z Zakładowego Funduszu socjalnego w wysokości 60 000 tys. złotych, a odmowa przyznania innym niezasłużonym - w opinii nowych władz.

Opisane wyżej fakty pochodzą z przekazu pracowników Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej im. Bł. Ks. Bronisława Markiewicza w Jarosławiu. Od osób, do których kierownictwo Stowarzyszenia Obrony i Rozwoju Polski ma zaufanie, którzy swoją postawą wielokrotnie potwierdzili, że są nie tylko dobrymi fachowcami, ale patriotami i katolikami. Uprzejmie prosimy Szanownego Pana Ministra o spowodowanie podjęcia stosownych kroków, mających na celu wyjaśnienie przedstawionych zaszłości, przywrócenie prawa w Szkole, naprawienia poczynionych szkód i – ewentualnego – ukarania winnych. W gruncie rzeczy chodzi bowiem o olbrzymie dobro, jakim jest Uczelnia i jej studenci.

POWIEŚĆ W ODCINKACH!

PAMIETNIK ZNALEZIONY W KIELISZKU

ponizszy tekst odnalazl przypadkiem gremlinek w karczmie Pod Zdechlym Smokiem.
autor nie podpisal sie pod rekopisem, ale zaloga Latajacej Holery chyba wie, o kogo chodzi...

- Życie jest podłe! - i co z tego? Nawet ten wyświechtany truizm powodował u niego przypływ irytacji.
Czasami wydaje się, ze los uparł sie by wywiercić komuś drugą dziurę w *beep*, i to przy pomocy zardzewiałego widelca. A perspektywa dalszego życia jest tak samo porywająca jak wyrywanie sobie włosów z nosa.
- Po prostu mam dość!

Pierwszy, na tej latającej ( choć obecnie zaiste groteskowym kaprysem bogów wszechświata, zakopanym głęboko w błocie jakiejś zapomnianej przez owych bogów planety) kupie złomu, miał paskudny nastrój.
Tak paskudny, że momentami zupełnie serio rozważał możliwość wsadzenia głowy w turbinę jednego z agregatów w sekcji zasilania.

I jeszcze na dodatek komunikator milczy akurat wtedy gdy jest najbardziej potrzebny!
Niby masz możliwość komunikacji z każdym zakątkiem galaktyki. A w praktyce wtedy gdy rozmawiasz w wiązkę wchodzi jakiś kwazar, pulsar lub inne cholerstwo. Albo co lepsze masz możliwość posłuchać rozmówek szyprów kursujących na lokalnej trasie i klnących na tłok w przestrzeni.
Cóż! Takie są uroki komunikacji między peryferiami a centrum naszej wspanialej galaktyki.
I jakby nie było dość tych wszystkich, atakujących ze wszystkich stron udręczona załogę uczciwych piratów, nieszczęść, to jeszcze jakieś ( tu seria wyjątkowo plugawych, choć barwnych obelg ) indywiduum wprowadziło totalna prohibicję! Wiec nie na nawet kropelki rumu dla ukojenia skołatanej duszy!

Rodion wiedział, że nie może sie poddawać takiemu nastrojowi, ponieważ donikąd on nie prowadzi. No może oprócz spaceru na pokład agregatów.

Na szczęście ostatnia przygoda, jak i wcześniejsze perturbacje, pozostawiły na Latającej Holerze dość śladów by było czym się zajmować. Intensywnie i przez wiele lat!

Jak dobrze wiadomo na poprawę humoru nie ma nic lepszego niż coś wrednego. Jakieś potępieńcze krzyki, tryskająca na ściany krew i walające się na podłodze flaki!
Czyli czas rozmrozić następna porcje gollumów i posłać ich do roboty. Na przykład do przepchania systemów kanalizacyjnych w sekcji podtrzymywania życia. W tym wypadku potępieńcze krzyki zapewniły by panie, w momencie gdy przekonałyby się, że nie ma ciepłej wody a ustępy są totalnie zapchane czymś cuchnącym i brązowym. A krew i flaki pozostałyby juz w gestii nieszczęsnych majtków, skazanych bezwzględnym rozkazem na styczność z florą i fauną kanalizacji “Maupiliusa”.
Ten plan miał tylko jedna wadę. Co prawda o ile program budzący wybrana porcje gollumów można było uruchomić stąd, z mostka, to zachodziła jeszcze konieczność wydania tej bandzie szlamowatych ameb, często nie potrafiących obiema rękami znaleźć własnego tyłka i gubiących sie na prostym korytarzu, wyraźnych i zrozumiałych nawet dla troglodyty i instrukcji. Najlepiej osobiście. A potem, po kilkukrotnym powtórzeniu tychże, najlepiej jeszcze sie upewnić, ze nie wsadzili sobie na przykład szczotki do nosa!
No, ale nie ma tego złego coby na dobre nie wyszło. Z sekcji gdzie wystąpiła awaria jest niedaleko do modułu łączności.
- Taaaaa... - na twarzy Rodiona zagościł dawno nie widziany tam uśmiech. - Komu w drogę temu buty – wymamrotał opuszczając sterownie, gdzie reszta załogi zażarcie i zapewne jak zwykle zupełnie bezproduktywnie, dyskutowała o ostatnich wydarzeniach i obecnej sytuacji.

Czekała go niezbyt przyjemna przechadzka nieuczęszczanymi przez resztę załogi korytarzami. Wydaje się, że większość tej radosnej pirackiej gromadki nawet nie zdawała sobie sprawy z tego jak mroczne i pełne niespodzianek, najczęściej bardzo nieprzyjemnych niespodzianek, są zakamarki tej latającej puszki która nazywają domem.
“Maupilius” nie był zwykłym statkiem. Był efektem szalonego programu zaproponowanego przez kilku inżynierów, którzy zapewne po niezłej balandze i do tego pod wpływem, nielegalnych w większej części cywilizowanego świata, prochów, stwierdzili, że warto by było ściągnął z różnych złomowisk części wraków, należących do tuzina różnych cywilizacji. A potem te części połączyć przy pomocy sznurka i modlitwy.
Modlitwy chyba zostały wysłuchane bo statek trzymał sie jakiś cudem kupy i nawet sprawował sie w miarę nie źle, mimo, że nikt na dobrą sprawę nie wiedział czemu tak sie dzieje?
Ot, taki technologiczny dowód na istnienie Boga.
Rodion w przypływie czarnego humoru i pod wpływem paru piw, czasami żartował na temat tego, że spodziewa sie natknąć niebawem na sekcje zbudowaną wokół kapsuły ze szkieletem Ruskiego kosmonauty, lub spotkania zdziczałych potomków jakiejś zapomnianej wyprawy kolonizacyjnej.
Załoga, pałaszując sałatki przygotowane z hodowanych przez Martvą warzywek, nie zastanawiała się nad tym, ze pod sekcją hydroponiczną kryje sie prawdziwy labirynt przypominający mroczna dżungle ze snu schizofrenika, pełną kolczastych pnączy i ślizuchów spadających zewsząd na śmiałka który miał czelność się tam zapuścić. Bo jakie to ma znaczenie gdy przed tobą stoi miseczka świeżych truskawek z bita śmietanką. Problem zaczyna się gdy tych truskawek zabraknie. Zgadnijcie kto wtedy słyszy zarzut, że sie opierdala? Hymmm?

- Zadźgać! Zarżnąć! Zarąbać! Wypatroszyć i pochlastać!... - mamrotał do siebie idąc korytarzem.
Mamrotanie niebawem zamieniło się w gardłowe warczenie, w oczach zapaliły sie ogniki berserkerskiego szału, a w kącikach wykrzywionych grymasem ust pojawiła sie ślina...

I szybki ruch wiernego Niuńka wyrysował na szocie ekspresyjny wzór rozbryźniętej krwi.

- Troll! - Rodion z trudem powstrzymał sie od splunięcia na leżące u jego stóp cielsko.

Trolle występowały ponoć dość powszechnie, ale na pokład “Holery” dostawały sie wraz z kolejnymi partiami gollumów. Niewykryte dość wcześnie i nieprzepuszczone, bez biletu powrotnego, przez śluzę powietrzną, potrafiły ukryć się w zakamarkach okrętu i niespodziewanie wyskakiwać, w najmniej spodziewanych momentach, by siać zamęt i niepokój. Co ciekawe, ostatnio w załodze podniosły się głosy przeciwników tradycyjnego strzelania trollami ze śluzy! Z jakiegoś powodu twierdzili oni, że trolle jako stworzenia rzadkie powinny być chronione, a odpowiednio wytresowane mogłyby być całkiem użyteczne.

- Hej! Takiego jeszcze nie widziałem! - Rodion zaciekawiony przyglądał się martwemu okazowi – To chyba troll w wersji 2.0? Coś takiego powinno chyba zainteresować Tomcicha? - stwierdził wprowadzając kod komunikacji wewnętrznej.
- Tomcich?
- ...
- Tak, tak ! To ja...
- ...
- Jak to gdzie?! Ktoś tu musi tu pracować, żeby było czym latać!
- ...
- Jasne! Nie unoś sie tak bo jeszcze Ci coś pęknie!
- ...
- Ja do Ciebie z sercem na dłoni! A Ty mi tu takie?...
- ...
- No, dobra! Mam tu coś co powinno cie jak sądzę zainteresować?
- ...
- Tak na moje niewprawne oko, to mam tu trolla w wersji 2.0. Takiego chyba jeszcze nie masz w swej kolekcji? - Tomcich z zapałem kolekcjonował okazy różnych paskudztw, znalezionych nie tylko na pokładzie “Holery”, i przeprowadzał na nich przedziwne doświadczenia. Czasami wyniki tych doświadczeń były naprawdę niewiarygodne! Tak jak destylacja z jakiejś koszmarnej paskudy tego niezwykłego szamponu dla Gremlinka. Plotka głosiła, że użył do tego celu wydzieliny z gruczołów rodnych wzmiankowanej paskudy. Ale tą wersje rozpowszechniały dziewczyny zazdrosne o lśniące futerko Gremlina.
- ...
- I co jeszcze?! Może mam za ciebie zjeść kaszkę i podetrzeć ci potem tyłeczek?! Sam sie tu pofatyguj! Rusz tu na dół, te swoje szanowne cztery litery, może dzięki temu stracisz parę kilo?
- ...
- Taaa! Jasne! Korytarz C 48/5. I pośpiesz sie zanim ścierwniki i pasztetnice przerobią ci ten okaz na pulpę!
- ...
- Dobra, wiem! Zostawię ci znacznik. - Mały metalowy krążek plusnął w rozszerzająca sie kałuże krwi.
- ...
- Masz? No to cześć! Mam co robić!

Ścierwniki i pasztetnice. Kolejne endemiczne dziwo “ Maupiliusa”, nie występujące nigdzie indziej w całym znanym wszechświecie. Ich niszą ekologiczna były korytarze inspekcyjne i instalacyjne na niższych pokładach, gdzie zajmowały sie pożeraniem wszelkiej materii organicznej, jaka znajdzie sie w ich zasięgu i nie będzie dość szybka by uciec.
Osobiście Rodion uważał, że za obecność tych miłych stworzonek na pokładzie odpowiedzialny był, ukryty gdzieś w przepastnych trzewiach “Holery” element, pozyskany ze statku rasy bazującej na biotechnologii. A stworzonka te były pierwotnie jakimś systemem oczyszczania, czy czymś podobnym?
Ale w tym momencie musiał on przerwać swoje dywagacje nad zagadkami “ Maupiliusa”, ponieważ właśnie zbliżał się do podestu przed w złazem systemu kanalizacyjnego, który to podest wyznaczył jako miejsce zbiórki dla świeżo rozmrożonych gollumów.
Taki “bieg na orientacje” był tradycyjnym już, i trzeba przyznać całkiem efektywnym sposobem na selekcje materiału ludzkiego który trafiał na pokład “Latającej Holery”.

- Ciekawe ilu udało sie tym razem dotrzeć na miejsce? - zapytał sam siebie.

I tu czekała go mała niespodzianka, ponieważ na podeście przed włazem stało czworo zziajanych i spoconych gollumow.
Conanopodobny osiłek, pozbawiony co prawda czoła ale za to o imponujących barach, wisząca u jego ramienia mająca czym oddychać i na czym chodzić blondynka, która cały czas wykonywała prawdopodobnie zupełnie mimowolnie prowokacyjne ruchy całym swoim kształtnym ciałem, rozglądający sie ciekawie przystojniaczek i kurdupel w staroświeckich okularach.

- No! Całkiem niezły wynik, jak na dwudziestu rozmrożonych – skomentował pod nosem. Reszta pewnie stanowi już pokarm dla pasztetnic. W końcu nikt nie obiecywał, że życie na pokładzie będzie lekkie.

Rodion, ukryty za zakrętem korytarza, przez chwilę przyglądał sie nowym załogantom. Myśląc o tym, że są oni już ostatnia partią jaka była dostępna. Co prawda z ostatnimi uzupełnieniami zapasów dotarły na pokład dwa kontenery, ale nie wiadomo dla czego ( choć i w tym względzie miał swoje podejrzenia ) jeden z nich był pełen kiszonych ogórków, a drugi zawierał ładunek damskich majteczek!
Jeszcze dziś wywoływało u niego uśmiech wspomnienie Starego który z furia w oczach, sterczącymi na wszystkie strony włosami na głowie i brodzie, dymem bijącym z uszu i piana na ustach, wpatrywał sie w trzymane w reku różowe stringi z nadrukowanym niebieskim delfinkiem. Od ataku nagłej i nieodwołalnej apopleksji uratowały kapitana kolejne puszki piwa “Perła”, podawane mu z szybkością karabinu maszynowego przez drżącego o swoje cybernetyczne ślinianki Studnie.
Ale czas juz było odegnać wspomnienia i zetrzeć z twarzy uśmiech, bo czekało go niewdzięczne zadanie powitania nowych załogantów i wyjaśnienia im ich pierwszego zadania na pokładzie.

- Baczność! - Wydana ochrypłym rykiem komenda, podziałała jak uderzenie elektrycznym biczem. Cztery postacie zastygły w pozach od biedy przypominających postawę zasadniczą.
- Witam was na pokładzie tej parszywej latającej trumny, która to od teraz jest całym waszym światem! Jestem tu pierwszym oficerem i z powodu, zupełnie nie uzasadnionej, nienawiści któregoś z bogów waszym przełożonym. A wy jesteście tylko bezmózgimi szlamowatymi larwami, którym jakimś niewyjaśnionym zbiegiem okoliczności udało sie zaliczyć pierwszy na pokładzie test i tym samym awansować na majtków kategorii “zero”.
- Teraz macie możliwość wykazania sie umiejętnościami w prawdziwym zadaniu, po wypełnieniu którego awansujecie do poziomu majtka kategorii czwartej, co będzie uprawniało was do starania sie o udział w kursie nauki obsługiwania śrubokrętu prostego, co z kolei otworzy wam drogę do dalszej kariery na pokładzie tego najwspanialszego z okrętów!

- Ze stopniem kapitana włącznie? - pytanie zadane przez małego pryszczatego okularnika zawisło w nagłej ciszy.

Rodion z najwyższym trudem oderwał dłoń od rękojeści miotacza. Nie mógł niestety wykonać na miejscu egzekucji profana który odważył się zadać takie pytanie, bo miał za mało ludzi do wykonywania wszystkich niezbędnych prac i napraw. Spopielił go więc jedynie wzrokiem, po czym pochylił sie i wysyczał mu prosto w twarz:

- Jeśli jeszcze raz ktoś z was odezwie sie nie pytany, to jedynym co uzyska, będzie unikalna możliwość pocałowania śluzy powietrznej od zewnątrz! Zrozumiano?!

Odpowiedzią był odgłos przełykanej z trudem śliny.

- Pytałem czy zrozumiano?! - ryknął Pierwszy.

Tym razem odpowiedzią było wyskandowane prawie unisono:

- YES, SIR! !

- To dobrze, ze sie zrozumieliśmy! A teraz odpowiadając na twoje pytanie, Pryszczaty. Masz pełne prawo startować do konkursu na kapitana tej łajby. To jest nawet dziecinnie proste, wystarczy rzucić obecnemu kapitanowi wyzwanie. Kryterium zwycięstwa też jest proste. Trzeba wypić więcej od niego. - tu Rodion uśmiechnął sie paskudnie – Ale musze cie uprzedzić, że Stary dbając o odpowiedni poziom krwi w alkoholu, przyjmuje codziennie rano zastrzyk ze śmiertelnej dawki spirytusu a potem wypija pierwsze tego dnia piwo. I co? Nadal jesteś chętny do pojedynku o ten stołek?

W Ciszy która zapadła, słychać było odgłos kropel wody kapiącej dwa pokłady wyżej.

- Skoro tak, to chyba nadszedł czas byśmy poznali sie lepiej.

- Na początek ty Conan!

Wezwanie bez echa odbiło sie od szczątkowego czoła stojącego w bezruchu mięśniaka.
Atrofia poczucia humoru, albo znajomość literatury pozwalająca odróżnić napis “latryna” od “kantyna”, a i to pewnie nie zawsze. Albo najprawdopodobniej i jedno i drugie. - pomyślał skonsternowany Pierwszy – Trzeba więc prościej.

- Ty! Duży! Za co tu jesteś?

Ku jego zaskoczeniu odpowiedzią był ryk, podobny do bawolego, w którym dało sie odcyfrować z trudem artykułowane

- Yyyyeeeessss sssssiiiiirrrrreeeeee !!!

- No tak! Czego ja się spodziewałem? Może nie od razu elokwencji, ale choć podstawowej zdolności do ludzkiej mowy?
Stwierdził sięgając do kieszeni po pad z danymi osobowymi tego do niedawna jeszcze ładunku. A następnie wpisał w wyszukiwarkę numer identyczny z tym na kombinezonie osiłka i zagłębił sie w lekturze jego danych osobowych.

- I co my tu mamy? Zniszczenie mienia wojskowego. Na ogólna sumę... Uuuuu!! Nieźle! Widze ze udało ci się rozwalić nawet jeden z tych promów desantowych, które uchodzą za niezniszczalne?

- Yyyeeessss sssiiirrreeee !!!

- Aha! I pewnie jesteś z tego cholernie dumny, co?

- Yyyyyeeeeesssss sssiiiirrreee !!! - tym razem ryk buhaja niósł ze soma wyraźną nutę usprawiedliwionej dumy.

- Co jeszcze? Przyczynienie sie do wypadków ze skutkiem śmiertelnym, spowodowane niewłaściwym ( co za eufemizm w tym kontekście ) użyciem broni, spowodowanie licznych uszkodzeń ciała i okaleczeń, w tym ciężkich. Żołnierz trudny do opanowania i nie budzący zaufania przełożonych.

- Yyyeeessss ssssiiiirrrreeee !!! - ociekające wręcz dumą.

Widocznie ten wydawałoby sie idealny żołnierz był zbyt idealny nawet dla piechoty kosmicznej, która najwyraźniej z ulga się go pozbyła upychając tutaj.
Cóż. Za chwile przekonamy sie jak to testosteronowe“cudo” sprawdzi się na pierwszej linii “ batalii kanałowej” - pomyślał Rodion, przenosząc swoja uwagę na następna osobę w szeregu.

- Teraz ty blondyna!

Widocznie musiał wypowiedzieć hasło uruchamiające jakiś program w uproszczonym mózgu dziewczyny, bo ta utkwiła w nim wzrok w którym czaiła sie jak wygłodniały tygrys obietnica wyuzdanych rozkoszy i lubieżnie falując, (co do prawdy nie było łatwe w workowatym kombinezonie majtka, choć ten wydawał się na niej dziwnie opięty), swoim wcale apetycznym wyposażeniem, ruszyła w jego stronę.

- Stop! Do szeregu, wróć! - kategoryczne polecenie wywołało na twarzy blond hurysy wyraz zawodu i niezrozumienia.
- Taaaa! Chyba wiem o co chodzi. - stwierdził wpisując kolejny numer do wyszukiwarki pada – Ostry przypadek nimfomanii. Tylko czemu z takimi predyspozycjami trafiła do nas?

Ponownie odpowiedzi udzieliły dane osobowe.

- Spowodowanie dezorganizacji i rozprężenia wśród personelu ośrodka wypoczynkowego “ Złote gniazdo” na planecie Daneb III. Prowadzące w konsekwencji do zakłócenia prawidłowego funkcjonowania wspomnianego ośrodka jak i kilka ofiar w tym śmiertelnych.

- “ Złote gniazdko”? Na Danebie? - zapytał z niedowierzaniem - To przecież największy burdel floty!
Uśmiech jakim go obdarzyła jak i entuzjastycznie potakiwanie głową, rozwiały jego wątpliwości.

- Byłam najlepsza! - wyszeptała uwodzicielsko.

- Nie wątpię!

Powiadają, że najlepiej jest lubić to co sie robi, ale widocznie nie dobrze jest lubić to za bardzo.

- Teraz ty, przystojniaczku. Za co tu trafiłeś?

- Melduję posłusznie, Panie pierwszy sir, ze za intymne obcowanie z córką komendanta Akademii!

- Ty jakiś zboczeniec jesteś, czy co?!

- Nie, sir! - chłopak panicznie wybałuszył oczy.

- Co nie?

- Melduję posłusznie że nie jestem zboczeńcem, sir!

- To powiedz mi koguciku czemu, mając do czynienia z młodą i zapewne atrakcyjną dziewczyna, zamiast ją porządnie i po bożemu zerżnąć, uprawiałeś z nią jakieś obcowanie?

Tym razem nie zawiódł sie na wstępnej ocenie inteligencji nowego nabytku w załodze, bo chłopak prawie natychmiast i zgodnie z wpojonym mu drylem wyskandował.

- Kadet Kolcinski, melduje posłusznie, że wielokrotnie i za jej wyraźnym przyzwoleniem, zerżnął córkę komendanta Akademii floty, co nie spodobało sie temu ostatniemu. Konsekwencją tego oraz wspomnianego wcześniej rżnięcia, był przydział do załogi tego wspaniałego okrętu. Na którym mam nadzieje służyć z podobnym zaangażowaniem! Panie pierwszy, sir!

- Znaczy, macie zamiar kogoś zwyobracać?

Odpowiedz padła bez chwili wahania.

- Melduje posłusznie, ze jak tylko będzie po temu okazja! Panie pierwszy, sir!

- Brawo, były kadecie Kolcinski, a obecnie majtku “Kogucik”! Jestem z was dumny! Jeszcze będą z was ludzie, jeśli tylko przeżyjecie i nie będziecie obcować z nieodpowiednimi osobami!

Chłopak wypiął dumnie pierś.

- Ku chwale “Holery”!!! Panie pierwszy, sir!

- Dobra! A teraz dalej. Ty pryszczaty. Z jakiego powodu musze oglądać twoja paskudna gębę?

- Za hakowanie.

Pierwszy groźnie nachylił sie nad okularnikiem, który z jakiegoś powodu wyjątkowo go drażnił. A ten swoim szczurzym instynktem wyczuł, ze lepiej nie przeginać i pospiesznie uzupełnił swoja wypowiedź.

- Melduje, ze trafiłem tu za zhakowanie bazy danych banku “ First Nacional Bank”.

- To chyba nie wszystko, co? Bo za samo hakowanie to trafiłbyś co najwyżej do jakiegoś pierdla na parę lat. Więc co to było?

- W tej bazie były też informacje prywatne. Miedzy innymi adres kochanki prezesa banku.

- A ty wysłałeś ten adres do żony prezesa?

- Niezupełnie. Wysłałem jej, to znaczy do kochanki nie żony, namiętnego maila.

- I ten prezes zobaczył to twoje wyznanie.

- Eeee... Niezupełnie. On zobaczył jej odpowiedz która wzbogaciła swoimi – tu pryszczaty uśmiechnął sie obleśnie – Powiedzmy materiałami promocyjnymi.

- Jesteś małym, obleśnym gnomem, pryszczaty.

- Wiem o tym. Panie pierwszy sir.

- No i starczy tego Wersalu! Teraz dowiecie sie jakie zadanie was czeka.

- Luk który tu widzicie prowadzi do jednego z podstawowych systemów tej jednostki. Z jakiegoś powodu system jest w tej chwili niedrożny, co zagraża prawidłowemu funkcjonowaniu jednostki, częścią załogi której właśnie sie staliście. Toteż zadaniem jakie na was spoczywa jest zlokalizowanie i usuniecie niedrożności systemu, oraz w miarę możliwości określenie jej przyczyny. Zrozumiano?

- Yes, sir!

- To dobrze. A teraz podział zadań!
- Conan – miotacz płomieni.
- Nimfa bagienna – szufla i wiadro.
- Ropuch – kilof
- Kogucik – karabin plazmowy

- Sprzęt pobierzecie z tego schowka. Wykonać!

Po chwili zamieszania i przepychanek, początkujący majtkowie ustawili sie w szeregu ale juz odpowiednio wyekwipowani.
- Naprawdę piękny widok – tak naprawdę to tylko Conan wyglądał jakby po prostu palił sie do wypróbowania swojej zabawki, reszta miała dość minorowe miny – Dowodzi majtek Kogucik!

- Kogucik do mnie!

- Majtek Kogucik melduję gotowość do zadań!

- Bardzo mnie to cieszy. A teraz słuchaj uważnie. Ustawisz Conana naprzeciw luku i dopiero wtedy uruchomisz jego miotacz, rozumiesz?

- Tak jest, sir!

- To dobrze. Plan jest taki. Conan idzie na przedzie oczyszczając wam drogę. Za nim idą Nimfa z Ropuchem. Ty idziesz na końcu osłaniając całość i dobijając to co umknęło Conanowi.

Kogucik wyglądał na zdrowo wystraszonego.

- Nic sie nie bój młody. Zadanie jest proste. Kiedy juz dotrzecie do zatoru, zajmą się nim Nimfa z Ropuchem. Po wszystkim wracacie tutaj, czyścicie i odkładacie na miejsce sprzęt. Idziecie tym korytarzem do sekcji 5. Pamiętaj 5! W żadnym przypadku nie 6! Zrozumiałeś?

Do dziś wzdragał się na wspomnienie jednego z majtków, który omyłkowo skorzystał z prysznica w sekcji 6. Prawdopodobnie służyły one kiedyś do złuszczania naskórka jakiejś rasie wyposażonej w organiczny pancerz. Widok majtka pozbawionego skóry, który pyta czy jest dość czysty na to by iść wreszcie do kantyny, mógł wstrząsnąć najodporniejszymi.

- Tak jest, sir!

- To w drogę powodzenia.

Rodion zostawił za plecami młodego dowódce ustawiającego swój oddział straceńców do pierwszej bitwy. I ruszył do swojej ustroni w module łączności.
Nieraz dziękował już za kaprys nieznanego projektanta, który kazał mu umieścić wypreparowany z jakiegoś pasażerskiego liniowca, barek stylizowany na żeglarska tawernę, pomiędzy wielkimi blokami wzmacniaczy sygnału. Dzięki temu nikt tu nie zachodził, a pajęczyny i kurz dodawały temu miejscu jeszcze dodatkowego kolorytu.
Oprócz tego miejsce to miało jeszcze jeden ważny atut. Schowek wyposażony w solidne pancerne drzwi z szyfrowym zamkiem, za którymi krył sie prawdziwy skarb.
Równo ustawione szeregi lśniących czernią, jak oksydowane pociski, puszek piwa “Specjal”. Zamrażarkę z zapasem butelek wódki. I kilka butelek rumu.
To właśnie na rum miał dzisiaj ochotę.
Nalał więc sobie zdrowa porcje tego nektaru. Którego pierwszy łyk rozjaśnił jego oblicze. Drugi odegnał precz troski i nadał światu weselsze barwy. Trzeci wyrwał z ust pieśń:

Kiedy forsy nie masz, kiedy głowa cie boli.
Kiedy żona hetera...Ostatnia fraza sprawiła, że jego usta wykrzywił grymas, więc czym prędzej wlał w nie solidną porcje rumu. Uzupełnił poziom płynu w szklance, po namyśle zabrał też cala butelkę i usiadł w swoim ulubionym miejscu.
Westchnął z ulgą, a następnie zabrał sie za dalsze pisanie opowiadania nad którym pracował od jakiegoś czasu dla odprężenia.

... Przez polankę, w kierunku stojącej nad brzegiem leśnego jeziorka chatki Wiedźmy, zbliżał sie młody człowiek. Wiedźma doskonale wiedziała kim on jest i z czym do niej przychodzi.
Młodym człowiekiem był Pako, chudy jak narzędzie jego pracy, pomocnik grabarza. A przychodził z tym, z czym zazwyczaj przychodzą młodzi ludzie do wiedźm i wróżek.
Wiedźma westchnęła z rezygnacja, przestała wpatrywać sie w kryształowa kulę i ruszyła do drzwi, na progu których młody grabarczyk złożył już zapewne zwyczajowe dary, w postaci ciasta i bukietu polnych zapewne kwiatów.

- Dziękuje ci Pako za odwiedziny i przyniesione dary – powiedziała stając w drzwiach – Te kwiaty są Naprawdę śliczne, a twoja mama piecze najlepsze miodowe ciastka po tej stronie lasu. A ty nie powinieneś ich podkradać, Prawda?
- Pani, ja ...
- Tak wiem Pako. I wiem także z czym do mnie przychodzisz. Pamiętaj o tym,że ja wiem wszystko.

Młodzieniec ponownie pochylił sie w głębokim ukłonie i wymamrotał:

- Ona ..
- Ona nie jest dla ciebie! - przerwała mu.

Pako gwałtownie się poderwał wyraźnie zesztywniał. Rozpacz w jego obliczu była wręcz namacalna.

- Ale ...
- Ale niebawem spotkasz ta która jest ci przeznaczona przez gwiazdy i która uczyni cie szczęśliwym. - Wiedźma nie miała ochoty na zwyczajny w takich sytuacjach potok rozpaczliwej przemowy, zapewnienia o miłości, śmierci i całej tej reszcie melodramatycznych bzdur – A teraz wracaj do swojego mistrza i usiądź do ksiąg, bo przez te swoje amory masz zaległości, a wiesz , że wyrozumiałość nie jest cnotą tego siwego kopidoła. I nie zapomnij podziękować mamie za placek!

To ostatnie wykrzyczała juz w kierunku pleców umykającego co sił w nogach młodzika.

- Ach! Ci młodzi! Zawsze tacy sami – powiedziała niosąc placek do kredensu a kwiaty do wazonu na stole.
- My też byłyśmy kiedyś młode. Pamiętasz?

Pytanie to zadała siedząca przy kuchennym stole i czyszcząca z ziemi korzeń mandragory Dracena.

- Tak. Pamiętam - odpowiedziała Wiedźma, najwyraźniej myśląc o czymś innym.

Widok Draceny czyszczącej wyhodowaną w ogródku mandragorę, przypomniał jej o sprawie którą chciała się dziś zająć. Podeszła więc do ściany i zakręciła korbka wiszącego na niej telefonu.

- Halo!
- ...
- Tak to ja.
- ...
- Nie! Nie zdecydowałam sie na oddanie ci mojej duszy i przejście na stronę chaosu.
- ...
- Wiem, że musiałeś o to spytać.
- ...
- Bo mam do ciebie taka jedna sprawę.
- ...
- A co byś chciał? - spytała kokieteryjnie.
- ...
- Ha! Na to kochaniutki to akurat nie masz co liczyć! Zbereźniku!
- ...
- Tak wiem, że taka jest twoja natura.
- ...
- A może być zaproszenie na herbatkę i ciastka? Powiedzmy w czwartek?
- ...
- To świetnie! Bo sprawa w której możesz mi pomóc to dla ciebie drobnostka!
- ...
- Pamiętasz Tomcicha? To mój ogrodnik.
- ...
- Wyobraź sobie,że mam z nim kłopot.
- ...
- Nie, to nie to!
- ...
- Po prostu z jakiegoś powodu stwierdził ostatnio, ze sam ogródek to za mało by zadowolić jego ukochana i musi dla niej dokonać jakiegoś heroicznego czynu!
- ...
- To samo mu powiedziałam, ale on sie uparł i teraz ciągle marudzi o tym, że musi jak jakiś rycerz w lśniącej zbroi pokonać straszliwego potwora. I tu wlanie widzę role dla ciebie.
- ...
- Nie! Tego od ciebie nie wymagam! Widzisz? Tu w okolicy najbardziej do potwora podobna jest córka młynarza ze Strugi, choć ona sama twierdzi coś innego.
- ...
- Znasz ja i myślisz tak samo? No zobacz! I teraz pytanie do ciebie. Czy masz na zbyciu jakiegoś starego wybrakowanego smoka czy innego potwora którego chciałbyś się pozbyć?
- ...
- To fantastycznie!
- ...
- I jeszcze zieje ogniem?! Świetnie!
- ...
- Nie nie musisz sie o to bać! Zadbam o to by Tomcichowi nic się nie stało. Kiedy możesz podesłać tego potwora?
- ...
- W poniedziałek? To dobrze.
- ...
- Tak myślę, ze to powinno załatwić sprawę.
- ...
- No to widzimy sie w czwartek?
- ...
- Papa.

- I załatwione. - powiedziała do Draceny, odwieszając słuchawkę na widełki.
- Jesteś pewna, że to dobry pomysł?
- A masz jakiś lepszy? No i widzisz? Po prostu nie powiemy mu, że walka była ustawiona i wszyscy będą szczęśliwi.

- Teraz możemy zająć się czymś Naprawdę Poważnym – powiedziała Wiedźma podchodząc do regału z książkami. Gdy niespodziewanie z kąta wyskoczył jakis kosmaty diabeł ...
- Tu jesteś!

Okrzyk dobiegający od drzwi zdekoncentrował Rodiona, a wystrzał z poderwanego odruchowo miotacza powstrzymał tylko wyraz malujący się na mordce puszystego i obwieszonego niewiarygodna wprost ilością koralików stworzonka.

- No i jakie to apokaliptyczne zagrożenie Cie do mnie sprowadza mała siostrzyczko?

- Jak dobrze,że cie w końcu znalazłam – wysapała nosicielka koralików – jesteś potrzebny na górze! Z Miria jest bardzo źle!