[quote="123456"]Witam
Wspomnienie z I zmiany w Iraku.
Wiedza Pana 123456 jest doprawdy imponująca!!! Od kiedy to w US MP mieli sekcje prowadzenia postępowań tego typu? Tak się składa, że nasz namiot był naprzeciw US MP i jeśli była taka potrzeba zgłaszali wszystko co uznali za stosowne. Mało tego, kiedy spalił się AMERYKAŃSKI namiocik, to ŻW prowadziła postępowanie, a nie oni. US MP to typowa jednostka uderzeniowa, Drogi Panie! Przynajmniej takie zadania miał tenże batalion MP. Co do wyjazdów za bramę to proponuję nie się nie pogrążać w niewiedzy. Zarówno panowie z GPSz, jak i EOD Team oraz kierowcy cystern na trasie Hilla-Basrah, a także zespoły inspekcyjne elektrowni w Najafie, Mussayib i innyh doskonale wiedzą o co chodzi. Pan nie musi i to wystarczy! Ktoś już kiedyś napisał, żeby robić swoje a nie oceniać innych. Święte słowa. POZDRAWIAM

Wirtembergia



Wirtembergia. Kraj ludzi mężnych, pracowitych oraz ojczyzna kilku uczonych. Wirtembergią od lat już dość wielu rządzi mądry i dobry Książę Jan Fryderyk. Oto jak potoczą się losy tego małego, południowo-niemieckiego kraju…

MAPA KSIĘSTWA WIRTEMBERGII

Synod Kościoła Luterańskiego w Xięstwie Wirtembergii zakończony! Oto jego postanowienia:

1. Podstawą wiary jest Pismo Święte, uzupełniane Konfesją Augsburską.
2. Głową Luterańskiego Kościoła Wirtembergii jest Xiążę Wirtembergii. On powołuje i odwołuje biskupów, zakłada i likwiduje biskupstwa, zatwierdza postanowienia synodów. Wręcza także pierścień Arcybiskupi każdemu nowemu Arcybiskupowi Stuttgartu, którego sam wybiera.
3. Każdy obywatel Xięstwa Wirtembrgii powinien być luteraninem. Może wyznawać inną wiarę, lecz nie może wtedy pełnić funkcyj urzędniczych, ani zostać oficerem wojska.
4. Do budowy Katedr wolno używać dużej ilości złota, gdyż tak ważny Dom Boży nie musi być ubogi. Zwykłe kościoły luterańskie nie powinny być jednak przesadnie zdobione.

W styczniu mądry Książę wydał także kilka dekretów. Oto one:

Dekter Xiążęcy o manufakturach

I. Rodzaje

I.Manufaktury podzielone są na dwa rodzaje:
a)Xiążęce, budowane przez władcę
b)Prywatne, tworzone przez osoby prywatne

II. Xiążęce Manufaktury

I. Manufaktury Xiążęce zarządzane są przez wyznaczoną przez Xięcia osobę, która może zostać w każdym momencie przez niego odwołana.
II. 1/4 ich dochodów jest przekazywana skarbcowi Xięcia, reszta powinna być spożytkowana na rozwój manufaktury i spłatę wszelkich należności.
III. Xiążę Wirtembergii może sprzedawać i budować swoje manufaktury bez żadnych ograniczeń.
IV. Co jakiś czas manufaktury są kontrolowane. W wypadku wykrycia nieprawidłowości zarządca manufaktury może zostać odwołany oraz bardzo surowo ukarany.

III. Prywatne Manufaktury

I. Na budowę manufaktury osoba prywatna musi mieć specjalne pozwolenie, wydawane przez miejscowego zarządcę.
II. Przez pół roku od powstania manufaktura jest zwolniona z podatków (Szlacheckie przez rok).
III. Manufaktura musi regularnie płacić podatki, ustalane przez urzędników Xiążęcych na podstawie produkcji i zysków.
IV. W wypadku bankructwa, lub innych wypadków manufaktura zostaje przejęta przez Xięcia i działa dalej na prawach Manufaktury Xiążęcej.
V. Powstające manufaktury mogą dostać wsparcie od Xięcia.
VI. Szlachcic budujący manufakturę może wystąpić o specjalne wsparcie pieniężne Xięcia.

[quote]
Jan Fryderyk von Württemberg z Bożej Łaski Xiążę Wirttemberski.[/quo te

[ b]Dekret o władzach miejskich[/b]

Artikel I.
Władze miejskie są głównym organem ustawodawczym i wykonawczym w obrębie miast.

Artikel II.
I. Rada Miejska składać się ma z 30 obywateli Wirtembergii, którzy zamieszkują to miasto dłużej niż 5 lat. Gdy miasto założone dopiero było, wszyscy jego mieszkańcy zamieszkujący mogą ubiegać się o członkostwo w zarządzie miejskim.
II. Rada Miejska wybierana jest w wyborach powszechnych. Prawo głosu mają jedynie dorośli mężczyźni.
III. Członkowie Rady Miejskiej funkcję swą sprawują przez 5 lat.
IV. Członkiem Rady Miejskiej nie może zostać człowiek skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Xięstwa Wirtembergii.

Artikel III.
I. Burmistrz wybierany i odwoływany jest przez Radę Miejską za aprobatą Xięcia.
II. Burmistrz funkcję swą sprawuje przez 4 lata, chyba, że odwołany zostanie przez radą Miejską decyzją 2/3 głosów.

Artikel IV.
Burmistrz i Rada Miejska mają za zadanie dbać o porządek w mieście, o regularne zbieranie podatków i o poszanowanie prawa w jego obrębie.

Artikel V.
I. Rada Miejska wybiera Sędziego Najwyższego, Skarbnika Miasta, Starszego Gildii i Marszałka Rady Miejskiej.
II. Burmistrz wybiera Komendanta Straży Miejskiej, Głównego Poborcę Podatków i Naczelnika Więzienia.

]

[ b]Dekret o szpitalach miejskich[/b]

I. Widząc jakie zagrożenie zarazy straszliwe ze sobą niosą, nakazujemy, by każde miasto powyżej 1000 dusz szpitalem własnym oraz przyszpitalną kaplicą i cmentarzem dysponowało.

II. Opiekę nad tego rodzaju miejscami sprawować będa lekarze świeccy, wespół z duchownymi protestanckimi. Urząd miasta opłacać winien co najmniej dwóch medyków.

III. Szpitale nie mogą być otwierane w obrębie murów miasta, gdyż powoduje to możliwość zarazy.

IV. Zwłoki osób zaraźliwie chorych winne być szybko zakopane na przyszpitalnym cmentarzu.

V. W szpitalu winne być wydzielone specjalne miejsca dla osób zaraźliwie chorych oraz weteranów wojennych (których szczególną opieką za ich męstwo roztoczyć należy).

VI. W szpitalu każdym winien znajdować się przynajmniej jeden duchowny luterański.

VII. Przy każdym większym szpitalu winna znajdować się filia szkoły medycznej, gdzie młodzi lekarze pobieraliby praktyki. W szpitalu głównym w Stuttagrcie winna zostać otwarta Akademia Medyczna.

Książę podpisał także dekret o odznaczeniach.

Dekret Xiążęcy o Odznaczeniach

I. My, Xiążę Wirtembergii Jan Fryderyk ustanawiamy następujące Ordery Xiążęce.

II. Wojskowy Order Zasługi.
I. Isnieją trzy klasy Wojskowego Orderu Zasługi: Złoty, Srebrny i Brązowy
II. Order ten otrzymuje się za zasługi na polu bitwy.

III. Cywilny Order Zasługi
I. Isnieją trzy klasy Cywilnego Orderu Zasługi: Złoty, Srebrny i Brązowy
II. Cywilny Order Zasługi otrzymuje się za ogólne zasługi dla Xięstwa Wirtembergii.

IV. Order Marcina Lutra
I. Order ten nie jest podzielony na klasy.
II. Otrzymuje się go za ogólne wspieranie protestantyzmu.

V. Order Jana Fryderyka
I. Order ten nie jest podzielony na klasy.
II. Otrzymuje się go za wybitne zasługi ogólne dla Xięstwa Wirtembergii.

VI. Order Bene Merentibus
I. Order ten nie jest podzielony na klasy.
II. Otrzymuje się go w dniu imienin Xięcia, za wybitne zasługi dla Xięstwa. W jednym czasie odznaczonych może myć co najwyżej 10 osób.

VII. Wielki Order Gwiaździstego Krzyża
I. Order ten nie jest podzielony na klasy.
II. Jest to najwyższe odznaczenie w Xięstwie Wirtembergii i jako jedyne może być przyznawane także cudzoziemcom.
III. Otrzymanie orderu uprawnia do wejścia do Wielkiego Zakonu Rycerzy Gwiaździstego Krzyża
IV. Rycerzy może być w jednej chwili co najwyżej 25 (nie licząc Xięcia, który jest Wielkim Mistrzem Zakonu)
V. Rycerze siedzibę swą mają na zamku Wolfegg.
VI. Zjazdy zakonu odbywają się co roku i trwają przez cały sierpień.

VIII. Odznaczenia (za wyjątkiem Wielkiego Orderu Gwiaździstego Krzyża oraz Orderu Bene Merentibus) mogą być przyznawane zarówno za życia jak i po śmierci.

IX. Wszystkie odznaczenia nadaje sam Xiążę Wirtembergii

Na dworze Xiążęcym ciągle narastała niechęć do sąsiedniej Badenii. Coraz częściej słychać było, że kraj ten trzeba zgnieść. Na początku lutego świnie badeńskie wysłały obelżywy list do Xięcia. Oto on:

Margabia Badenii Georg Friedrich von Baden-Baden do Xięcia Wirtembergii Jana Fryderyka I. Ty, sprzedawczyku, przeklętego diabła bracie i towarzyszu, samego Lucyfera sekretarzu. Jaki z Ciebie do diabła rycerz, jeśli nie umiesz gołą dupą jeża zabić. Twoje wojsko zjada czarcie gówno. Nie będziesz Ty, sukin Ty synu, synów chrześcijańskiej ziemi pod sobą mieć, walczyć będziemy z Tobą ziemią i wodą, kurwa Twoja mać. Kucharzu Ty babiloński, kołodzieju macedoński, piwowarze jerozolimski, garbarzu aleksandryjski, świński pastuchu Wielkiego i Małego Egiptu, świnio armeńska, i błaźnie dla wszystkiego co na ziemi i pod ziemią, szatańskiego węża potomku i chuju zagięty. Świński Ty ryju, kobyli zadzie, psie rzeźnika, niechrzczony łbie, kurwa Twoja mać.

PS. List napisany na podstawie Pisma Kozaków zaporoskich do sułtana Mehmeda IV

List ów wywołał wściekłość w całej Wirtembergii. Został on także wydrukowany i przeczytany we wszystkich większych miastach wirtemberskich, by każdy mógł dowiedzieć się kim tak naprawdę są ich sąsiedzi. Wypowiedzenie wojny Badenii mogło było tak naprawdę tylko kwestią czasu. Książę Wirtemberski wiedział, że do wojny z innym państwem Cesarstwa potrzebna jest zgoda Cesarza. Wysłał mu więc kopię listu z prośbą o zgodę. Po miesiącu nadeszła odpowiedź. Wirtebergia może wypowiedzieć wojnę Badenii oraz uzyskuje specjalne, Cesarskie Casus Belli.

W marcu podpisano dekret, który unowocześnić miał Armię Książęcą. Oto on:

Reforma Wojskowa Xięstwa Wirtembergii

Chcąc unowocześnić i usprawnić siły wojskowe Xięstwa naszego, przeprowadzamy reformę tą, by wrogowie nasi zczezli, a naród bezpiecznym był.

I. Piechota



Piechotę dzielimy na ciężką i lekką.

Do piechoty ciężkiej należą opancerzeni muszkieterzy uzbrojeni w muszkiet, lekką zbroję, rapier. Zadaniem ich jest zniszczenie wroga dzięki salwom ogniowym z broni palnej.

Do ciężkiej piechoty zaliczamy również pikinierów uzbrojonych w lekkie zbroje, rapier i długą pikę. Zadaniem ich jest osłona bratnich wojsk przed nacierającą wrogą jazdą.

Do lekkiej piechoty zaliczmy zebranych i uzbrojonych w różnoraką broń białą i palną chłopstwo, mieszczaństwo. Zadaniem ich jest atak na obóz wroga, wspomaganie i osłanianie muszkieterów w walce wręcz.

Zarówno w ciężkiej jak i lekkiej piechocie 200 wojaków tworzy regiment. 1000 piechurów stanowić będzie natomiast pułk piechoty.

Każdy pułk tworzy się z 3 regimentów muszkieterów i dwóch regimentów pikinierów.

Batalion piechoty tworzyć będzie 1000 piechoty lekkiej.

II. Jazda



Jazdę dzieli się na ciężką i lekką.

Do ciężkiej jazdy zalicza się kirasjerów uzbrojonych w kirys, dwa pistolety i rapier.
Do ciężkiej jazdy zaliczamy również rajtarów uzbrojonych w kirys, muszkiet, dwa pistolety i szablę. Celem ciężkiej jazdy jest przełamanie linii obronnych przeciwnika, potężnym uderzeniem, rajdem.

Do lekkiej jazdy zalicza się dragonię uzbrojoną w zbroje kryte, rapier lub szablę, dwa pistolety. Celem jazdy lekkiej jest oskrzydlanie wroga, szybkie ataki oraz podjazdy.

100 jazdy lekkiej i ciężkiej nazywamy pułkiem jazdy. 1000 jezdzców tworzy szwadron.
Szwadron składa się z 6 pułków dragonii, 2 pułków rajtarii i 2 pułków kirasjerów.

III. Artyleria



Artylerię dzieli się na lekką i ciężka.
Lekkie działa funtowe należą do artyleri lekkiej.
Kartauny naeżą do artylerii ciężkiej.
Kolumbryny jako artyleria wielce potężna i mało zwrotna, będą wykorzystywane tylko przy oblężeniach.

Działa skupiamy w bateriach. Bateria to 5 dział. Każda bateria zawiera 4 lekkie działa funtowe i jedną Kartaunę.

IV. Rzecz o dowódcach i oficerach.

Dowódcy piechoty :

Pułkownik Piechoty
Podpułkonik piechoty
Major pułku
Kapitan regimentu

Dowódcy jazdy :

Pułkownik jazdy
Podpułkownik jazdy
Major szwadronu
Kapitan pułku jazdy

Dowódcy artylerii :

Pułkownik Artylerii
Podpułkownik Artylerii
Major Baterii
Kapitan Baterii

V. Rzecz o Oficerach pomocniczych

W każdym pułku i szwadronie winni być następujący oficerowi pomocniczy:
- 1 kwatermistrz
- 1 kapitan broni
- 1 medyk
- 1 sekretarz
- 1 tłumacz języków obcych

Podpisał i złożył pieczęci Jan Fryderyk, Jaśnie Oświecony Książę Wirtembergii, Mompelgard, Stuttgartu

8 kwietnia 1617 roku wojska Wirtemberskie przekroczyły granicę z Badenią. Dowódcami wojsk Wirtembeskich byli – Książę Wirtembergii i Marszałek Johann Hermann Von Fürstenstein. Po kilkunastu dniach stoczyły walkę z wojskami wroga pod Baden Baden, którą z łatwością wygrały. Po kilku dniach rozpoczęto oblężenie Freiburga, które zakończyło się 15 sierpnia 1618 roku. Kilka dni później Sejm Badeński uznał władzę zwierzchnią Xięcia Jana Fryderyka i ogłosił go Margrabim Badenii.
PS. Na mapie Badenia została anektowana do Wirtembergii co ma symbolizować władztwo Jana Fryderyka na tych ziemiach.

Tymczasem cała Europa pogrążyła się w Wojnach. Austria zaatakowała kilka państw niemieckich, Hiszpania wypowiedziała wojnę Anglii a Francja Bawarii. Wiele z tych państw miało swych sojuszników więc już wkrótce cała Europa stanęła w ogniu ciężkich walk.
W Kwietniu 1619 roku wojownicza Bawaria wypowiedziała wojnę Badenii. Pierwsze walki toczyły się w rejonie Stuttgartu. Zwyciężyły wojska Xiążęce. Jednak wróg ściągał coraz więcej ludzi i już wkrótce rozpoczęto oblężenie Stuttgartu i kilku innych miast. Kontratak wojsk Wirtemberskich zmusił Bawarczyków do wycofania się. 19 maja 1619 roku podpisano pokój, który zakładał powrót do Status Quo i niewielkie odszkodowanie ze strony Bawarii. Kilka dni później podpisano sojusz z Szwecją, Meklemburgią i Pomorzem.

Księstwo Wirtembergii i Margrabstwo Badenii w Maju 1619 roku

Zakładam temat o tej ciekawej postaci.
Przed wojną założyciel ONR-Falanga, antykomunista, antysemita. W 1934 został internowany w obozie w Berezie Kartuskiej. Podczas wojny schwytany przez Gestapo i więziony, ale niedługo po tym zwolniony po reakcji wpływowej rodzinie włoskiej. Później działał w ruchu oporu walcząc zarówno z Niemcami jak i z Armią Czerwoną. Dowódca Uderzeniowych Batalionów Kadrowych, później połączonych z Armią Krajową. Konspirował przeciwko PKWN za co był więziony i przesłuchiwany przez władze sowieckie. Groziła mu kara śmierci i pochowanie w anonimowym grobie. W areszcie bezpieki doznał olśnienia i zaczął współpracować z komunistami. Po wojnie zakłada gazetę "Dziś i Jutro" popierającą komunistów i staje się liderem uprzywilejowanych "ugodowych katolików". Założyciel Stowarzyszenia PAX. W 1957 roku porywają i zabijają mu syna. W 1968 popierał antyinteligencką i antysemicką nagonkę. W latach 1971-1979 członek Rady Państwa. Patriota, kolaborant czy... no właśnie?

Wklejam ciekawy artykuł o nim.

Bolesław Piasecki (1915 – 1979)

Miał wpływ na ludzi. „Gdyby kazał swoim zwolennikom skoczyć z mostu do Wisły – zrobili by to bez wahania” – wspomina Dominik Horodyński. Ten rys powtarza się w każdej relacji.
Jasne, bardzo uważne spojrzenie. Półuśmiech pod wąsem. Spokojny, rzeczowy głos, od razu przechodzący do istoty sprawy. Jedni kręcili z niedowierzaniem głową – „on w pięć minut każdego owinie wokół palca”. – mówił Cat-Mackiewicz. Inni nazywali to charyzmą.

Bolesław Bogdan Piasecki przyszedł na świat 18 lutego 1915 roku w Łodzi jako pierwsze dziecko w rodzinie Ludomira i Pelagii Piaseckich. W 1917 roku rodzina Piaseckich przeniosła się do Warszawy i tam młody Bolesław rozpoczął edukację. Jak wspominają koledzy z ławy szkolnej Bolesław stronił od życia społecznego i towarzyskiego był nawet wstydliwy. Pewnego jednak dnia swojemu najbliższemu koledze, Wojciechowi Kwasieborskiemu, który był przez długie lata „wyznawcą” Piaseckiego w RNR i KN, powiedział: „Zrozumiałem, że będę rządził Polską” i nastąpiła w jego życiu metamorfoza. Błyskawicznie pokonuje kolejne szczeble organizacyjne. Już jako piętnastoletni uczeń gimnazjum im. Jana Zamoyskiego, a więc w 1930 roku, na rok przed maturą, działał w zakonspirowanej organizacji politycznej. W 1931 roku rozpoczął studia na wydziale prawa Uniwersytetu Warszawskiego i wstąpił do Obozu Wielkiej Polski (OWP) a niespełna rok później, jako wpływowy członek Oddziału Akademickiego OWP w Warszawie z grupą zżytych ze sobą młodych ludzi, skupionych wokół jego osoby, sformułował program, który według Jerzego Kurcyusza, prezesa Rady Naczelnej Młodzieży Wszechpolskiej, miał wprowadzić w osłupienie całe Stronnictwo Narodowe.

Program ten został wydany w formie broszury w listopadzie 1932 roku pod nazwą „Wytyczne w sprawach żydowskiej, mniejszości słowiańskiej, niemieckiej, zasad polityki gospodarczej”. Program ten był pierwszym objawem radykalizacji postaw w środowiskach narodowych i pierwszym krokiem do rozłamu, którego bezpośrednim skutkiem było powołanie Obozu Narodowo – Radykalnego (ONR). Dzięki młodzieńczemu zapałowi i uwidaczniającej się charyzmie, Piasecki już jako siedemnastolatek zajmował wysokie stanowiska w hierarchii Ruchu Młodych. W 1933 roku Piasecki obejmuje stanowisko ostatniego kierownika Oddziału Akademickiego OWP i funkcję redaktora naczelnego pisma tego oddziału: „Akademik Polski”. Jest dynamiczny, stanowczy, konsekwentny, w sposób niezwykły oddziałuje na ludzi. Pisze: "Ten, kto nie chce w Polsce rządzić w myśl interesów narodu polskiego, musi rządzić w myśl interesów żydowskich, mniejszości niemieckiej, czy patologicznie kształconej narodowości ukraińskiej".

Włodzimierz Sznarbachowski, czołowy falangista a prywatnie przyjaciel Piaseckiego, tak opisywał swojego przyjaciela i przyszłego „wodza” w okresie studiów:
„ Już na pierwszym roku fascynował kolegów i koleżanki, osobistymi rozmowami wciągał ich do OWP czy Młodzieży Wszechpolskiej. Porównywaliśmy go do Chrystusa, który mówił rybakom, celnikom, przyszłym apostołom po prostu: ‘Pójdź za mną’ i szliśmy oddając mu się na długie lata”.

Od tego momentu w warszawskim OWP coraz większą rolę odgrywać zaczynają ludzie najmłodszego pokolenia obozowego, grupa dwudziestoparolatków, zdolnych, z dużymi ambicjami, przeważnie o wykształceniu humanistycznym lub prawniczym. Na czele grupy staje Bolesław Piasecki, człowiek mający ambicje wodzowskie i posiadający do tego odpowiednie cechy charakteru.
Tak z tego okresu opisuje Piaseckiego jego długoletni współpracownik Wojciech Wasiutyński:
„Był namiętny na zimno, logiczny, podstępny, odważny, niedostępny nastrojom i fantazjom, nieczuły, nie zwierzający się nikomu, nawet przyjaciołom z dzieciństwa, ze swych uczuć. Był okrutny przez poczucie własnej wyższości i obojętności a nie przez sadyzm. Mógł kogoś zabić albo okaleczyć, nigdy jednak dla przyjemności czy satysfakcji własnej”.

Po rozwiązaniu Oddziału Akademickiego „młodzi” z Piaseckim na czele przechodzą do Sekcji Młodych SN, gdzie nie rezygnują ze swego radykalizmu, wydając nielegalne komunikaty. Pierwszy komunikat ukazał się w miesiąc po rozwiązaniu Oddziału Akademickiego OWP a ostatni w listopadzie tego roku. Komunikaty krytykowały działaczy będących w opozycji do Rządu, nawet działaczy własnego obozu, którym zarzucano ograniczenie się do walki legalnej z sanacją, poprzez wybory parlamentarne. W sprawach gospodarczych komunikaty wysuwały hasło samowystarczalności Polski oraz decentralizację przemysłu. Był to kolejny objaw radykalizacji obozu narodowego wysunięty przez tzw. „Grupę Piaseckiego”, która stała się prekursorem idei narodowo-radykalnej w II Rzeczpospolitej. Już w lipcu 1933 roku na zjeździe działaczy byłego Ruchu Młodych w Błotach Karwieńskich pod Karwią Piasecki został dostrzeżony jako przyszły przywódca, jednak nie należał jeszcze do ścisłej czołówki Ruchu Młodych, prześcigali go dużo starci i posiadający większe doświadczenie, Jan Mosdorf i Henryk Rossman.

W październiku 1933 roku przy redakcji „Akademika Polskiego” powstał klub dyskusyjny, zalążek przyszłej organizacji, pod nazwą Komitet Redakcyjny „Akademika Polskiego”. Komitet ten został podzielony na kilka sekcji, sekcją ustrojową kierował Bolesław Piasecki.
Na łamach pisma Komitet Redakcyjny formułował program „Młodego Pokolenia Narodowego”, którego głównym autorem był Piasecki. Piasecki podjął próbę sformułowania zasad przyszłego państwa narodowego. Pierwszy jego artykuł na ten temat ukazał się w „Akademiku Polskim” w marcu 1933 roku. Wypowiadał się w nim Piasecki przeciwko równości obywateli, za przyznawaniem praw stosownie do wartości jednostki dla społeczeństwa. Swą wartość jednostka będzie mogła wykazać w elitarnej, Piasecki używał określenia, arystokratycznej, zbudowanej na zasadzie hierarchii – Organizacji Politycznej Narodu. W następnych artykułach Piasecki rozwinął ideę organizacji narodu i zasad przyszłego państwa narodowego.

14 kwietnia 1934 roku doszło do powstania deklaracji ideowej Obozu Narodowo-Radykalnego, w śród 11 osób uczestniczących w podpisaniu dokumentu znalazł się również dziewiętnastoletni Bolesław Piasecki. W nowej organizacji obiął on funkcję kierownika Sekcji Akademickiej ONR, mając pod swoją władzą najliczniejszą część Ruchu, złożoną z dynamicznych, młodych ludzi.

Piasecki konsekwentnie umacniał swoją pozycję w ONR jednak zdarzył się wypadek, który zahamował i wstrzymał nie tylko postępy młodego ideologa, ale również całego Ruchu. 15 czerwca został zamordowany przez nieznanych sprawców minister Bronisław Pieracki. Władze rządowe za zabójstwo ministra obarczyło ONR. W związku z czym już 16 czerwca całe kierownictwo partii zostało zatrzymane i przewiezione do więzienia centralnego przy ulicy Daniłowiczowskiej, wśród aresztowanych znalazł się również Bolesław Piasecki. Stamtąd w nocy z 6 na 7 lipca 1934 roku wszyscy zostali przewiezieni do Obozu Odosobnienia w Berezie Kartuskiej. Większość ONRowców zwolniono 18 września 1934 roku. Piasecki obóz opuścił dzień później po odsiedzeniu kary 24godzinnego karceru za odmowę siedzenia w jednej ławce z Ukraińcem.

Już w więzieniu na Daniłowiczowskiej działacze skupieni wokół Piaseckiego zapoczątkowali rozłam, min. krytykując kierownictwo organizacji, że po aresztowaniach postępowało tchórzliwie (np. Mosdorf ukrył się i nie przejawiał żądnej działalności). Zarówno Piasecki, jak i Rossman samych siebie uważali za najodpowiedniejszych kandydatów na stanowisko „wodza”, nie biorąc pod uwagę Mosdorfa, który według nich zdezerterował. Wróciwszy do Warszawy, zwolniony Piasecki od razu przystępuje do prac organizacyjnych, min. werbując nowych członków do swojej grupy. Rozłam zapoczątkowany na Daniłowiczowskiej a który dojrzewał w Berezie Kartuskiej ostateczny finał przyniósł w kwietniu 1935 roku w postaci rozbicia organizacji na dwie grupy: ONR-ABC, pod przywództwem Rossmana i Ruch Narodowo-Radykalny (RNR), kierowany przez Piaseckiego, nazywany również ONR-Falanga. W końcu Piasecki doczekał się organizacji na miarę swoich ambicji.

RNR Falanga był organizacją hierarchiczną o ściśle sprecyzowanym programie, który został przedstawiony w książce Piaseckiego „Duch czasów nowych a Ruch Młodych”, która ukazała się w pierwszych miesiącach 1935 roku. Autor wskazał jako główne zadanie rozbudzenie nacjonalizmu, który jest „zasadniczym tłem nadchodzącej epoki”, i wciąganie do ruchu nacjonalistycznego „biernych” elementów narodu. Celem ostatecznym jest Bóg, a „warunkiem osiągnięcia celu ostatecznego” jest praca dla narodu – oto wnioski wyciągnięte z książki. Piasecki jako Kierownik Główny, nie skrępowany żadnymi ograniczeniami, był bardzo aktywny w poszukiwaniu politycznych kontaktów.

Z inicjatywy generała Głuchowskiego, wówczas wiceministra Spraw Wojskowych zetknął się z pułkownikiem Kocem, szefem Ozonu (Obozu Zjednoczenia Narodowego). Koc zgodził się wizytować tajny, nielegalny kurs dowódców Falangi. Wojskowe metody i dyscyplina zrobiły duże wrażenie, ale jeszcze większe sam „wódz”. Piasecki był na tyle silną osobowością, że zdominował starszego i bardziej doświadczonego partnera. Płk. Koc powtarzał, że czuje się w Piaseckiego towarzystwie „jakby był znowu legionistą”.
Piasecki utworzył prawdziwie zmilitaryzowaną i karną organizację w której jego autorytet jako „wodza” był nie kwestionowany, czemu daje wyraz choć by potoczna nazwa członków RNR „bepiści”, która pochodzi od inicjałów ich przywódcy. Z czasem Piasecki powołał do życia Narodową Organizację Bojową (NOB) Życie i Śmierć dla Narodu. Składająca się z kadry Falangistów, fanatyków idei narodowo-radykalnej, szerzyła postrach wśród ideowych przeciwników budząc szacunek i respekt.

Rozpoczął się okres dynamicznego rozwoju organizacji Piaseckiego, która stała się wzorem dla wszystkich innych organizacji działających w II RP i atrakcyjnym partnerem dla rządzącej Sanacji, która, nie zważając na młody wiek partnera, prowadziła z nim szeroko zakrojone rozmowy oferując wysokie stanowiska państwowe i społeczne ( np. Jerzy Rutkowski, zaufany falangista Piaseckiego, został szefem rządowej przybudówki młodzieżowej Związku Młodej Polski, skupiającej w swoich szeregach 30 tysięcy ludzi a Henryk Musiał, główny falangista na Śląsku, został kuratorem Związku Nauczycielstwa Polskiego). Miał więc 20-letni Piasecki realną szansę na przejęcie edukacji młodzieży w Polsce i wprowadzenie wzoru falangistowskiego we wszystkich szkołach co, obok planu 12-letniego nazywanego potocznie „oblężeniem sanacji” (przejęcie przez falangistów wszystkich znaczących organizacji młodzieżowych II RP, co konsekwentnie się udawało) miało zaowocował „Przełomem” czyli zwycięstwem rewolucji narodowo-radykalnej i stworzeniem Państwa Narodowego-Katolickiego. W lutym 1937 roku Komitet Redakcyjny Ruchu Młodych z Piaseckim na czele opracował i wydał „Zasady Programu Narodowo-Radykalnego”, czyli wykładnię nowoczesnej myśli nacjonalistycznej stanowiącej rozwinięcie wcześniejszej książki Piaseckiego „Duch czasów nowych a Ruch Młodych”.

Największym publicznym wystąpieniem RNRu , będącym jednocześnie manifestacją siły i determinacji, był, zwołany na dzień 28 listopada 1937 roku, Wielki Wiec Falangi w Cyrku braci Staniewskich w Warszawie. Wiec zgromadził około 3000 zwolenników Piaseckiego do których „wódz” przemawiał, przy owacjach i entuzjazmie zebranych. Jednak sukces propagandowy jakim był niezawodnie zwołany Wiec stał się jednocześnie końcem kontaktów politycznych RNRu a tym samym Piaseckiego, który zaczął się jawić jako niebezpieczny i niewygodny partner. RNR zaczął tracić pozycję i pierwotny dynamizm, jedynie NOB nadal twardo i bezwzględnie stał przy swoim „wodzu”. Wybuch II wojny światowej we wrześniu 1939 roku kończy pierwszy etap w życiu Bolesława Piaseckiego. Etap młodego rewolucjonisty zmagającego się o utworzenie totalnego państwa katolickiego.

Wojenna rzeczywistość nie zaskoczyła Piaseckiego. Długoletni okres nielegalnej działalności oraz bojowy charakter ONR doskonale pasowały do warunków konspiracji. Już więc po zakończeniu kampanii wrześniowej byli członkowie RNR a zwłaszcza NOB zaczynają na powrót działalność konspiracyjną tym razem w warunkach okupacyjnych. Sam Piasecki w tym czasie przebywa w niemieckiej niewoli, ujęty za swoją przedwojenną działalność, jednak dzięki interwencji żony włoskiego dyplomaty zostaje wypuszczony z więzienia we wrześniu 1940 roku i od razu przechodzi do konspiracji. Mając przygotowany grunt do działania Piasecki obejmuje przywództwo nad dawnymi falangistami działającymi w ramach Konfederacji Narodu (KN) i w ciągu kilku miesięcy przejmuje całą organizację pełniąc od początku 1941 roku funkcję Komendanta Głównego Konfederacji Narodu pod pseudonimem „Sablewski”.
Konfederacja Narodu pod rządami „Sablewskiego” przekształca się w organizację ściśle zhierarchizowaną i zdyscyplinowaną na wzór przedwojennego RNRu. Piasecki jednak dostosowuje myśli i metody do rzeczywistości.

Przełom zastępuje „Uderzenie”, czyli zbrojnym aktem siły mającym urzeczywistnić cel, którym nie jest już Wielka Polska ale Imperium Słowiańskie, którego trzon stanowiłaby Wielka Polska: od Odry i Nysy Łużyckiej na zachodzie, Prus Wschodnich na północy, do granicy z 1772 roku na wschodzie. Wreszcie ideę narodowo-radykalną zastąpił „Uniwersalizmem”, systemem myślenia stworzonym przez osobistego przyjaciela Piaseckiego, księdza Józefa Warszawskiego, legendarnego „Ojca Jana”, kapelana Szarych Szeregów. I znów Piasecki, swoją charyzmą i śmiałą myślą zgromadził wokół siebie tysiące młodych „wyznawców”, którzy uwierzyli, że Uderzeniem stworzą Imperium Słowiańskie, któremu ciągłość zapewni idea Uniwersalizmu. Przy KN powstaje Ruch Kulturalny, skupiający najwybitniejszych twórców i artystów młodego pokolenia czasu okupacji. To w ramach Ruchu Kulturalnego powstaje pismo „Sztuka i Naród” a jego kolejni redaktorzy piastują wysokie funkcje w intelektualnej przybudówce KN.
We wrześniu 1941 roku Piasecki ze swoją organizacją przechodzi do ZWZ, gdzie od wiosny 1942 roku w ramach KN wyodrębnia Uderzeniowe Bataliony Kadrowe (UBK), tworzone z myślą o bezpośredniej walce partyzanckiej.

W sierpniu 1943 roku UBK pod dowództwem „Sablewskiego” zostają wcielone do tworzącej się Armii Krajowej (AK) w ramach której tworzą 3 batalion 77 pułku piechoty AK.
W lipcu 1944 roku UBK biorą udział w operacji „Ostra Brama” czyli zajęciu Litwy Środkowej z głównym uderzeniem na Wilno w ramach szeroko zakrojonej, ogólnopolskiej akcji „Burza”. Min. 1 lipca 1944 roku 3 batalion stoczył swoją najkrwawszą bitwę pod Trabinem. Około 1000 żołnierzy przez trzy tygodnie z uporem i determinacją stawiało opór przeważającej sile wroga, doprowadzając do zwycięskiego końca. Bitwa była kierowana przez sztab 3 batalionu na którego czele stał Bolesław Piasecki. Również14 sierpnia 1944 roku oddział pod dowództwem Piaseckiego przeprowadził udany wypad na Mittenheiden (obecnie Turośń) w Prusach Wschodnich, wciągając w zasadzkę niemiecką jednostkę. W obliczu inwazji Armii Czerwonej na kresy wschodnie w październiku 1944 roku Piasecki podjął decyzję przejścia UBK na Nowogródczyznę a następnie na Wileńszczyznę. Ostatecznie tocząc nieustanne boje z Niemcami i Rosjanami z niedobitkami UBK Piasecki przedostaje się na Mazowsze. 12 listopada 1944 roku w wyniku zdrady zostaje wraz ze sztabem wzięty do niewoli przez Armię Czerwoną w Józefinie pod Warszawą a następnie przekazany w ręce NKWD. Po przesłuchaniach prowadzonych osobiście przez generała Iwana Sieriowa, zwierzchnika NKWD na Polskę, choć groziła mu kara śmierci w anonimowym grobie, po osobistej interwencji Gomułki został przekazany władzom polskim i osadzony w więzieniu w Warszawie.
W celi Piasecki dochodzi do wniosku, że naiwni mogą sobie czekać na III wojnę światową, ale kraj czekać nie może. Musi powstać ideowa i organizacyjna alternatywa. Tak dla rządzącej lewicy jak i dla negacjonistów z podziemia. Dlatego 22 maja 1945 roku Piasecki wydał oświadczenie skierowane do władz, w którym pisał:
„Istnieje poważna cześć społeczeństwa, która tkwi w opozycji, czy bierności z powodu braku zaufania politycznego i w skutek kompletnej dezorientacji zmianami, które zaszły na polskich ziemiach w ciągu ostatniego roku. Jestem przekonany, że oddziaływaniem swym mógłbym pociągnąć do realnej pracy dużą część tego elementu”.

Swą ofertę współpracy Piasecki uzasadnił w trzech punktach:
- Idea bezkrwawej rewolucji społecznej w Polsce – podkreślając radykalizm wzięty z RNR
- Jednakowy z Rządem Tymczasowym stosunek do ZSRR, co jak formułował:
„Teza Rządu Tymczasowego ścisłego sojuszu z Rosją jest i moją tezą” – w tej ostatniej sprawie został niewątpliwie przekonany w więzieniu, będąc jednocześnie wierny zasadom polskiego nacjonalizmu, to jest współpraca z Rosją, która jest państwem słowiańskim.

Kiedy 2 lipca 1945 roku Piasecki został wreszcie zwolniony , zastał grunt przygotowany do działania. Od razu formułuje program ofensywy katolicyzmu. 25 grudnia 1945 roku ukazał się tygodnik „Dziś i Jutro”, jedyne pismo katolickie w Polsce Ludowej tamtego okresu, skupiające środowiska działaczy katolickich, będące ośrodkiem integrującym kolejne wcielenie „Grupy Piaseckiego”.

W 1949 roku z inicjatywy Piaseckiego powstaje „PAX” – instytut wydawniczy, który w 1952 roku przekształca się Stowarzyszenie „PAX”, którego zostaje oczywiście przewodniczącym, otaczając się najwierniejszymi ludźmi z przedwojennego RNRu i wojennej KN (np. zastępcą Piaseckiego w „PAXe” zostaje Zygmunt Przetakiewicz przedwojenny szef bojówek ONRu a następnie NOBu). Obie instytucje uratowały dla polski dziesiątki pisarzy, poetów, działaczy społecznych. Z więzień i katowni UB zdołano wyciągnąć, i tym samym ocalić od śmierci, setki patriotów. Miliony Polaków miały dzięki nim dostęp do prawdziwej historii, do wybitnej literatury, a wreszcie do Słowa Bożego. Piasecki kolejny raz daje się poznać jako znakomity realista i pragmatyk odnajdując się, w sobie tylko wiadomy sposób, w nowej rzeczywistości. O PAXie mówiono, że jest to prawdziwe państwo w państwie, jedyne prywatne przedsiębiorstwo od Władywostoku po Łabę, którego Piasecki jest niekwestionowanym władcą otoczonym wiernym i lojalnym dworem, towarzyszami z RNR i KN. W tak stworzonym „imperium” Piasecki mógł włączyć się do aktywnej polityki bez przymierza z PZPR.

W styczniu 1950 roku w wytycznych dla środowiska „Dziś i Jutro” Piasecki rzucił ryzykowne hasło „przezwyciężyć zwycięzcę!” przy czym każdy wiedział, że chodzi o marksizm. Jednak władze państwowe nie interweniowały. W roku 1956 Piasecki opublikował artykuł „Instynkt państwowy”, w którym wyraźnie opowiedział się po stronie sił konserwatywnych. Min. wytykał społeczeństwu polskiemu brak instynktu państwowego, który jest głównym motorem budowania przyszłości narodu. Według Piaseckiego Polacy powinni być sami odpowiedzialny za swoje państwo, a co za tym idzie powinni rzetelnie wziąć się za odbudowę nie tylko państwa ale i narodu, który tkwi w bierności. Zaraz po ukazaniu się artykułu doszło do tajemniczego porwania i brutalnego zamordowania, pierworodnego syna Piaseckiego, Bohdana. Przywódca PAXu jak i całe środowisko skupione wokół jego osoby, było przekonane, że ten tragiczny wypadek był karą za ukazanie się „Instynktu państwowego”, a za zbrodnię odpowiedzialne są wysoko postawione osoby pochodzenia żydowskiego rządzące faktycznie Polską, co nasuwało również wniosek, że była to zemsta za przedwojenną działalność „naczelnego antysemity i nacjonalisty II RP” czemu sprzyjał fakt, że morderstwo na młodym Piaseckim zostało dokonane w sposób rytualny, według żydowskiej religii a główni sprawcy zbrodni uciekli bezkarnie do Izraela. Jednak, jak było do przewidzenia, władze państwowe nie dały wiary tym rewelacjom i sprawa po nie wykryciu sprawców została umorzona.

Ten tragiczny dla Piaseckiego cios nie wyłączył go jednak z życia politycznego, na co liczyły środowiska zlecające zabójstwo. Tak w tym okresie w sposób nienawistny pisał o Piaseckim Leopold Tyrmand w miesięczniku „Świat”:
"Wysoki blondyn o oczach niebieskich, otwartych, dobrze zbudowany, o ujmującej twarzy i pełnych godności ruchach wodza Gallów. Ostatni prasłowiański kniaź polityczny podejmujący swych wasali wśród scenerii z niedźwiedzich skór"

W roku 1965 Piasecki został posłem na sejm a w 1971 członkiem Rady Państwa.
Do ostatnich swoich dni Piasecki nie wyparł się swoich ideałów, które pomimo wielu trudności towarzyszyły mu przez całe życie, choć ewoluowały one wraz z ich twórcą w zmieniających się radykalnie warunkach politycznych. Bolesław Piasecki był politykiem wielkiego formatu, prawdziwym „zoon politykiem”, jak pisał o nim Wasiutyński. Był być może największym Polskim politykiem XX wieku, który po prostu miał to nieszczęście, że zawsze był przeciwko wszystkim i mając małą grupę wyznawców-straceńców chciał zmieniać świat.

Bolesław Piasecki zmarł 1 stycznia 1979 roku.Nad jego grobem kapłan, który znał go od czterdziestu lat, mówił o zmarłym:
„W pokoleniu swoim zaznaczył swą obecność zdecydowanie i wyraźnie, nie tylko w kręgu przyjaciół i bliskich, ale w szerokiej społeczności polskiej. Obecność ta zaznaczona jest w nieprzeciętnym wymiarze myśli, z której zrodziły się Jego drogi. A drogom tym był wierny, bo przekonany o ich słuszności, choć nie wszyscy to przekonanie podzielali”.

Źródło: http://www.endecja.pl/biografie/osoba/105[/quote]

Absorbujący Afganistan
Napisał Andrzej Walentek (PZ 28/2007)
środa, 04 lipca 2007
Z gen. broni Waldemarem Skrzypczakiem, dowódcą wojsk lądowych, rozmawiał Andrzej Walentek

Chiński teoretyk sztuki wojennej Sun Tzu dwa i pół tysiąca lat temu napisał: „Sto zwycięstw w stu bitwach nie jest szczytem umiejętności. Szczytem umiejętności jest pokonanie przeciwnika bez walki”. Czy osiągnięcie tego ideału jest możliwe w Afganistanie?
– Warunkiem jest przeciągnięcie przez wojska koalicji afgańskiego społeczeństwa na swoją stronę. Jednym ze sposobów są projekty CIMIC, jednak nie można zapominać, że Afganistan to bardzo zacofany kraj, którego ludność pozostaje wciąż w relacjach plemiennych. Jeśli nie uwzględnimy afgańskich uwarunkowań, ta operacja nie zakończy się sukcesem. Nasi żołnierze stacjonują przy granicy afgańsko-pakistańskiej, więc ogromny wpływ na sytuację w rejonie mają nie najlepsze relacje między tymi państwami.

Afgańczyków trzeba materialnie przekonać, że lepiej będzie się im żyło pod rządami demokratycznymi niż al Kaidy i talibów. Nasi żołnierze przygotowali już 19 projektów pomocowych, które, co niezwykle istotne, zostały zaaprobowane przez władze plemienne i lokalne.

Czy pod koniec czerwca opuścił Pan Afganistan z poczuciem, że nasza grupa bojowa rozwinęła już w pełni skrzydła?

– Niestety, nie. Duża część środków, które są potrzebne żołnierzom, jeszcze nie dotarła do miejsc przeznaczenia. Dotyczy to m.in. radiostacji indywidualnych PNR-500 i lamp stroboskopowych. Dopiero dostajemy część sprzętu, który zamówiliśmy w grudniu ub.r. Do dzisiaj nie dotarło dziesięć kabin opancerzonych do Jelczy, które są już w Afganistanie. W wyniku podjęcia w ub.r. decyzji o powołaniu Inspektoratu Wsparcia zlikwidowano logistykę Wojsk Lądowych. Od lutego do końca czerwca br., czyli w fazie finalizacji przygotowań do tak trudnej misji, mieliśmy logistyczną czarną dziurę. Musieliśmy uciekać się do typowej polskiej improwizacji w najgorszym tego słowa znaczeniu. Skutki tego odczuwamy do dziś. Od września ub.r., kiedy powierzono mi dowództwo Wojsk Lądowych, przygotowanie misji afgańskiej pochłania 75 proc. mojego czasu, wliczając w to także weekendy.

Jeden z ostatnich weekendów spędził Pan w Afganistanie, gdzie grupa żołnierzy z bazy Wazi Khwa poprosiła o powrót do kraju. Nie postawiono im do tej pory żadnych zarzutów, ani nie wyciągnięto wobec nich konsekwencji dyscyplinarnych...

– Ci żołnierze złożyli formalne wnioski o rotację do kraju. W mojej ocenie nie można w tym wypadku mówić o jakiejkolwiek zmowie. Swoją ocenę przedstawi oczywiście żandarmeria, która prowadzi w tej sprawie postępowanie.

Czy to oznacza, że żołnierze mieli rację, motywując swoje wnioski złym wyposażeniem, m.in. niedostatecznym opancerzeniem otrzymanych od armii USA pojazdów HMMWV?

– Uwagi były racjonalne, ale odniosę się do tej sprawy w inny sposób. Roszczenia zgłaszają jedynie żołnierze 18 Batalionu Desantowo-Szturmowego, co budzi we mnie poważne wątpliwości co do kondycji tej jednostki. Takich problemów nie było w Ghazni, kiedy żołnierzy 17 Brygady Zmechanizowanej wysłano do akcji na takich samych HMMWV. To samo dotyczy żołnierzy w Iraku, którzy są pod ciągłym ostrzałem i mają dużo gorsze wyposażenie niż ich koledzy w Afganistanie. Żołnierze z 25 BKPow w Iraku nie narzekają i walczą z godnością. Problem polega na tym, że żołnierze 18 Batalionu uwierzyli, iż są najwyższej klasy szturmanami, i uznali, że muszą otrzymać sprzęt najwyższej klasy światowej. Niestety, jest to poza zasięgiem naszej armii. Procedury są takie, że od decyzji dotyczącej zapotrzebowania na sprzęt do jej wykonania mija 12–18 miesięcy. Irytuje mnie, że żołnierze zgłaszają swoje pobożne życzenia, nie dostrzegając zmian, jakie nastąpiły w ciągu ostatniego pół roku. Zmagamy się z biurokratycznymi procedurami. Mam świadomość tego, że mnie także ktoś prawdopodobnie zarzuci podjęcie takich, a nie innych decyzji. Na razie każda inicjatywa Wojsk Lądowych zmierzająca do poprawy wyposażenia żołnierzy służących w misjach ma aprobatę szefa MON.

Czy informacje, które do Pana trafiają, potwierdzają, że w Iraku Polacy wystawieni są obecnie na większe ryzyko niż w Afganistanie?

– Oczywiście. Panami w naszej strefie, zwłaszcza w nocy wokół Diwaniji, są główne siły sadrystów. Takiej sytuacji nie ma w Afganistanie, zwłaszcza w prowincjach, w których stacjonują i działają Polacy. Wynika to z tego, że jest to jeden z najbiedniejszych regionów kraju, w którym nie ma nawet upraw maku.

Kiedy ostatecznie dotrą do Afganistanu pancerze kompozytowe do Rosomaków i obiecane przez Pana w lutym br. granatniki automatyczne?

– Do 15 lipca transportery, które są przeznaczone do akcji bojowych, będą już miały zamontowane dodatkowe opancerzenie. Co do granatników, to ich zdobycie w ramach obowiązujących nas procedur byłoby możliwe dopiero we wrześniu. Jednak udało nam się pozyskać za granicą bezpłatnie 20 granatników Mk. 19 i 5 tys. sztuk amunicji do nich. Większość do końca lipca z całą pewnością trafi do Afganistanu. Kilka wyślemy do Iraku. W sierpniu do Afganistanu trafią też bezzałogowe statki latające. Zostaną kupione z budżetu Wojsk Lądowych specjalnie na potrzeby tej misji.

A co ze śmigłowcami Mi-17, które miały trafić do Afganistanu z drugą zmianą naszego kontyngentu?

– Niestety, nie uda się ich przygotować do tego czasu. Problem braku własnych śmigłowców jest boleśnie odczuwany przez naszych żołnierzy, którzy nie zawsze mogą liczyć na maszyny amerykańskie. Armia USA w Afganistanie ma zabezpieczone jedynie 20 proc. własnych potrzeb dotyczących śmigłowców.

Czy uzupełniono już braki wynikające z rozszabrowania części sprzętu podczas jego przerzutu?

– Nie miały one wpływu na zdolność bojową naszych jednostek. Najpoważniejszą stratą jest maszyna sapersko-inżynieryjna „Bożena”, która się nie odnalazła. Zamiast niej do Afganistanu wysyłamy kolejnego „Inspektora” – robota do likwidowania ładunków wybuchowych. W sumie w Afganistanie będą trzy takie maszyny.

Minister Aleksander Szczygło zapowiedział, że do końca czerwca będzie gotowa analiza, która wskaże, czy kolejna brygada pancerna ma zostać uzbrojona w czołgi rodzimej produkcji PT-91 Twardy, czy niemieckie Leopardy. Jak brzmi werdykt, tak istotny dla krajowego przemysłu?

– Swoją opinię przesłałem 2 lipca szefowi MON, który podejmie ostateczną decyzję. Jestem zwolennikiem Leopardów. Przemawiają za tym znaczne problemy z systemem kierowania ogniem „Drawa” w czołgach PT-91, mimo wydania przez MON na ten cel ogromnych pieniędzy. Twardy to, moim zdaniem, konstrukcja przestarzała. Jeden z posłów zaproponował, aby dokonać konfrontacji przygotowanej dla Malezji wersji Twardego z Leopardem. Nie mam nic przeciw temu.

W maju kierownictwo MON i armii rozpatrywało pomysł przeniesienia dwóch „misyjnych” jednostek – 6 BDSz i 25 BKPow spod zwierzchnictwa Wojsk Lądowych do tworzonego Dowództwa Wojsk Specjalnych. Obie brygady aeromobilne zostały w Wojskach Lądowych, ale podobno sprawa ich podporządkowania nadal pozostaje otwarta.

– W tej kwestii ktoś pomylił zasadnicze rzeczy. W żadnej armii na świecie dowództwo sił specjalnych nie jest instytucją kreującą cokolwiek. Nawet w USA jest to jedynie dowództwo zadaniowe. U nas ktoś myli taktykę z poziomu plutonu czy kompanii ze sztuką operacyjną. Jest to myślenie kategoriami bitwy pod Arnhem, gdzie wylądowała brytyjska 1 Dywizja Powietrznodesantowa, która po tej operacji, podobnie jak nasza Brygada Spadochronowa, nie odzyskała już gotowości bojowej. Współczesna teoria mówi, że takie jednostki jak 6 Brygada Desantowo-Szturmowa czy 25 Brygada Kawalerii Powietrznej nie są wykorzystywane do operacji głębokich. Takie operacje wykonuje się przez uderzenia najnowszych środków rażenia o dużym zasięgu, a nie wojskami. Dobrze by było, aby twórcy tych teorii wzięli także pod uwagę doświadczenia z użycia izraelskich wojsk specjalnych, które nie odegrały żadnej roli podczas ostatniej wojny libańskiej. Propozycje, które widziałem, świadczą o tym, że ich autorzy nie mają poczucia odpowiedzialności za swoje pomysły.

[/quote]

Bardzo ciekawy wywiad. W większości postawionych pytań Dca WL odnosi się do problemów poruszanych od dawna na tym forum w kilku działach. Co najważniejsze robi to bez owijania w bawełnę co na m,nie osobiście robi bardzo dobre wrażenie. Panie Generale i szacunek

Pozdrawiam,
V67

Na wschód od 18 dywizji (tam gdzie teraz jest narysowana 29) przez jakiś czas była tylko suwalska brygada kawalerii. To nie były duże sily, praktycznie nie miały kontaktu z przeciwnikiem i zostały przesunięte w rejon Zambrowa. Problem na tym odcinku pojawił się w momencie wejścia do walki XIX korpusu. Na twoim szkicu XIX korpus jest użyty w rejonie Bydgoszczy w kierunku na Warszawę, wobec czego niebezpieczeństwa praktycznie nie ma.

Nie mam czasu narysować - ale zapominasz o 10 DPanc, która po spacerze przez Tczew maszeruje na wschód by wyjść na skrzydło i o 206 DP siędzącej na linii kolejowej i mogącej się pojawić na skrzydle chyba nawet szybciej niż 10 DPanc

W związku z warunkami terenowymi, dość dużym rozbudowaniem pozycji uważam, że jedna dywizja rezerwowa była w stanie powstrzymać przeciwnika (z jakimś tam wsparciem ON).

Nie wiem dlaczego nie chcesz ruszyć z pozycji 18 DP - spokojnie mogłą wykonać uderzenie razem z 19 i 1. 41 zostawiłbym w odwodzie, ściągając jednocześnie szybkimi marszami 29.

Ciągle zapominasz o jednym - w tym czasie 41-a jest "na chodzi" w góra 50%, a 38-a jeszcze gorzej

Wykonujesz uderzenie na skrzydło i tyły, zaczynając od 18 DP przez Ostrołękę. Niestety nie mam w tej chwili mapy. W efekcie uderzasz na tyły i skrajne lewe skrzydło korpusu W. następnie do uderzenia wchodzą 1 i kolejno 19 DP, i korpus masz zrolowany. Zakładamy wiązanie od czoła (zaczepnie) przez 8 i 2 BKaw.

Najwyżej na skrzydło K Wodrig - pamiętaj iż on i I K idą wąsko przy sobie.
8 DKaw nie może interweniować bo Pomorska się dopiero cofa z lewego skrzydła GO Wschód, a Wileńska musi chronić jej prawe skrzydło.

Mam prośbę - datuj swoje wydarzenia

Efekty muszą być. Masz bardzo silną miejscową przewagę i dodatkowo przewagę pozycji.

Pozdrawiam
Krzysiek[/quote]

Koncepcja Porwita, jak już wspominałem, w swych założeniach bardzo słuszna, kiedy się w nią wgłębimy ma kilka wg mnie istotnych mankamentów. O niektórych pisał Mitoko, ja jeszcze dodam, że sprawę zaciemnia fakt, iż dyskutujemy tylko o wielkich jednostkach piechoty i kawalerii, a zupełnie zapominamy np. o ON, bataliony, której można było grupować w większe jednostki, tak, jak BK w DK. Ponadto nic nie wiemy o stanie umocnień, w szczególności na Bugo – Narwi i Biebrzy, a może mieć to dość duże znaczenie dla naszych rozważań.

Racja - nie mam czasu by to przygotować

A ,,Wisła””
Będę się czepiał do jej prawego skrzydła, a w szczególności do sił zgrupowanych na północ od Bydgoszczy. Jeżeli uwzględnić zadanie pt. rozpoznanie walką kierunków natarcia enpla, to, po co pchać tam aż trzy BK i 10BK. A już zupełnie nie rozumiem, po co Porwitowi Pom BK w rejonie Świecie – Nowe. No, chyba po to, aby w odpowiedniej chwili przejść przez Wisłę i wzmocnić GO Wschód. Dalej: ze szkicu wynika, że wepchnięto nasze siły daleko w Korytarz i prawe skrzydło Now BK znajduje się miedzy Brusami a Kościerzyną. A po co?
Uwzględniając nasze hipotezy, co do kierunków uderzeń niemieckich, uważam, że na tamtym obszarze do wykonania postawionego zadania w zupełności wystarczyły dwie BK, jednostki ON oraz możliwie największa ilość pododdziałów saperskich. Prawe skrzydło powinno być maksymalnie na wysokości Chojnic. Pchać cokolwiek dalej na północ, to wg. mnie karygodne niedopatrzenie. Uważam, że przy taktyce opóźniania enpla, a co za tym idzie rozpoznawania walką, oraz przy stosowaniu zniszczeń na jak najszerszą skalę ( mosty, skrzyżowania, przepusty, o zniszczeniu mostów w Tczewie i wszystkiego, co się da na stacji kolejowej Chojnice nie wspomnę) siły te mogły wykonać swe zadanie. Trudno jednoznacznie stwierdzić, czy siły te zdołałyby się wycofać w kierunku Bydgoszczy, więc należałoby rozważyć możliwość odskoku za Wisłę. Do wykonania powyższego wystarczyłaby GO,,Tuchola’’ w składzie Pom, Now BK, Pom. BON oraz jednostki saperskie. Reasumując: wywalamy, co się da w powietrze i wiejemy jak najszybciej za Wisłę.

Patrząc na to rostawienie można odnieść wrażenie iż Porwit przyjął następującą kolejność rolowania:
- wysunięta (i pewno rozczłonkowana) Nowogr BKaw cofa się do linii między 10 BKZ a Pom BKaw
- następnie Nowogr BKaw i 10 BKZ cofają się na Bydgoszcz (zabezpieczane przez Wołyńską BKaw), a Pomorska przechodzi w Grudziądzu do GO Wschód.

GO ,,Wchód’’ też za silna. Wg mnie wystarczy 16DP, Wil BK, baony ON. Zakładamy wzmocnienie tych sił GO,,Tuchola’’. Kierunek wycofywania się na Włocławek, Płock.
Kierunek wyprowadzający na Bydgoszcz – Inowrocław może osłaniać GO,,Bydgoszcz’’ w składzie 4, 15DP, Woł, Kres BK. Osłonę Poznania od zachodu z powodzeniem mogła spełnić Pozn.BON. Na lewym skrzydle w rejonie Rawicza DK: Wlkp i Podol BK. Odwodowe 14,17 DP i 10BK przewiduję zgrupować w rej Koła.

I tu pytanie czy zdąży się zwinąć na Włocławek - jeżeli już chcesz wywalać jedną BKaw z Korytarza - to może lepiej zostawić w GO Wschód Pomorską i Wil BKaw + ON - a DP cofnąć - 16-ą pod Toruń, a 4-ą pod Włocławek (by w razie czego mogła wzmocnić obronę lewego skrzydła A Narew).
Kolejna sprawa - duży ból - ale chyba jednak 17-a musi siedzieć w miejscu nim cofną się 14 i 15 DP - inaczej w razie szybkiego chwycenia Torunia przez Niemców bedzie po nich

W zamyśle nie przewiduję, aby GO,,Bydgoszcz’’ miała się wdawać w jakieś przewlekłe walki. Po wywaleniu wszystkich mostów na Noteci, w rej.Bydgoszczy i w Toruniu szybki odwrót na kierunek Kutna.

No właśnie od tego momentu odwrót się spowalnia - bo trzeba cofnąć dwie DP, a tempo ich cofania zależy od tempa cofania GO Wschód

Uwzględniając rozpiskę Mitoko nie ma siły: dojdzie do bitwy gdzieś w rejonie Koło – Kutno. Bijemy się z 10KA i 14KZmot. Czy możemy ew. liczyć na Armię Odwodową?

No właśnie tu jest kiepsko - bo do takiej sytuacji mogłoby dojść koło 4-6.09 - a wszystkie DP A Odwodowej są z mobilizacji powszechnej. 44-a musi siedzieć na miejscu zabezpieczając linię Bzury, 35 i 39 DP zabezpieczają wsparcie A Pilica i A Kraków - pozostaje 3-a DP - też pewno niegotowa

GO,,Wschód’’ i GO,,Tuchola’’ mogła się bić wg mnie tylko z XXI KA. Nie uważam, aby dowództwo GA Nord użyło XIX KPanc dla rozwalenia tych sił na drugorzędnym kierunku. Uważam, że po wzmocnieniu 10DPanc i jeszcze ew. czymś z odwodów GA, Guderian stara się wjechać do Brześcia.

Jak mówilem - nad wsch Narwią już koło 4-5.09 mgłyby się pojawić 10 DPanc i 206 DP.
Natomiast czy uderzenie prawym brzegiem Wisły nie ma sensu - w takiej sytuacji moim zdaniem ma - jeżeli XIX-y by w miarę szybko przespacerował się po GO Wschód wyszedłby na Toruń i Włocławek, łącząc się z I K - dalej ma kierunek na płd w stronę XIV-ego a następnie na płd-wsch wzdłuż Wisly na tyły A Pilica, odcinając ją od Wisły.
Łee - bardzo brzydki dla nas scenariusz

A.,,Narew’’
Ze schematu Porwita można wywnioskować, że nie było umocnień w rej Mławy, a więc spokojnie możemy przyjąć, że te środki poszły na umocnienie linii Biebrzy, Narwi i Bugu w stosownych miejscach, a idąc dalej, jeżeli przyjmiemy, że wykonano wszystkie przewidziane planem prace fortyfikacyjne, wzmocniono Modlin – to ja Niemcom nie zazdroszczę.

Raczej tego nie zakładał skoro dał tam tylko kawalerię

Wydaje mi się, że po zepchnięciu DK spod Mławy, 3A poszłaby tak, jak w realu i starała się przełamać linię Narwi łamiąc sobie zęby. Zauważam jedną niebezpieczną sprawę : na miejscu niemieckiego dowódcy starałbym się XIX KPanc przeskrzydlić nasze siły i wyjść na tyły Armii ,,Narew’’ uderzając na kierunku Augustów- Sokółka – Białystok.
I zaczynają się schody….Co dalej?

To zależy od tego na co postawili by Niemcy - zniszczyć A Narew czy też zniszczyć szybko A Wisła i wejść na tyły A Pilica ??