W sprawie karabinu maszynowego typy C.
Dawno, dawno temu w miesięczniku Młody Technik, był cykl artykułów Nieznana broń II Rzeczpospolitej. Był też artykuł poświęcony temu karabinowi. Nazywano go karabinem kompanijnym. Co to oznacza ? Czy miał być na szczeblu kompanii (drużyna lub pluton - dwa do czterech w kompani), jako broń integralna, zamiast przydzielanych ckm z kompani ciężkiej batalionu?

Dywizja pancerna (Typ 1)

Kwatera główna dywizji
Brygada czołgów
- Pułk czołgów
- Pułk czołgów
Brygada czołgów
- Pułk czołgów
- Pułk czołgów
Pułk artylerii
Pułk piechoty zmotoryzowanej
Batalion rozpoznawczy
Batalion inżynieryjny
Batalion przeciwpancerny
Batalion przeciwlotniczy
Batalion zaoptatrzeniowy
Batalion transportowy
Służby medyczne
Oddział ciezkich karabinów maszynowych

Razem
12 550 żołnierzy
230 czołgów śrenich (57 mm)
170 czołgów lekkich (37 mm)
1600 pojazdów
16 działek 20 mm
34 armaty 40 mm
4 armaty plot 47 mm
12 dział 75 mm
6 dział 75 mm (zmech)
16 haubuc 105 mm
790 katrabinów maszynowych

Koncepcja użycia Ferdynandów w czasie bitwy na łuku była kompletna klapą... to działo samobieżne było przystosowane do niszczenia bunkrów, stanowisk ppanc. zgoda ale czy ktoś pomyślał o tym jak owe pojazdy będą prowadziły walkę po przełamaniu? Tzn. czy ktoś pomyślał o ochronie tych wozów przed ruchomymi wrogami czytaj piechotą? Brak karabinów maszynowych był jedną z głównych przyczyn zagłady tych pojazdów na łuku.... kolejna sprawa to masa, która powodowała że Ferdynand był wolny i co za tym idzie idealny jako cel dla ciężkiej artylerii, samolotów i wspomnianej piechoty.
Rozwiązaniem owego problemu było wsparcie piechoty niemieckiej, która miała eliminować piechotę wroga, tylko znowu nie pomyślano o tym, że wróg może przyszpilić ochronę i wóz brnie dalej sam, bez żadnego zabezpieczenia na wypadek ataków piechoty wroga.
Ja mam swoją teorię, czy realną hmmm sprawa dyskusji. W 1943 roku Niemcy mieli sporo wozów z pierwszego etapu wojny - chodzi mi o Panzer I i II .... wozy te wyposażone w ckm lub działko 20 mm idealnie nadawały się do ochrony tych dział. Po pierwsze ogień wrogiej piechoty ich nie zatrzyma, po drugie są szybkie i mogą odpowiednio szybko reagować na zagrożenie, po trzecie one chronią Ferdynanda przed piechotą a Ferdek chroni je przed działami ppanc i czołgami wroga... Uważam że ciekawym rozwiązaniem w armii Modela byłoby stworzenie mieszanych batalionów dział samobieżnych typu Ferdynand i starszych wersji Panzer I i II. Oczywiście to jest tylko moja sugestia, która nie musiała być idealną receptą na zagładę Ferdków... Co o tym sądzicie?

DANE TAKTYCZNO - TECHNICZNE
Załoga 5 osób
Wymiary:
długość całkowita 8450mm
szerokość 3705mm
wysokość 3000mm
prześwit 300mm
Masa całkowita
Pancerz:
kadłub przód 100mm
kadłub boki 60-80mm
wieża przód 100mm
wieża boki 80mm
Uzbrojenie
kadłub przód -100 mm
kadłub boki - 60-80 mm
wieża przód -100 mm
wieża boki - 80 mm
Uzbrojenie - armata KWK 36 kał. 88 mm
- 2 karabiny maszynowe kał. 7,9 mm
Osiągi:
zasięg na drodze -100 km
zasięg w terenie - 60 km
W drugiej połowie lat 30. Niemcy jawnie zaczęły przygotowywać się do wojny. Szczególną rolę w przyszłych działaniach bojowych odegrać miały wojska pancerne. Kampania wojenna, a w szczególności front wschodni, wykazała wiele słabych punktów używanych wówczas czołgów. Stanowiąca uzbrojenie główne czołgu PzKpfw IV krótko-lufowa armata kał. 75 mm nie zawsze była skuteczna w walce z czołgami typu T-34 i KW. Były one również słabo opancerzone. W wyniku tych doświadczeń niemiecki Sztab Generalny zlecił firmom Henschel i Porsche opracowanie i zbudowanie w przyspieszonym terminie prototypów czołgu ciężkiego. 20 kwietnia 1942 roku poddano próbom terenowym dwa prototypy - VK. 4501 (H)
I VK. 4501 (P). Wyższość wykazał firmy Henschel i on po usunięciu kilku usterek skierowany został do produkcji seryjnej otrzymując oznaczenie PzKpfw VI „Tiger" Ausf. H1 (Sd. Kfz 181). Pojawienie się na froncie pierwszych „Tygrysów" było dla aliantów wielkim zaskoczeniem. Nie miały one wówczas godnych siebie przeciwników. Dopiero czołgi JS-2 zmieniły tę niekorzystną sytuację. Uzbrojenie główne „Tygrysa" stanowiła adaptowana armata przeciwlotnicza KWK 36 kał. 88 mm, pozwalająca na skuteczne niszczenie czołgów przeciwnika na dystansach dochodzących nawet do 3000 m. Chrzest bojowy przeszły we wrześniu 1942 roku pod Leningradem. Czołgi ciężkie typu PzKpfw VI „Tygrys" używane były prawie na wszystkich frontach w Europie oraz Afryce Północnej. Działały one w ramach samodzielnych batalionów czołgów ciężkich, liczących w początkowym okresie po 59, a w końcowym po 45 maszyn. Po wprowadzeniu na uzbrojenie w 1944 roku czołgów „Tiger II" (Konig Tiger) dotychczasowa nazwa zmieniona została na PzKpfw II „Tiger" Ausf. E (lub „Tiger l"). Od lipca 1942 roku do sierpnia 1944 wyprodukowano ogółem 1354 sztuki.
Z Małego Modelarza Jeśli ktoś ma ciekawe zdjęcia proszę o zamieszczenie

| Tym niemniej ciągle nie widzę czynnika, który spowodowałby, że
| przedtem się nie dało a potem się dało. Chyba, że chodzi o sposób
|  myślenia, bo technicznie nie ma jakiejś przepaści.

No ja tak sadze. Trzeba bylo wymyslec sposoby na starcie pomiedzy
piechota a okopanymi karabinami maszynowymi umocnionymi minami i
drutem kolczastym.

Potem juz bylo wiadomo - umocnienia ktorych piechota nie jest w
stanie przejsc, typu pola minowe i zagrody z drutu kolczastego
niszczy sie w ten sposob ze najpierw jest przygotowanie
artyleryjskie, poprzez manewr gestym ogniem stopniowo w glab,
nastepnie po tak zrytym terenie jeszcze przechodza ciezkie maszyny
odporne na km i zdolne przedrzec sie przez przeciwpiechotne zapory
typu drut kolczasty, na trzeci etap dopiero, po koleinach tych
ciezkich pojazdow idzie piechota, i to piechota wyposazona w
odpowiednie uzbrojenie, chodzi o bron o duzej szybkostrzelnosci a
malym zasiegu (pepesza! a nie karabin niosacy na kilometr, toc po
przygotowaniu artyleryjskim przejrzystosc powietrza gwaltownie
spada, albo mowiac wprost - gowno widac i tak).

Brakowalo tylko tych elementow, tj manewrowane ogniem artylerii,
ktory zryje teren i zminiejszy widocznosc do parudziesieciu metrow,
 manewru ciezkich pojazdow ktore wytycza bezpieczna droge,
szybkostrzelnej lekkiej broni dla piechoty, oraz wiedzy ze tego
wszystkiego wlasanie potrzeba. I wiedzy co ma robic w takim
srodowisku piechota (taktyka, sposoby manewru, tj. czolgac sie
grupkami a nie tyraliera batalionem, uzycie zrytego artyleria
terenu do manewru grupek piechoty, itede.)

:-)

Wszystko to stopniowo odkrywano.

Nie potraktuj tego jako czepiania się ale próbuję zrozumieć.

Czy w ten sposób chcesz zakwestionować sens istnienia samodzielnych
wojsk pancernych?

Skoro czołg nie był potrzebny do przełamania (a jeśli to w niewielkiej
liczbie i raczej jako coś w kształcie francuskiego czołgu piechoty)
oraz nie jest niezbędny do działań operacyjnych (choć bardzo
przydatny, przy przełamywaniu oporu w głębi strefy operacyjnej).

Do manewru potrzebne są wojska szybkie np. piechota zmotoryzowana
(wtedy wypadałoby dodać czołgi dla ochrony ale nie musiałyby być
samodzielne i pełniłyby rolę analogiczną jak samochody pancerne) albo
śmigłowce. Wcale nie muszą być to wojska pancerne.

Jedynym sensem wojsk pancernych staje się zwalczanie wrogich wojsk
pancernych, które istnieją bo my mamy wojska pancerne. Błędne koło. Do
tego jeśli pojawi się skuteczna broń przeciwpancerna piechoty (rakiety
ppanc., śmigłowce), to w ogóle cała broń pancerna idzie do lamusa?

Czy w takim razie Guderian pchnął rozwój sztuki wojennej w ślepą odnogę?

        max

Grupa "Ziemia": Skydreamer podczepił ruchomy terminal do gniazdka. Uruchomily sie swiatła skanujace wasze ciała. Wynik był pozytywny - byliscie ludźmi. Znaczy to ,ze do takich obiektów nigdy nie miały dostęp cyborgi?? Więc zakonnicy tworzyli te bestie i sami nie ufali im.
Skydreamer chwycil za kartę magnetyczną i przecisnął ją przez szparę w lerminalu tak ,by laser oswietlił magnetyczny pasek na karcie. Chwilę potem komputer oznajmił: Uzyskałeś pozwolenie na wejście. Uszanujmy Jej Wolę!!!

Widok jaki zauwazyliscie po otwarciu wrót poprostu zamurował was. Kompletny szok i zaskoczenie. Tym uzbrojeniem mozna byłoby zasilic chyba cały batalion żołnierzy bo zęby. Korytaz był długi na wiele metrów i po róznych regałach. szafach i pudłach stała bron. Naprawdę duzo broni.

Najblizej było wam do apteczek i pancerzy kevlarowych, których starczyo dla każdego. Dodatkowo obok nich znajdowały sie jakies dziwne preparaty. Okazało sie to, ze mieliscie tam saszetki z płynnym ultrastymulantem. Nie wiedzieliscie, co to, ale sądzicie ze to cos na wspomaganie.

Kazdy mógl załozyc nowoczesny mundur wojskowy z ciezkim obuwiem, systemem klimatyzacji i komunikacji. T osamo dotyczyło termowizji radaru i systemu wyostrzania zmysłów.

Obok pancerzy stały pasy na broń, amunicje i granaty. Kazdy pas mial zaczepy na magazynki i kaburę na 2 lekkie bronie. Ddoatkowo każdy z nich posiadał jednego combat knife'a.

Pistoletów była naprawdę masa: Zauważacie tam Berettę 9 mm w masowych ilosciach. Obok nich na stole leżały cięzkie pistolety typu Desert Eagle. Gdzies indziej walał sie jakis Glock oraz rewolwer Colta. Każdy z nich posiadał pełne wyposarzenie w amunicję.

To sam dotyczyło pistoletów maszynowych. Wśród nich występował pistolet maszynowy typu "Skorpion" , Uzi oraz Heckler Koch MP5. Ten ostatni występował niestety z drewnianą kolbą, lecz posiadał celownik laserowy.

Karabinów automatycznych było chyba najwiecej, nawet wiecej niz pistoletów. Wśród nich były takie modele jak M4A2, AK-74, Steyr AUG. Niestety ten rewelacyjny karabi z polaczenia automata ze snajperką było niewiele - zaledwie 2 sztuki.

Obrzynów było podobnie, lecz nie aż tak róznorodnie jak karabinków. Widzicie słynne strzelby SPAS-12

Bron snajperska była bardzo rzadka. Zaledwie 3 typy i 3 sztuki. SWD Dragunov, M21 oraz Ruger 77.

Bron ciezka była na koncu korytarza. Na stole stał jeden M-60, FN Minimi, radziecki PK. Uwagę przykuł wam inny potezny model - Minigun, Obok niego stał wielki bęben amunicyjny na pociski &,62. Do tego Na innych stolach leżał jeden egzemplarz granatnika typu RPG . W koszu lezały granaty odłamkowe i pociski do RPG.

Jest też troche C4 z detonatorami

Broń krótka:
Beretta,Colt Peacemaker, Desert Eagle, Glock - 40 sztuk/4 sztuki/2 sztuki/20 sztuki

Skorpion/UZI/HK MP5 - 6 sztuk/15 sztuk/3 sztuki

Broń szturmowa:
M4A2/AK-74/Steyr AUG - 16 sztuk (każdy z granatnikiem wyposarzony w 1 pocisk odłamkowy)/14 sztuk/1 sztuka
Spas 12 - 13 sztuk

Bron snajperska:
Ruger 77,M21, SWD Dragunov - po 1 sztuce

Bron dalekiego zasiegu:
FN Minimi/PK/ M-60 - po 1 sztuce, Minigun - 1 sztuka, RPG - 1 sztuka

Materiały wybuchowe: Granaty - unlimited. C4 - 5 sztuk.

Grupa "Cybertron": Obok miejsca rozbicia zauwazacie jakiś garaz. Za nim stoi jakiś pojazd. Dostrzegacie, ze owym pojazdem był ciezki czołg typu SOP-1 uzbrojony w granatnik ciezkiej mocy i ciezkie działko.
Niestety Akatsuki w dalszym ciagu nie reagował i przestał sie ruszac.

Myślałem o czymś konserwatywnym.

No teraz to się trochę rozjaśniło Czy "konserwatyzm" pod względem uzbrojenia też?

No OK skoro ma być "konserwatywnie" to moja koncepcja km i kb.aut. (razem w drużynie) raczej odpada bo jest zbyt nietypowa, rodem z doświadczeń bojowych nie tylko DWS i raczej nawiązuje zbytnio do współczesności. Choć oczywiście zarówno broń w rodzaju MG34 jak i BAR istniały w 2 połowie lat trzydziestych więc technicznie nic nie stoi na przeszkodzie takiemu wyposażeniu, no ale skoro "konserwatyzm" to OK - odpuszczam takie "nowatorstwo". Osobiście byłbym też za plutonem broni ciężkiej zamiast drużyny moździerza, ale skoro ma być to organizacja 3 plutony + moździerz - to trzeba się dostosować.

Czyli mamy ciężkie karabiny maszynowe dopiero na szczeblu batalionu. W takim układzie - skoro karabiny maszynowe są "daleko" to drużyny powinny mieć dużą siłę ognia to widzę 2 koncepcje:

1. Stosujemy uniwersalne karabiny maszynowe co daje nam odpowiednią siłę ognia bo nasze rkm-y są zasilane z taśmy i jednocześnie zwiększa "ekonomię" eksploatacji bo nasze ckm to po prostu nasze rkm z podstawą, wykorzystujące takie same taśmy nabojowe (pełna zamienność), oszczędzamy na szkoleniu i częściach zamiennych itd. Pełna unifikacja i duża siła ognia. Co do niezaprzeczalnych (wg mnie) zalet broni zasilanej taśmą wypowiadałem się już w poprzednich postach.

- drużyna ma 12 żołnierzy i km z zasilaniem taśmowym.
- najlepsze byłby oczywiście karabiny samopowtarzalne do kompletu np. 7 (chyba, że "konserwatyzm" nie pozwoli)
- dla wzmocnienia siły ognia na bliskich dystansach 4 pm (d-ca drużyny, pomocnik celowniczego km i 2 strzelców)

2. Nie przyjmujemy istnienia systemu uniwersalnych km to wtedy trzeba sobie poradzić dobrym rkm-em czyli oczywiście Bren w tym przypadku widzę 2 warianty zależne od możliwości finansowania naszej wyimaginowanej armii.

A/ Rozwiązanie moim zdaniem lepsze to 3 drużyny po 12 żołnierzy i w każdej drużynie dwa rkm klasy Bren. Jest to oczywiście nawiązanie do stosowanego coraz częściej współcześnie, sprawdzonego w walkach systemu wprowadzającego 2 lżejsze km-y zamiast jednego uniwersalnego km. Oczywiście współcześnie są to km-y małego kalibru zamiast broni na amunicję karabinową, ale w okresie DWS i latach poprzedzających takim odpowiednikiem broni o większej mobilności i dość dużej szybkostrzelności praktycznej mógł być właśnie Bren. Dwa rkm-y mają wiele zalet i znacznie wzmacniają siłę ognia drużyny, jednocześnie zapewniają wymagana mobilność i siłę ognia. Wtedy faktycznie można sobie mieć 12 ckm chłodzonych wodą na szczeblu batalionu. 18 rkm w kompanii da jej wystarczającą siłę ognia nawet jak nie będzie wsparcia z góry. To pozwoli na nawiązanie równorzędnej walki z pododdziałami uzbrojonymi w karabiny maszynowe z zasilaniem taśmowym. Reszta uzbrojenia podobnie jak powyżej 4 pm i 6 kb. Zalety posiadania 2 sztuk broni mogącej strzelać ogniem ciągłym przedstawiłem w poprzednich postach.

B/ Rozwiązanie najbardziej "konserwatywne" i oszczędnościowe to 4 drużyny w plutonie po 9 żołnierzy i jednym rkm klasy Bren (magazynek na ok. 30nb, wymieniany wygodnie przez pomocnika i wymienna lufa). Daje to 12 rkm na szczeblu kompanii, zdecydowanie gorzej od wariantu 2A, ale jeszcze do przyjęcia. System nieco podobny do brytyjskiego tyko tam ilość km nadrabiano 4 kompanią (ale my mamy założenie 3 kompanii). W tym przypadku reszta uzbrojenia to 5 kb i 3 pm.

Osobiście uważam koncepcję 1 za najlepszą i najnowocześniejszą, ale koncepcja 2A też jest OK. Koncepcja 2B to według mnie opcja minimum. Wariant w postaci 1 rkm magazynkowy na 12 osobową drużynę to moim zdaniem zbyt mało (9 rkm w kompanii liczącej z tego co wynika z założeń pewnie około 140 osób), jak na brak innej broni maszynowej na szczeblu kompanii i posiadanie tylko 12 mało mobilnych ckm z chłodzeniem wodnym. Moim zdaniem całkowicie nie do przyjęcia są nietypowe koncepcje (choć amerykanie to wypróbowali i nie wyszło za dobrze) z samymi karabinami samopowtarzalnymi czy jakieś dziwnie porozrastane drużyny jak w IIRP w zasadzie pozbawione pełnowartościowych rkm (argumenty na ten temat były wysuwane nie raz w innych tematach). Podobnie jak wariant "włoski" z 2 dużymi dwusekcyjnymi drużynami i 2 rkm w plutonie). Koncepcja z samymi pm-ami (i 1 rkm) sama w sobie nie jest głupia, ale nie dla standardowej piechoty, natomiast jak dowiodła praktyka Frontu Wschodniego gdzie stosowano pododdziały fizylierów uzbrojone w zasadzie tylko w pm-y - nadaje się tylko dla specyficznych poddziałów, a nie dla piechoty.

Podsumowując - mój typ to wariant opisany jako 1 (czyli 12 żołnierzy i 1 km zasilany z taśmy) - jeżeli autor oczywiście dopuszcza ukm. Jeśli nie dopuszcza to za najlepszy uważam wariant opisany jako 2A (czyli 12 osób + 2 rkm zasilane z magazynków).

Jesli jest zapotrzebowanie na tlumaczenie tego artykulu to prosze bardzo. Zaznaczam, ze jestem z innego rodzaju sil zbrojnych i niektore przetlumaczone zwroty moga sie nie podobac panom znajacym sie na robocie za co sorki i prosze o wyrozumialosc i korekte. A zdrugiej strony to cos sie z tego artykulu dowiedzialem dla wlasnej wiedzy, nigdy za duzo.
Pozdra

Piechota 2012 –nowy australijski battalion

W celu wyjscia naprzeciw wymaganiom kompleksowych działań wojennych armia australijska zainicjuje znaczaca restrukturyzacje batalionu piechoty. Nowy „modulowy” batalion zamieni obecna konwencjonalna struktore, która w rzeczywistości nie zostala zmieniona od zakończenia I Wojny Swiatowej. W przeciwieństwie do poprzednich restrukturyzacji pod nazwami „Pentropic” lub „A21” nowe zmiany skierowane sa na nizsze poziomy batalionu w celu polepszenia zarówno elastyczności działań jak i przełamującej sily ognia.

„Zasada czterech”

Liczba 4 będzie dominującym motywem w nowym batalionie: kazda druzyna skladas się będzie z 4 ludzi a na każdym poziomie dowodzenia – batalionu, kompanii, plutonu będą 4 pododdzialy. „Zasada 4” zostala okreslona jako konsekwentny cel w piechocie. Posiadanie 4 elementow pozwala jednostce na jednoczesne pozostawanie na pozycji, atakowanie, eszelon oraz posiadanie odwodu. Podczas „operacji nieliniowych” 4 pozwala również na dzialanie we wszystkich kierunkach. Posiadanie 4 pododdzialow daje dowodcy wiecej elastyczności w manewrowaniu.

Dostep do “zbrojowni”

Nowa struktura piechoty bedzie swego rodzaju wyścigiem sztafet przy dostepie do zbrojowni, w ktorej wiecej typow wyposazenia i uzbrojenia bedzie dostepnych niz moze byc uzytych. Pozwoli to dowodcy na określenie rodzaju uzbrojenia i wyposażenia wymaganego w konkretnych warunkach operacyjnych i taktycznych. Przykładowo operator broni wsparcia będzie miał wybor pomiedzy specjalistyczna bronia przeciwpancerna lub innym systemem „mniej smiertelnym” dla czolgu ale bardziej efektywnym jako ogien powstrzymujący lub bardziej dobranym dla rodzaju celu. Zasada ta, obecnie wykorzystywana przez plutony broni wsparcia ognia bezpośredniego (Direct Fire Support Weapon) bedzie przeniesiona do wiekszosci elementow nowej struktury batalionu.

Struktura oparta na druzynie

Budulcem nowego batalionu będzie “cegla” lub inaczej druzyna skladajaca się z 4 zolnierzy. Podstawowa „cegla” będzie druzyna piechoty skladajaca się z dowodcy, operatora lekkiej broni wsparcia (Light Support Weapon) uzbrojonego w 5,56 mm Minimi, operatora granatnika, uzbrojonego w 40 mm granatnik jako dodatek do jego broni osobistej oraz snajpera. Każdy pluton będzie składał się z sześciu druzyn piechoty zwykle zorganizowanych w 3 sekcje, starsi stopniem dowodcy druzyn beda jednoczesnie dowodcami sekcji.

Wsparcie manewru

Nowością na szczeblu plutonu będą trzy druzyny wsparcia manewru (Manoeuvre Support Teams) zwykle zorganizowane jako jedna sekcja w koszarach. Kazda druzyna wsparcia manewru będzie składać się z dowodcy, operatora broni wsparcia, operatora granatnika oraz snajpera i będzie w stanie wykonywac wszystkie zadania druzyny piechoty. Dodatkowo druzyna wsparcia manewru będzie wyposazona w bardziej skuteczne rodzaje broni i generalnie będzie działać w roli ogia przełamującego. Operator broni wsparcia będzie uzbrojony w karabin maszynowy 7,62 mm MAG-58 a snajper w półautomatyczny karabin snajperski 7,62 mm. W rownym dostępie do zbrojowni trzy druzyny wsparcia manewru będą mialy do wyboru 2 dodatkowe rodzaje ciezkiej broni; 1 ciezki karabin maszynowy 12,7 mm oraz 1 automatyczny granatnik 40 mm. W celu zapewnienia mobilności druzyn wsparcia z ich ciezka bronia i amunicja kazda druzyna lekkiego batalionu piechoty zostanie wyposazona w lekki pojazd typu Supacat 6x6 Mk III All Terrain Mobile Platform (ATMP). Pojazdy te sa bardzo lekkie, kompaktowy moze przewozic 1000 kg ladunku w roznych konfiguracjach. Ich prędkość max to 60 km/h ale ich duza zaleta jest wlasnie mala waga oraz mala szerokość sladu kol co czyni ich łatwymi do przemieszczania.

Modulowosc

Elastycznosc nowej struktury bedzie najlepiej oddana poprzez przemieszczanie/wysylanie druzyn wsparcia manewru zarowno jako ich wlasna sekcja na pluton jak i poprzez dolaczenie jednej druzyny do kazdej sekcji piechoty lub nawet poprzez zgrupowanie wszystkich druzyn wsparcia manewru na szczeblu kompanii jako bardzo silnie uzbrojony pluton pod dowodctwem sierzanta uzbrojenia kompanii (Company Weapons Sergeant). Druzyny wsparcia manewru beda uzywac odpowiednie srodki razenia w kazdej konkretnej sytuacji i misji oraz będą zapewniac główne wzmocnienie sily ogniowej plutonu. Ostatnia druzyna w każdym plutonie będzie czteroosobowa druzyna dowodzenia z dowodca plutonu, sierzantem, sygnalista oraz medykiem.

Witam.

Będzie to szybka relacja modelu T-27 Rosyjska Tankietka z II Wojny Światowej .
W odpoczynku od przyczepki przy której więcej roboty będę miał niż myślałem .
Model ze skanowałem i przerobiłem na surówkę ( niedługo będzie na forum jak to zrobić ) i model będzie malowany

Troszkę Historii na temat T-27

Pod koniec lat 20. XX w., Armia Czerwona w programie budowy sprzętu pancernego przewidziała budowę małego, lekkiego czołgu rozpoznawczego przeznaczonego do współpracy z czołgami typu MS-1. Powstało szereg własnych projektów i prototypów, ale żaden nie okazał się odpowiedni. W tej sytuacji zdecydowano się na zakup 26 sztuk najbardziej rozpowszechnionej na świecie angielskiej tankietki Vickers Carden Loyd Mark VI (w ZSRR otrzymały oznaczenie 25-W lub K-25), a także praw do jej produkcji licencyjnej. Jeszcze przed jej uruchomieniem, w biurze konstrukcyjnym fabryki Awtozawod Nr.2 WATO pod Moskwą, udało się dokonać dość udanej modernizacji konstrukcji Carden-Loyda. Powiększono, między innymi, kadłub, stosując zamknięty przedział bojowy, wydłużono podwozie o parę kół nośnych, opracowano nowe jarzmo karabinu maszynowego. W sumie jednak konstrukcja i sylwetka nie zostały zasadniczo zmienione w stosunku do Carden-Loyda (znacznie dalej poszli w tej kwestii polscy konstruktorzy, opracowując serię TK-3). Zmodernizowany pojazd 13 lutego 1931 r. został przyjęty do uzbrojenia i produkcji jako tankietka T-27. Produkcję rozpoczęto jesienią 1931 r. w Fabryce Nr. 37, leningradzkich zakładach "Bolszewik" i Fabryce Samochodów GAZ. Ogółem, w latach 1931-1933, zbudowano 3328 tankietek.

Czołgi T-27 znalazły się w uzbrojeniu oddziałów rozpoznawczych związków taktycznych piechoty. Były też pierwszymi radzieckimi pojazdami pancernymi, które wzniosły się w powietrze. W 1933 r., każdy z czterech batalionów spadochronowych miał po kompanii tankietek. Skonstruowano specjalne urządzenia do podwieszania czołgów pod kadłubami ciężkich bombowców TB-3
Czołgi T-27 szybko okazały się sprzętem prymitywnym. Z powodu małych rozmiarów miały ograniczoną zdolność jazdy w terenie, także ich zawieszenie, podobnie jak Carden-Loyda, nie zapewniało komfortowej jazdy, powodując zmęczenia załogi. Także z powodu rozmiarów, trzeba było do ich obsługi dobierać żołnierzy niskiego wzrostu. Umieszczenie karabinu maszynowego w kadłubie, typow dla tankietek, uniemożliwiało szybką zmianę kierunku ognia. Wszystko to było przyczyną, że szybko czołgi T-27 zaczęły ustępować miejsca w charakterze pojazdów rozpoznawczych czołgom z uzbrojeniem umieszczonym w wieży obrotowej (T-37 i T-38).
Na początku lat 30., czołgi T-27 zostały użyte bojowo w walkach z tzw. "basmaczami" (antyradziecką partyzantką) na pustyni Karakum w Kazachstanie.
Po wycofaniu z oddziałów bojowych, tankietki używano do szkolenia. Po niewielkich przeróbkach, stosowano je także jako opancerzone ciągniki lekkich dział piechoty. Głównie w tej roli zostały użyte na początku wojny niemiecko-radzieckiej; po 1941 r. znikły z uzbrojenia.

I najważniejsze długość modelu w 1:1 to 2,60 m ,zastanawiam się nad tym by go nie skleić w takiej skali.

Zdjęcia :




A teraz mały problem , albo tak ma być :

Tylna ściana u góry ma wystawać ?
/


A na dole ma być taka dziura ?
/


Czy wszystko ma być równo ?
/

Witam,
Chciałabym podziękować bardzo wszystkim, którzy pomogli mi zbieraniu
leksemów do mojej pracy proseminaryjnej.

[color=blue][size=24]Wielkie [/size]dzięki dla Was.[/color]

Na tym się oczywiście nie kończy, ponieważ temat chciałabym kontynuować w
pracy magisterskiej.

Brakuje mi jeszcze sporo leksemów do powstania pelnego słownika (który także
tworzę).

Miałabym znowu prośbę... - zwłaszcza do żołnierzy z jednostek lotniczych i
marynarki, ponieważ z tamtąd mam najmniej słówek - o pomoc w uzupełnieniu
słownika.

podaję niżej to, co już nazbierałam i prosiłabym o dopisywanie tego, czego
jeszcze nie mam.
Z góry ogromne dzięki. Mam nadzieję, że mnie nie zawiedziecie i tym razem.
:D

A

akwarium - 'dyżurka oficera' (I)
alarmówka - 'samochód do dyspozycji oficera dyżurnego JW'(I)
amba - 'kradzież w wojsku' Jeżeli coś komuś zginęło wtedy mówił, że  "wcięła
mu amba"; "amba to jest takie zwierze - co zobaczy to zabierze"; "amba
fatima, było i nima" (fw, I)

ancel - 'areszt wojskowy' (fw)
apel - 'zbiórka żołnierzy' (PgżK)
arbuz - 'podchorąży o specjalności "polityczny"' (I)
armata, parowóz - 'kuchnia polowa' (PgżK, I)
asfalt, żużel - 'kaszanka na kolację' (I)

B

baba - pot. 'żona' (PgżK)
bajzel, burdel - pot. 'bałagan, nieporządek' (PgżK)
bażant, spermen - 'określenie żołnierza wcielonego po studiach do 6-ścio
miesięcznej służby w SPR' (fw); pot. 'podchorąży rezerwowy' (SPPAiS)
bechatka - 'kurtka zimowa' (I)
bee gees - 'bigos' (fw)
begeesy - 'majtki, spodenki sportowe' (I)
belka - 'dystynkcja wojskowa w postaci paska na naramienniku' (PgżK)
berta - 'otyła kobieta' (PgżK)
betoniarka - 'czołg T-55A i AM' (I, TWP)
bewup - 'BWP-1, bojowy wóz piechoty' (I, TWP)
białe szaleństwo - 'twaróg ze śmietaną na śniadanie' (I)
biba - pot. 'pijatyka, libacja, strzelanie nocne' (PgżK, I)
bilard kieszonkowy - 'bawienie się własnymi genitaliami' (PgżK, I)
bibol - 'żołnierz z Batalionu Inżynieryjno - Budowlanego' (OJŻ)
bimbać - pot. 'lekceważyć kogoś lub coś' (PgżK)
Bi Pi - 'biuro przepustek' (I)
biuro przepustek - 'miejsce, przez które powinno się wchodzić i wychodzić z
jednostki' (fw)
blacha - 'metalowy znaczek SPR przypinany do pagonów przez podchorążych'
(I); 'kobieta lekkich obyczajów' (PgżK)
blondynek - 'przezwisko żołnierza o blond włosach' (PgżK)
błot, błąd - '14 BOT Brygada Obrony Terytorialnej' (I)
bocian - 'żołnierz WSW, gdyż wyróżniają go białe pasy i otoki' (OJŻ)
bojówka - 'jednostka, do której idzie się po szkółce lub część pasa'(fw)
browar - pot. żart. 'piwo' (I)
budyń - 'podchorąży SPR' (I)
buldogi, chomiki - 'maski przeciwgazowe z pochłaniaczami po bokach' (I)
bunkier - 'schron' (I)
być na gazie - 'być pod wpływem alkoholu' (I)

C

capstrzyk - 'cisza nocna' (fw)
cegła - 'ćwiczebny granat łzawiący' (I)
cekaem - 'ciężki karabin maszynowy' (PgżK)
chabanina - 'mięso na obiad' (I)
chlać  - pot. 'pić' (PgżK)
chlebak - 'opakowanie na manierkę i menaszkę noszone przy pasie podczas
ćwiczeń na poligonie' (I)
ciemna masa, ciemny jak Noc Listopadowa - 'żołnierz mało inteligentny,
ograniczony umysłowo' (PgżK, OJŻ)
cieno, mało, deko - 'mało dni do końca służby' (I)
cudzesy - 'papierosy cudze' (PgżK)
cwaniak - pot. 'spryciarz' (PgżK)
cyfra - 'określenie znikomego czasu do cywila' - DDC (fw)
cygaro - 'torpeda' (PgżK)
cykle - 'zajęcia na szkółce' (fw)
cywil - 'żołnierz któremu zostało co najmniej 30 dni do wyjścia lub osoba
nie związana z wojskiem' (fw); we frazeologizmie wracać do cywila 'kończyć
służbę wojskową', w cywilu 'poza wojskiem, poza służbą wojskową, także o
osobie w cywilnym ubraniu' (SPPAiS)
cywilki - 'ubranie prywatne' (I)
czarny cień ninja - 'kiedy ktoś zrobi coś szybko' (I)
czarnuch, smoluch - 'ubranie robocze "kombinezon czołgisty"' (I)
czołem panie puniku - 'czołem panie pułkowniku' przywitanie np na
rozprowadzeniu brygady z dowódcą w stopniu pułkownika' (I)
czołgi, pancery, wyciory - 'żołnierze z kierunku pancernego' (I)

D

dać komu wycisk - 'dać się komuś we znaki, pobić kogoś' (PgżK)
dać nogę - 'uciekać' (PgżK)
DAS - 'dywizjon artylerii samobieżnej' (I)
DAPlot - 'dywizjon przeciwlotniczy' (I)
DDC (cyfra)- 'Dni Do Cywila' (fw)
dechy - 'areszt w JW' (I)
dekle - 'obsługa czołgów' (I)
długi - 'żołnierz wysokiego wzrostu' (I)
do dupy - pot. 'do niczego' (I)
dostać opierdol, zjebki, jebki - 'otrzymać reprymendę' (PgżK, I)
Draczki - 'poborowi z Kurpiów' (JŻK)
draka - 'afera' (I)
dreptanie, tupanie - 'musztra' (I)
druciki, drutociągi - 'żołnierze z łączności' (I)
dupa, pizda - pot. 'niedołęga, mazgaj' (PgżK, I)
dupczyć, zakutasić, zakisić ogórka - 'odbyć stosunek płciowy' (PgżK, I)
durna pała - pogard 'podoficer' (PgżK)
dwutonówka - 'Mercedes o ładowności 2t' (I)
dymać - pot. 'odbyć stosunek płciowy' (PgżK)
dyżurny kompanii - 'służba polegająca na wykonywaniu rozkazów podoficera',
często bywało że dyżurny był starszy służbą i to podoficer kompanii
wykonywał polecenia dyżurnego (fw)
dziadek - 'żołnierz po obcince' (fw, I)
dziadu - 'wyzwisko', np. "Ty dziadu jeden!" (I)
działko pepanc - 'działo przeciwpancerne' (PgżK)
dziennikarz - 'podchorąży odpowiedzialny za wpisywanie do dziennika tematów,
robienie list służby, przepustki itp'(I)
dziobak - 'żołnierz mając skłonności do "podlizywania się" przełożonym' (I)
dzwonki - 'małe metalowe rolki zakładane na blachy przy opinaczach,
przeważnie wyjęte z zapięć od troków' (fw)
dwa na dwa bez dna - 'kopanie dołu za jakieś przewinienie (kara)', zwłaszcza
na poligonie (I)
dyskoteka, szczekaczka - 'honker z głośnikami na dachu', który służy do
nagłaśniania apeli i świąt wojskowych w JW (I)

E

elew - 'uczeń w SMS' - Szkoła Młodszych Specjalistów - czyli szkółka (fw)
empiątka - 'maska przeciwgazowa M-5' (I)
erkaem - 'ręczny karabin maszynowy' (PgżK)
esemesy; drmowy pakiet esemesów - 'żołnierze służby zasadniczej podczas
szkolenia w Szkole Młodszych Specjalistów' (I)
eswudzista - 'strzelec wyborowy mający na stanie karabin typu SWD kaliber
762 mm' (I)
eszelon - 'transport kolejowy na poligon' (I)

F

fajka - pot. 'papieros' (PgżK)
fajny - pot. 'dobry' (PgżK)
fala - 'centymetr krawiecki ze skalą całkowicie zmytą po jednej stronie', na
której wyrysowane są różne ornamenty, czy wpisane fraszki typu: "na jadalni
dziś wesoło, bo kot blachą dostał w czoło" (I); 'czas pozostały do końca
służby wojskowej', także 'żołnierze z jednego poboru' (SPPAiS)
ferajna - 'towarzystwo' (PgżK)
flagus  - 'żołnierz pełniący funkcje dowódcze, zwłaszcza w służbach
dyżurnych' (OJŻ)
forsa - pot. 'pieniądze' (PgżK)
frajer - pot. 'głupiec, naiwniak' (PgżK)

G

gaciowy - 'pomocnik szefa kompanii' (I)
gałąź - 'łóżko piętrowe' (I)
gały - pot. 'oczy' (PgżK)
gazownik - 'żołnierz nie dbający o higienę osobistą' (I)
gejownik, gejowniczek - 'zestaw do czyszczenia obuwia lub też kosmetyczka
WP' (I)
gira, szkita - pot. 'noga' (PgżK)
giwera - 'broń, kbk AK "Kałasznikow"' (fw, I)
glanc - 'połysk' (PgżK)
glaudynka - 'ręczna wyrzutnia granatów łzawiących' (I)
gnat - pot. 'pistolet' (PgżK)
gnić - 'odbywać służbę wojskową' (PgżK)
goździk - 'działo samobieżne na gąsienicach' (I)
graba - pot. 'ręka' (PgżK)
gruba - 'armata czołgowa' (I)
grzmotnąć - pot. 'wypić' (PgżK)
grzyb - 'biurko podoficera dyżurnego' lub ogólnie 'służba podoficera
kompanii' (fw)
gumowy ryj - 'maska przeciwgazowa' (I)
guzik - pot. 'nic' (PgżK)
gwiezdny kapral - 'podpułkownik' (I)

H

hałer, garnek, beret stalowy, nocnik - 'hełm' (I, PgżK)
Hanysy - 'poborowi ze Śląska' (I)
harpagan - 'żołnierz, który lubi wojsko' (I)

I

Iwan - 'Rosjanin' (PgżK)

J

jagodzianki - miękkie obuwie sportowe (I)
jak z koziej dupy trąba - porównanie (PgżK)
Janki, Jasiu - młodzi żołnierze, którzy nie przeszli jeszcze obcinki (I)
jarzyć - rozumieć (I)
jednorazówki - saperzy (I)
jesion - żołnierz, który wstąpił do wojska jesienią (I)
jeździć na szmacie - sprzątanie (I)

K

kabeka - 'karabinek - broń strzelecka o takiej samej konstrukcji jak
karabin, ale o krótszej lufie i lżejszym łożu' (PgżK)
kadrowiec - 'żołnierz należący do kadry' (PgżK)
kalesraki - 'kalesony' (I)
kałdun - pot. 'brzuch' (PgżK)
kantyniara - 'osoba sprzedająca w kantynie' (OJŻ)
kapować - 'rozumieć' lub 'donosić' (PgżK)
kapsel,  kaprawiec,  kapralina taśma, zegar, narciarz - 'kapral' (I, PgżK)
kapuś - 'donosiciel' (PgżK)
karakan - 'żołnierz niskiego wzrostu' (PgżK)
kawiarnia - 'toaleta' (I)
kić - 'areszt wojskowy' (PgżK)
kiep - pot. 'niedopałek papierosa' (PgżK)
kierowiec - 'kierowca' (I)
kimać - pot. 'spać' (PgżK)
kipnąć - 'umrzeć' (PgżK)
klamoty - 'mundur, części umundurowania' lub 'rzeczy, przedmioty, graty'
(PgżK)
klejnoty rodzinne - 'genitalia' (PgżK)
knurzyć, ciąć komara, zgrywać oko z poduszką -'spać' (I)
kocówa - 'samosąd koleżeński, polegający na nagłym przykryciu delikwentowi
głowy kocem, podczas gdy reszta kolegów okłada go pasami, aby mu daną chwilę
upamiętnić na czas dłuższy' (PgżK)
koks - 'czarny chleb żołnierski' (PgżK)
komandos w spreju, mieć pozamiatane - 'ciężkie szkolenie na poligonie' (I)
komuś nie poszło, komuś nie pykło - 'negatywne zdarzenie', które odbiło się
na którymś z żołnierzy (I)
kondon, opel, opeks - 'kombinezon przeciwchemiczny OP-1' (I)
koniu - 'żołnierz, który ma radiostacje na swoim wyposażeniu' (I)
koń - 'dyżurny PKT' lub 'kandydat na żołnierza zawodowego - słuchacz szkoły
chorążych' (OJŻ)
kopyto - pot. 'stopa, pięta' (PgżK)
kosa - 'bagnet' (I)
kosmita - 'żołnierz, który ma wiele dni do wyjścia' (I)
kosmos - 'wiele dni do wyjścia' (I)
kot - 'żołnierz przed obcinką, a już po szkole' (fw); 'młody,
niedoświadczony żołnierz, rekrut' (SPPAiS)
Krawaty - ...

więcej »

| ZTCW to w praktyce Mi-24 moze _albo_ oslaniac, albo przenosic desant. Po
prostu z powodu ograniczonego udzwigu. Wobec tego desant moglby wygladac w
ten sposob, ze dwa smiglowce wysadzaja desant, a dwa oslaniaja. W
przypadku
smiglowcow uniwersalnych masz do wyboru:
1 smiglowiec desantu : 3 smiglowce oslony, albo 2 : 2, albo 3: 1. Zaleznie
od potrzeb. Uzycie maszyn specjalizowanych nie daje takich mozliwosci.

tzn jakich???
jak masz do dyspozycji oba typy to grupę uderezniową sobie skomletujesz jaką
zachcesz
zobacz też inny aspekt:
Mi-24 weźmie bodajże 8 osób desantu - tej samej wielkości Mi-8 min. 2 razy
tyle
czyli jeden tani śmigłowiec desantowy muszą zastąpić dwie maszyny
uniwersalne znacznie droższe - gdzie tu sens?

Dalej, w trakcie dzialan, w zaleznosci od potrzeb mozesz smiglowcami
uniwersalnymi albo dostarczac zaopatrzenie, albo wspierac ogniem. Znow -
gdybys mial smiglowce specjalizowane, nie jestes w stanie przeznaczyc
calosci sil do wybranego zadania, zawsze transportowe zajmuja sie
dostarczaniem zaopatrzenia, a wsparcia - wsparciem.

to jest marnotrastwo sprzetu-to tak jak do wożenia grochówki używałbyś
czołgu zamiast ciężarówki
zamiast kupować 2 Mi-24 dostaniesz 4 MI-8, które przewiozą razem 8 razy
więcej ładunku niż te Mi-24

istnieje zbyt duża rozbieżność wymagań w przypadku tych dwóch konstrukcji by
powstała odpowiednia konstrukcja, która będzie duża, ciężka, droga i na
pewno gorsza w większości parametrów niż maszyny specjalizowane

Ale to co powyzej - pozostaje w mocy, bo cztery smiglowce mogace robic
wszystko, zamiast po dwa specjalizowane = wiecej wariantow dzialania.

nie
taki przypadek że to Ci się naprawdę przyda zdarzyć może się tak rzadko że
skórka nie jest warta wyprawki

zobacz jak poszedł na świecie rozwój śmigłowców - nikt juz nie powtórzył
koncepcji Mi-24 bo to się nie sprawdziło
wyciągnij wnioski

| - wynika z to ze
| sprzecznych wymagań dotyczących maszyn transportowych i wsparcia -
pierwsze
| muszą mieć dużą ładowność, od drugiej wymaga się siły ognia (bardzo
drogie
| systemy kierowania + ciężkie uzbrojenie) oraz odpowiednia odporność
(solidne
| opancerzenie), wszystko to kosztuje i oznacza iż maszyna uniwersalna
(taki
| AH-64 z przedziałem desantowym) ważyłby bardzo dużo i byłby bardzo drogi

Mi24 taki drogi nie jest.

bzdura
w momencie kiedy powstawał był drogi w porównaiu do innych maszyn, chociażby
Mi-8, którego podzespoły wykorzystywał
w tej chwili koszt dporowadzenia tego śmigłowca choć w części do wymagań
wspólczesnych przekracza koszty zakupu nowych śmigłowców transportowych, a
nadal będziemy dysponować sprzętem używanym, o ograniczonym resursie i
możliwociach

| zauważ że siły zbrojne używające Mi-24 używają też duże ilości
śmigłowców
| transportowych do celów desantu taktycznego - jeden Mi-8 zabierający dwa
| razy więcej desantu niż Mi-24 kosztuje pewnie połowę jego ceny

A to trzeba by poszukac.
:-)

co poszukać?
wystarczy sięgnąć do pamięci wewnętrznej i przypomnieć sobie co jest w
lotnictwie polskim i kilku innych krajów Europy centralnej i wsch.

Powtorze jeszcze raz:
Masz 100% racje w przypadku duzych oddzialow smiglowcowych. Mi8 zabiera
duzo a kosztuje malo. Specjalizowany smiglowiec wsparcia czy ppanc jest
duzo lepszy od uniwersalnego, w swojej dziedzinie. Moje zalozenie jest
prawdziwe tylko w przypadku kiedy mamy maly, samodzielny oddzial
smiglowcow, powiedzmy organiczny pododzial batalionu zmech. W sile plutonu
smiglowcow. Wtedy, stosowanie kilku typow smiglowcow w jednym plutonie
(kluczu) jest bezsensowne z powodow logistycznych. Trzeba by wiec wybrac:
albo transportowe, albo ppanc.
Albo uniwersalne.
:-)

raczej błędne założenie
to nie struktura armii ma określać sprzęt tylko wymagania pola walki, koszty
i logika

na tej zasadzie uzbroj pluton piechoty w uniwersalne rakiety p.panc/p.lotn.,
same karabiny maszynowe o celności karabinu snajperskiego itp, bo po co w
ramach plutonu uzywać tak różnorodnego sprzętu

przyjąłeś po prostu błędne założenie
myśl dlaczego nikt potem nie poszedł w tym kierunku, nawet Rosjanie budując
nowe Mi-28 i Ka-50 poszli inną drogą

Dowiedzialem sie ze przewidywana w Polsce modernizacja 40 Mi24 ma
kosztowac
troche ponad 800 milionow zlotych. Wiec okolo 5 milionow USD za
modernizacje jednego, dwa razy wiecej niz najbardziej "wypasiona"
modernizacja w Rosji.
:-)

zapomnij
ze względów politycznych, logistycznych i wojskowych nie zdecydujemy się w
ciągu wielu najbliższych lat na tylko rosyjską modernizację sprzętu
(szczególnie w zakresie elektroniki)
powodów jest cała masa i nie chce mi się ich wymieniać ale ta droga jest
definitywnie zamknięta i należy się z tym pogodzić

Linia Mołotowa może się przyda ???

Rezultatem sowieckiej agresji na Polskę było przesunięcie granic Związku Radzieckiego na zachód. Musiała zostać zmieniona koncepcja obrony terytorium, tym bardziej, że Stalin planował wojnę z Niemcami. Dotychczasowy system działań obronnych opierał się na tzw. Linii Stalina. Był to pas fortyfikacji ciągnący się wzdłuż poprzednich granic, od Karelii do Morza Czarnego. Ze względu na długość tej granicy system opierał się na oddzielonych od siebie rejonach umocnionych, osłaniających główne kierunki operacyjne. Pomiędzy nimi znajdowały się duże nieumocnione tereny. Do prac projektowych nad umocnieniem nowej granicy przystąpiono już w październiku 1939.

Założenia fortyfikacji
Stalin wybrał koncepcję budowy umocnień bezpośrednio w pasie granicznym, z wykorzystaniem przeszkód naturalnych (w szczególności rzeki Bug). Odrzucona koncepcja, promowana przez szefa Sztabu Generalnego marszałka Szaposznikowa, przewidywała budowę umocnień w odległości kilkudziesięciu kilometrów od granicy, co utrudniłoby Niemcom obserwację prac i pozwoliło stworzyć głębokie, umocnione przedpole. W trakcie budowy kilkakrotnie zmieniały się koncepcje założeń operacyjnych Armii Czerwonej. Powodowało to korekty przebiegu linii umocnień i zmiany nasilenia prac na poszczególnych odcinkach. Ostatecznie linia żelbetowych i pancernych fortyfikacji stałych uzupełnionych o fortyfikacje polowe miała ciągnąć się od Bałtyku w okolicach Połągi na Litwie, aż za Przemyśl na południu.

Założenia umocnień opierały się na Rejonach Umocnionych (RU po rosyjsku UR czyli Ukrieplionnyj Rajon) obejmujących front o długości 80 do 100 km. Takich RU było 13. Pierwszą linią obrony RU były umocnienia polowe nazywane pasem przesłaniania. W odległości od kilku do kilkunastu kilometrów w głąb, znajdowały się tzw. węzły obrony składające się z sieci schronów bojowych przeznaczonych dla artylerii i karabinów maszynowych. W RU znajdowało się 3 do 5 węzłów obrony obsadzonych w założeniu przez batalion załogi stałej każdy. Takie batalionowe węzły obrony miały być podstawą działań wojennych. Posiadały naokoło system przeszkód przeciwpiechotnych i zapór przeciwpancernych. W węźle obrony znajdowało się 3 do 5 kompanijnych punktów oporu składających się z kilku, blisko siebie położonych i osłaniających się nawzajem schronów bojowych.

Rejony Umocnione Linii Mołotowa
Telszewski Rejon Umocniony
Szawelski Rejon Umocniony
Kowieński Rejon Umocniony
Olicki Rejon Umocniony
Grodzieński Rejon Umocniony
Osowiecki Rejon Umocniony
Zambrowski Rejon Umocniony
Brzeski Rejon Umocniony
Kowelski Rejon Umocniony
Włodzimiersko-Wołyński Rejon Umocniony
Strumiłowski Rejon Umocniony
Rawsko-Ruski Rejon Umocniony
Przemyski Rejon Umocniony

Budowa
Linia Mołotowa Zambrowski RUPrace budowlane rozpoczęły się wczesnym latem 1940, jeszcze przed ostatecznym zatwierdzeniem planów. Decyzję przyspieszyła komplikacja stosunków międzynarodowych spowodowana nieoczekiwanie szybkim upadkiem Francji i zajęciem państw bałtyckich przez ZSRR. Zakres przewidywanych robót wymagał zgromadzenia ogromnych zasobów ludzkich i materiałowych. Jeszcze w styczniu 1940 zaczęto prowadzić nabór robotników do specjalistycznych prac. Jednak główną siłą roboczą byli żołnierze, sformowani w okryte złą sławą bataliony budowlane. Wcielano do nich osoby niepewne politycznie oraz żołnierzy ukaranych dyscyplinarnie. Wiosną 1941 pracowało przy budowie umocnień ok. 140 000 żołnierzy i prawie 18 000 cywilnych specjalistów. W maju liczbę pracujących jeszcze zwiększono. Do pracy zmuszano również tysiące mieszkających w okolicy budów osób. Ogrom wykonanej pracy oddaje sporządzona później przez Niemców inwentaryzacja. Zidentyfikowali oni ok. 1900 obiektów. W tym: 542 schrony dla broni maszynowej, 460 schronów obrony przeciwpancernej, 68 schronów artylerii fortecznej i 43 schrony dowodzenia. Naliczono również ok. 800 obiektów w budowie. Założenia były o wiele większe. Brak czasu oraz sowiecka organizacja pracy uniemożliwiły ich zrealizowanie. Budowę opóźniały ciągłe braki w dostawie materiałów i niewystarczająca ilość środków technicznych. Dokonywane przez Sztab Generalny i ludowego komisarza obrony inspekcje wykazywały słabą dyscyplinę pracy, lekceważenie planów, nadużycia i samowolę. Uzbrajanie wybudowanych już schronów szło bardzo opornie. Częste były kradzieże i przypadki dewastacji umocnień przez żołnierzy i miejscową ludność. Do systemu umocnień włączono polskie fortyfikacje wybudowane na pozycjach SGO "Narew". Pełną wartość bojową system umocnień stałych i polowych Linii Mołotowa miał osiągnąć planowo wiosną 1942. Plany te były nierealne i oparte na zafałszowanej sprawozdawczości. W maju 1941 starano się przyspieszyć znacznie prace budowlane i uzbrajanie gotowych schronów. Część uzbrojenia przenoszono z Linii Stalina. Decyzję Stalina aby przenieść uzbrojenie z drugorzędnych odcinków starej linii wykonano tak gorliwie, że doprowadziło to do ogołocenia sporej części jej umocnień. Zdemontowaną broń składowano w magazynach, a fortyfikacje w dużej części zostały zdewastowane i stały się nieprzydatne do obrony. Pomimo gorączkowych prac w czerwcu, stan Linii Mołotowa przed 22 czerwca 1941 pozwalał na prowadzenie walk obronnych w oparciu o nią tylko w niektórych, odizolowanych punktach oporu.

Działania wojenne
Linia Mołotowa miała pomóc zatrzymać atak nieprzyjaciela na czas potrzebny do przeprowadzenia mobilizacji, a następnie miała służyć jako wsparcie działań zaczepnych własnych wojsk. Zadania te nie mogły być i nie zostały wypełnione. Atak niemiecki zaskoczył Sowietów. Wprawdzie służby wywiadowcze i informacyjne donosiły o nadzwyczajnej koncentracji niemieckich wojsk na granicy, ale rozkazy dotyczące postawienia w stan gotowości armii i obsadzenia stanowisk w schronach bojowych często docierały do oddziałów już po rozpoczęciu działań wojennych. Dodatkowe zamieszanie wprowadził fakt, że atak rozpoczął się w niedzielę. W poprzedzający ją sobotni wieczór kwitło życie towarzyskie i kulturalne, w miejscach obozowania oddziałów organizowano zabawy i pokazy filmów. Związane z tymi rozrywkami picie alkoholu spowodowało osłabienie zdolności bojowej żołnierzy. Na czas zdążono obsadzić tylko część schronów, niektóre obsadzano już pod ogniem nieprzyjaciela. Odizolowane punkty oporu nie powstrzymały szybkiego pochodu Niemców – zostały one najczęściej ominięte i pozostawione drugiej linii wojsk do likwidacji. Trwało to aż do 29 czerwca. Brak pośpiechu ze strony Niemców wynikał z zamiaru wyłapania lub zlikwidowania wszystkich niedobitków i chęci minimalizacji strat własnych.

Typy budowli
Głównym elementem fortyfikacji Linii Mołotowa były schrony bojowe tzw. DOT (dołgowriemiennaja ogniewaja toczka). Klasyfikowano je według sposobu prowadzenia ognia. Te, które prowadziły ogień frontalny (czołowy), wg sowieckiej terminologii nazywano kazamatami (kaziemat). Obiekty prowadzące ogień flankujący (boczny) to kaponiery (kaponir) i półkaponiery (połukaponir), w zależności od tego, czy prowadziły ostrzał dwóch czy jednej strony. Obiekty prowadzące ogień okrężny to blokhauzy (błokgauz), występujące bardzo rzadko. Część schronów przeznaczona była na stanowiska dowodzenia i obserwacyjne. Kolejnym kryterium klasyfikacyjnym był rodzaj środków ogniowych posiadanych przez schron. Tu wyróżniano: obiekty artyleryjskie, obiekty uzbrojone w broń maszynową oraz schrony obrony przeciwpancernej, posiadające armaty przeciwpancerne i broń maszynową. Zgodnie z powyższym nazwa schronu bojowego brzmiała: półkaponiera artyleryjska (artillerijskij połukaponir) lub kazamata broni maszynowej (pulemiotnyj kaziemat) czy kaponiera przeciwpancerna (artillerijsko-pulemiotnyj kaponir). Terminologia ta odbiega od przyjętej w Polsce. Nazwy kazamata czy kaponiera mają tu inne, związane z twierdzami fortowymi, znaczenie.

Schrony budowane były z żelbetu. Sowiecka norma wytrzymałości na ściskanie wynosiła 550 kG/cm2 po ok. miesiącu twardnienia. Ściany wewnętrzne były budowane ze słabszego żelbetu (400 kG/2). Normy te były podobne do obowiązujących w innych krajach. Jednak pośpiech przy budowie oraz bałagan organizacyjny powodowały nieprzestrzeganie norm technicznych. Z zewnątrz schrony zabezpieczane były kamiennymi warstwami rozpryskowymi. Miały one powodować wybuchy pocisków artyleryjskich zanim te uderzą w schron, co osłabiać miało energię eksplozji.

Uzbrojenie
Linia Mołotowa stała się okazją do próby wprowadzenia w praktyce nowych, opracowanych w końcu lat 30., koncepcji uzbrojenia umocnień stałych. Do tej pory zwracano uwagę głównie na szybkostrzelność i długotrwałość prowadzenia ognia. Uzbrojenie sowieckich schronów składało się w ponad 90% z broni maszynowej. Nowe środki uzbrojenia, głównie szybki rozwój broni pancernej, zmusiły projektantów do zmiany proporcji na rzecz artylerii i broni przeciwpancernej. Konieczne stało się również wzmocnienie opancerzenia oraz nabrała znaczenia jego hermetyczność.

Główne typy stanowisk ogniowych, w które miano wyposażyć Linię Mołotowa, to:

Stanowisko Ł-17, na którym instalowano armatę forteczną 76,2 mm wz. 1938/1939. Stanowisko to umieszczano głównie w półkaponierach artyleryjskich i czasem w kazamatach artyleryjskich. Najczęściej armaty montowano parami, co pozwalało na jednoczesne pokrycie ogniem całych pól ostrzału schronów. Obsługę działa stanowiło 5 żołnierzy. Taka sama armata jako L-11 instalowana była w czołgach średnich, również w słynnym T-34.
Stanowisko DOT-4, na którym instalowano armatę przeciwpancerną 45 mm wz. 1934. Stanowisko to przeznaczone było dla kaponier i półkaponier, rzadziej kazamat, przeciwpancernych. W kaponierach umieszczano dwa stanowiska po przeciwległych stronach. W niektórych kazamatach możliwe było zainstalowanie nawet 3 stanowisk. Oprócz armaty we wspólnym pancerzu stanowiska znajdował się, sprzężony z nią, ciężki karabin maszynowy wz. 1939 DS. Kompletne stanowisko miało masę 2364 kg.

Stanowisko NPS-3, na którym instalowano ciężki karabin maszynowy Maxim wz. 1910/30. Ze względu na wodny system chłodzenia lufy, stanowisko oprócz typowego opancerzenia, musiało posiadać system doprowadzania zimnej wody do chłodnic i usuwania wrzątku.
Ręczne karabiny maszynowe wz. 1929 DT i wz. 1927 DP, tzw. Diegtiariewy. DT to karabin identyczny z czołgowym. Stosowany był pomocniczo we wszystkich rodzajach schronów, głównie do osłony zapola oraz w strzelnicach obrony wewnętrznej. DP, czyli karabin piechoty, nie był montowany w strzelnicach, ale stanowił dodatkowe uzbrojenie wypadowe.
Oczywiście według tych założeń udało się uzbroić tylko niewielką część schronów. Sowiecki przemysł zbrojeniowy nie był w stanie wyprodukować tak wielkiej ilości sprzętu w krótkim czasie. W pośpiechu przenoszono stare uzbrojenie z Linii Stalina. Sprzęt ten był najczęściej przestarzały i nie nadawał się do montowania w nowoczesnych pancerzach artyleryjskich Linii Mołotowa. Wiosną 1941 zdecydowano się montować w sposób prowizoryczny (na drewnianych podstawach) sprzęt polowy pozostający w magazynach przygranicznych okręgów wojskowych.

Wewnętrzna budowa schronów
Pomimo różnorodności odmian schronów, można wyodrębnić wspólne cechy rozmieszczenia znajdujących się w nich pomieszczeń. Zabezpieczeniem wejścia była przelotnia ze znajdującą się w ścianie tylnej szczeliną detonacyjną, służącą do odprowadzenia fali uderzeniowej wybuchających pocisków. Przelotnia i szczeliny detonacyjne zamykane były kratami. Wejście do schronu stanowiły pancerne drzwi. Za nimi znajdował się przedsionek, będący jednocześnie śluzą gazową. Obok przedsionka najczęściej znajdowały się dwa pomieszczenia. Jedno z nich pełniło rolę sanitariatu. Drugie prowadziło do wyjścia awaryjnego. Dodatkowo w obu znajdowały się strzelnice obrony wewnętrznej. Centralnie położony był następny przedsionek. Jeżeli schron miał więcej niż jedną kondygnację, to znajdował się w nim właz zamknięty gazoszczelną pokrywą. W mniejszych schronach znajdowało się tu stanowisko dowodzenia ze środkami łączności i peryskopem. Z przedsionka przechodzącego w korytarz prowadziły gazoszczelne wejścia do pomieszczeń bojowych. Najczęściej w takim pomieszczeniu znajdowało się jedno stanowisko ogniowe. Dodatkowo jedno lub dwa małe pomieszczenia służyły za zaplecze. Znajdowały się w nich: miejsca wypoczynku, urządzenia wentylacyjne, maszynownia, studnia. W schronach wielopoziomowych za zaplecze służyła dolna kondygnacja. Amunicję przechowywano rozłożoną w różnych pomieszczeniach, najwięcej w izbie wypoczynku dla załogi. Schrony posiadały własne zasilanie w energię, instalację oświetleniową, system wentylacji powietrza, ogrzewanie, a większe również kanalizację. Przewidziany był zapas paliwa na 60 godzin pracy maszyn schronu bez zmniejszania mocy. Mniejsze obiekty były podłączane do sąsiednich schronów.

Materiał za http://pl.wikipedia.org/wiki/Linia_Mo%C5%82otowa